De zee was het staartje van de week

Het is even schrikken, dat er ondertussen bijna een week voorbij is. Waar fladdert die tijd toch altijd zo fluks heen? Ik lijd duidelijk aan tijdsarmoede. Misschien moeten we dat maar de zesdewereldarmoe noemen. Misschien kan ik dan een bijpassing krijgen. Een uurtje of tien per week zou leuk zijn.

Mijn kuisvrouw, het Poolse werkpaardje, lag vorige week maandag met een buikgriep (ze sms’te ‘buikegrip’) in bed. Het is maar een kleine ‘relatie’, die met Anna, en als ze geweest is, lijkt het huis na enkele uurtjes weer precies dezelfde stal. Maar als ze niet komt, wordt haar invloed pijnlijk duidelijk. Niet dat het huis zoveel vuiler is dan anders, maar eens in de week moet de orde toch even hersteld worden. Hoe luttel de minigebeurtenis van haar afwezigheid ook moge lijken, het was het begin van een week van controleverlies en grote tekorten van broodnodig geduld. Rommeltjes die ik niet opgeruimd kreeg; niet in de winkel geraken en daardoor zonder shampoo zitten. Fotoboeken moeten samenstellen op miserabel slechte websites (nog niet gelukt!). Fastfood in de kinderen kieperen. ‘Kinderstemmenneutraliseerder’ intikken op google. Ik ben benieuwd of het gevoel van controle terug zal keren als Anna morgenvroeg binnenkomt…

Gelukkig brachten we het weekend aan zee door. Bij de schoonouders. Niet altijd een garantie op uitgerustheid, maar vaak wel extra tijd voor fotootjes omdat er vier extra handen zijn om die kinderen in toom te houden. De kinders blijven natuurlijk mijn favoriete onderwerp om te fotograferen, maar da’s weer iets voor een volgende post… Tadeusz bedacht dit weekend wel een nieuw woord: hij zei dat ie in de zetel wat ging ‘oprusten’. Oprusten. Het lijkt de zekerheid te bieden dat je er nadien weer echt tegenaan kan.

In het zand de schaduw van een vlieger. Dat vond ik mooi.

Strand? Welk strand? Lucht wil ik! zei het kind met z’n overbeschermende ouders:

Zondag was een streepje rommelmarkt op de dijk:

De groten der aarde zaten er wel wat in een benepen vergeethoekje:

En de politie reed wel wat hard. Ik heb die in zijn rode broek (Tadeusz dus) een boete proberen geven, maar hij wilde ze niet betalen. Waar gaat dat heen met die politieagenten van tegenwoordig:

Advertenties

4 gedachtes over “De zee was het staartje van de week

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s