Paradijsvisite

Hoewel ik een echte stadsmens ben en graag in de stad woon, zie ik mezelf toch graag als een vriend van het groen. In mijn jeugd beklom ik menig boom, maakte ik matjes van bladeren en kende ik toch heel wat vlinders en bloempjes bij naam. Maar door mijn versteende blik in een betonnen stad ebde de voeling met die natuur wel wat weg. In onze zoektocht naar een huis wordt regelmatig de discussie heropend of we toch maar niet naar ‘den buiten’ moeten trekken. Iedere keer kets ik het idee weer af: uren in de file, iedere dag, om dan met de ogen dicht (want al die uitlaatgassen moeten toch ontkend worden) toch achter de computer te gaan zitten. En waarschijnlijk zou ik de stad missen. Niet dus.

Maar als ik er kom, in dat groen, dan gebeurt er toch wel iets met me. Ik geniet zo van dat beetje gras. Ik word vrolijk van elk plantje. Mijn liefde voor de natuur sluimert ergens in mijn binnenste en heeft maar een klein zetje nodig om terug in passie te ontvlammen. Ik wil toch zeker een huis met een tuin…

Ik was vandaag bij vrienden, in Zoersel, en waande me weer in het paradijs. Soms drijf ik zo ver af van de natuur dat ik er van vervreemd.

Ik weet nog dat ik eens op bezoek ging bij iemand en die hadden twee schapen in de tuin. Ik was daar dus echt compleet niet goed van! Ik heb een half uur naar die dieren staan wijzen; kon alleen nog maar ‘Schaapschaap! Schaap! Schapen!’ brabbelen. Ik ben toen op mijn knieën gaan zitten bij die dieren. Toen ik er een gesprek mee wilde aanknopen zag ik plots hoe raar die beesten eigenlijk zijn. Ik kreeg de slappe lach. Ik werd er nadien zelfs wat bang van (die horizontale pupillen zijn echt wel creepy hoor als je ze diep in de ogen wil kijken). Ik ben daar weken door van slag geweest. Het was alsof ik nooit eerder een schaap gezien had. Sindsdien ben ik nogal op mijn hoede in de buurt van schapen. Dat is voor mij in feite té exotisch binnenland. Hier waren nu geen schapen. Wel kippen, maar die heb ik wijselijk genegeerd. Anders was ik misschien toch nog de kluts kwijtgeraakt als ik had beseft dat die dingen eieren leggen. Stel u voor. Dat komt gewoon uit die hun poep!

Maar goed. Zoersel was vandaag gelukkig niet te choquant voor deze stadsmus. Het was gewoon een tuin met licht en zon en gras en courgetten en sla erin. Ik vond het heerlijk. Ik was weer verwonderd over de mogelijkheden. Ik at een maaltijd die uit de tuin geplukt was (alleen de pasta niet) en ik at het in de tuin. Boris at van het gras. Woelde met zijn handjes door de aarde. En de zon gaat er later onder dan thuis. Da’s omdat ze die zonnebloemen nog moet voeden…

De zonnebloemen op hun weg naar de hemel:

Baby Boris in het gras:

Een nog groen tomatenwonder:

En the owner of the place, kleine Jules, voor wie gras en groenten zo gewoon zijn dat ie nu al weet welke bloemen giftig zijn en welke niet. En hij kan een stadsmens van kilometers ruiken:

Advertenties

6 gedachtes over “Paradijsvisite

  1. Ik vind het heerlijk, ‘op den buiten’ wonen. Ik heb 2 jaar in een stad(je) gewoond en hoewel ik de gemakken ervan nog steeds mis, het verbleekt in het niets bij het genot van op mijn terras zitten en op een zonnige dag in het gras te gaan rollen.

    Alleen dat onkruid, dat steekt wel wat tegen 😉

  2. Ik herken jouw gevoel een beetje. Ware het niet dat het hier nét omgekeerd is. Ik woon 29 jaar op den buiten maar word elke keer ik in ’t Stad kom week van de gezelligheid, de geuren van ’t Stad,…
    Ik vind dat zalig! Maar om er nu te gaan wonen… zo permanent… hm… ik zou ongelukkig worden.
    Ik heb me maar nét content kunnen stellen met onze 400m² hof. Met een stadskoereke zou ik (verwend boerenbuitennest) niet kunnen leven.

    Nadat ik gisteren met mijn zus door Antwerpen had gefietst, deelde ik de -uit Antwerpen weggeplukte- wederhelft mee, dat we toch wat meer naar daar zouden moeten gaan! 😉

  3. Ik ben zo’n plattelandskind, het is zelfs zo erg dat ik helemaal niet graag op citytrip ga.
    Stuur mij maar de bergen in op een boerderij!

    Maar Boris, lekker grasje?
    Zijn plat baby-zijn is er toch ook af hè? 🙂

  4. Boerendochter in hart en nieren, vanuit mijn zetel kan ik zo’n km land zien: velden met in de verte wat huizen. Ik denk dat ik me al opgesloten zou voelen mocht er een schutting rond onze tuin staan. Ik kom graag in de stad maar ben ook blij terug thuis te zien en ruimte te hebben. Misschien een beetje claustrofobisch?
    Waar best wonen? Op de plek waar je je thuis voelt.

  5. ‘schaapschaap’ 😀
    Herken jouw twijfel. Echt helemaal buiten zou ik ook niet willen, daarvoor hou ik teveel van de stad en mensen om me heen. Maar we hebben wel kippen in de tuin en de bossen om de hoek. Misschien op zoek naar een tussenoplossing?
    (Wij wonen in een wat groter dorp, vlakbij een treinstation wat me in vijf minuten naar de stad brengt. Heerlijk!)

  6. hilarisch! 😉 Ik word ook wild van elk natuurschoon. Het roert iets in mijn binnenste. Ik word week en passioneel. Zag nooit intenser groen. Schaapschaapschaap brabbelen… Ik kom niet meer bij 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s