De lokroep van goedkoperigheid

Braderij in de Abdijstraat. Een belevenis op zich in deze achtergestelde, maar kleurrijke buurt. Een korte wandeling en ik zag weer zotte dingen.

Mijn lief is niet voor braderijen. Hij vindt het gruwel. Al die rommel aan onnozele prijzen, de drukte en vettige geuren. Op braderijen willen ze de illusie wekken dat je megakoopjes kan doen, maar in feite is het allemaal plastieken bucht waar je best geen geld aan uitgeeft. Ik ben te vangen voor die illusie. Op een braderij zie ik plotse noodzakelijkheden en buitenkansen. Een stuiterbal die licht geeft, knopen, een pennenhouder met bloemetjes. Gelukkig kan ik mij meestal wel inhouden…

Mijn lief geeft liefst geld uit aan dure dingen. Hij gaat (zogenaamd) voor kwaliteit. Beter een dure pan dan een goedkope. Beter een dure fluitketel dan één van de krak. Alsof de kwaliteit inherent is aan de prijs. Vaak is dat niet zo. Vaak zijn mijn spotprijsdingen veel duurzamer dan zijn prijzige voorwerpen. Ik moet wel toegeven dat dat maar zelden voorvalt, maar dan nog. Als ik weinig geld uitgeef ben ik al blij. Als het dan achteraf prul blijkt te zijn dan valt de schade wel mee. Maar als je iets duurs koopt en het gaat direct kapot, dan bekruipt er mij zo’n onaangenaam gevoel van belazerd te zijn, een voor mij bijna ondraaglijke gedachte. Gelukkig leer ik van mijn toplief Sventikov wel dat goedkope rommel alleen maar goedkope rommel kan zijn. Ik kan nu al geld uitgeven aan het betere exmplaar als ik keuze heb uit meerdere. Dat heb ik moeten leren. Maar een braderij voorbij lopen zonder kijken, dat blijft moeilijk. Ik moest maar eens een koopje missen!
Donderdag kwam ik thuis met een stuiterbal met lichtjes in en wat leuke plaatjes:

Ik heb al een beetje spijt dat ik er niet eens eentje gekocht heb, want ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de inhoud:

Ik weet niet goed wat ik me daarbij moet voorstellen. En zijn er eigenlijk effectief mensen die op een waterbed slapen?!

Zouden ze die echt verkocht krijgen?

De ster van de dag was wel deze kleine vogel die een wat vreemde plek voor zijn nestje heeft gekozen. Volgens mij is ie eerst begonnen bij de B, maar sloeg dat toch wat tegen qua grootte:

Advertenties

8 gedachtes over “De lokroep van goedkoperigheid

  1. Oh lang leve braderijen! Wij zijn onlangs naar de rommelmarkt van Welle geweest, dat was toch een van de beste dagen van dit jaar denk ik. Ik heb tegen mijn lief gezegd dat het een geluk was dat we nog geen kindjes hebben, of we hadden een aanhangwagen nodig aan de auto. Handtassen voor €2 trouwens, een droom!

    • @ tess: soms kan het heerlijk zijn, zo’n rommelmarkt. daar kan je nog ‘goei spul’ vinden aan leuke prijsjes. op een braderij is het echter zelden ‘goei spul’. een rommelmarkt is dan weer vaak te duur, vind ik. maar soms is het echt kicken, da’s waar 🙂

  2. in de winter is het zeker zalig, dat water is altijd lekker warm dus je hebt nooit koud in bed! Je kan de temperatuur regelen, voor zij die rap koud hebben :p Ik vind het nu moeilijker om op een gewone matras te slapen, het matras van een waterbed neemt u vorm aan en ligt dus altijd goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s