Tramavontuur

Lief lief Sventikov die de driejarige Tadeusz naar school brengt, dat gaat per tram. Ze stappen op aan de terminus en dan zitten ze daar, vaak in een bijna lege tram te wachten tot de tram vertrekt. Soms heeft Tadeusz een gesprekje met een medepasagier; met een oude vrouw of een zakenman, over koetjes en kalfjes. Soms kijkt hij wat naar buiten. Soms maakt hij leuke opmerkingen. Ik ben er niet bij, maar ik hoor de verhalen van dit vader-zoon-moment achteraf wel. Nu moet ik zeggen dat mijn lief een wat schuchtere persoonlijkheid die niet zo graag in de kijker loopt. Snel gegeneerd en zo.

Gisteren zat er een zwarte medemens een paar stoeltjes verder. Tadeusz had hem al snel in de mot. Tadeusz zet zich recht, kijkt de zwarte man geamuseerd aan en, zonder enige terughoudendheid, wijst hij deze donkere man frontaal in het gezicht aan. En roept vollenbak: “Kijk papa! Die meneer!!” Het korte ogenblik van stilte dat daarop volgt, die fractie van een seconde, voelen alle aanwezigen hoe een reusachtig beschamend affront komt aanzwellen. De lucht staat stil, Sventikov verstijft, de zwarte meneer trekt zijn gezicht al in een grimas. Dit zou de dag van hét cliché worden. Tadeusz hervat zijn zin: Papa! Die meneer heeft … een hele grote zak!”
Opluchting alom. Er wordt opgelucht gelachen en naar de inderdaad grote sportzak van de meneer gewezen. Iedereen blij. Volgens mij ziet Tadeusz geeneens dat sommige mensen een andere kleur vel hebben. De voordelen van een stadskind in een multiculturele stad. Maar misschien moet ik hem wel eens vertellen dat wijzen niet zo beleefd is…

Advertenties

14 gedachtes over “Tramavontuur

  1. Idd wel leuk verhaal! Kinderen brengen toch altijd wat leven in de brouwerij (of in dit geval in de tram). Ik vind het daar tegenwoordig altijd zo saai dat ik blij ben dat een kind zo eens iets doet. 😉

  2. Herkenbaar… Toen Noortje nog een baby was heeft ze eens minutenlang een zwarte man aangestaard – staren was haar specialiteit, ze heeft héél grote ogen. Hij kreeg er gelukkig zelf de slappe lach van en ik ook…

  3. Mijn zoon van drie ziet ook niet dat mensen een andere huidskleur hebben, of hij vindt het in elk geval geen kenmerk om mensen mee te typeren. Krulletjes in het haar dan weer wel, gek hé!

  4. “oef”…. Heb ooit iets minder geluk gehad : een ouder mevrouwtje dat niet groter was dan een meter liep aan de overzijde van de straat, waarop mijn oudste zoon (toen ook zo oud als Tadeusz) met zijn vinger wijzend : “Papa, waarom is da mevrouwtje zo klein ?” ….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s