Minispierbundels

Bij iedere nieuwe act schrik ik nog wel eventjes, maar na een tijdje gaat het wennen. Ik heb kinderen die er alles aan doen om de zwaartekracht uit te dagen. In het begin verstopten we ladders en trapjes, maar ondertussen weet ik dat ik ze beter laat staan zodat de duiveltjes niet stiekem achter mijn rug halsbrekende toeren gaan uithalen. Dan liever nog gewoon in het midden van de living. Aanvankelijk legden we ook nog wat kussentjes en dekens rond hen, maar dat baatte niet. Het gebeurde een paar keer dat het goedbedoelde kussen een soort trampoline bleek om nog wat verder door te stuiteren. En op de dekentjes schuiven ze nog eens extra uit. En bovendien vallen ze er meestal toch naast.

Ik bereken telkens de ernst van het risico om te bepalen of ik een verbod uitvaardig of dat ik de worstcasescenario al ga aanvaarden. Ik ga onze Boris (11 maanden oud) niet op het randje van de vensterbank laten kruipen op de achtste verdieping bijvoorbeeld. Of hem met een schaar in de hand op de tafel laten kruipen.
Maar als het de tuinstoel is zal ik hem laten betijen. Het aantal accidenten blijft toch hetzelfde, volgens mij. Ongeacht de bezorgdheid van de ouders. Ik vind mezelf geen onverantwoorde moeder. Ik ben gewoon gestopt met bang te zijn voor hun valpartijen. Vroeger was ik bang voor ieder pijntje dat ze zouden kunnen hebben. Maar dat gaat me niet zo goed af. Nu ben ik alleen nog op mijn hoede voor de serieuze ongelukken. Elektrocutie, ogen uit en nekbreken. Zo’n zaken. Maar al de rest: val maar, dan leer je het sneller… (Soms spreek ik die gedachte ook wel eens uit buitenshuis; je kan niet geloven hoe vies de mensen mij dan bekijken!)

Maar Boris is toch een beetje niet-normaal. Hij klimt en klautert als een aapje, maar stappen kan hij nog niet. Vorige week kroop hij op de glijbaan naar boven tot bijna halfweg. Hij ontsnapt uit de maxi-cosy, klimt op ingeklapte trapladdertjes, balustrades enzovoort. Dat kind is een hartaanvalveroorzaker. Het ene ogenblik zit ie lekker op de grond te spelen, en het volgende moment zit ie boven op de keukentafel met een mes in zijn handen of balanceert ie op de bovenste tree van de stenen trap in de gang. En alles met een grote glimlach. En hij kruipt zo snel dat hij bijna door de geluidsmuur gaat. En dan moet je eens een luier verversen! Soms zijn daar drie volwassenen voor nodig. I kid you not. Zijn broer bleek als baby al redelijk stalen spieren te hebben, maar Boris, dat is buiten categorie. Ik ben benieuwd wat hij allemaal zal bedenken als hij kan stappen. Als ik niet sterf aan een hartaanval in de komende jaren zal ik nadien wel twee beren van venten hebben om mij te beschermen. Ik baarde ware krijgers…

Hier is de prestatie misschien van matige kwaliteit, maar nu ziet u wel dat de kiekengaas er niet voor niks hangt (het gaat twee meter naar beneden daarachter)…

Advertenties

19 gedachtes over “Minispierbundels

  1. Straks noemen ze u hier ‘Michael Jackson’!

    Mijn eigen kinderen kon ik ook vrij onbewogen zien vallen (uit bomen, van fietsen, uit lompigheid), maar ik merk dat ik nu een vreselijke schrikschijter ben geworden voor andermans kinderen. (Eigenlijk wat ‘de bomma’ had met haar kleinkinderen en waarmee ik haar hard uitlachte.)

  2. Die hebben geen schrik, da’s duidelijk 🙂
    Ik ben toch meer een “schrikkeluis” vrees ik, ik beeld mij meteen het ergste in als ze zwaar vallen. Maar zonder kasplantjes van mijn kinders te maken hoor. Een kind moet nu eenmaal toeren kunnen uithalen zonder dat mama of papa er constant achterloopt en “pas op!” roept. Zonder dat het te gevaarlijk wordt, dat spreekt.

  3. Ik word toch al half mottig als ik uw apen zo boven een hoogte/diepte zie hangen.
    Mijn kinderen krijgen serieus naar hun voeten als ze compleet onverantwoorde dingen doen. (lees: balustrade hangen, de drukke straat oversteken zonder een duidelijk moedersein,…) Maar da’s meestal omdat ik meer schrik heb dan hen.
    Voor de rest kruipen ze ook maar overal op en over voor mijn part en vallen hoort daar bij. Ik heb daar ook gene schrik van!
    Edoch, ik hoop voor u dat ge niet teveel van deze momenten moet meemaken. Een moeder leeft daar minder lang van!

    Uw apen worden waarlijk beren. Al durf ik er geld opzetten dat hun hartje niet evenredig met hun berigheid zal groeien. 😉

  4. Shit zeg, bij die laatste foto had ge hem toch, net buiten beeld, wel vast aan zijn kraag hé? Toch?
    Ik kan die van mij ook vrij onbewogen op hun gezicht zien gaan, maar trappen, balustrades en balkons …. aaaaaaargh, dan zie ik ze soms al beneden liggen en word ik al misselijk…
    Op vakantie zag ik Merel ns Sieben opheffen omdat hij het schoon uitzicht vanop het balkon (2de verdiep) van ons vakantiehuis niet zo goed kon zien… miljaar, ik word nog niet goed

  5. @ Katrien: ik word vaak ook mottig als ik hen bezig zie…
    @ Marijke: dat van sieben, daar word ik ook al ziek van hoor. gewoon door het te lezen. dan heb ik het nog niet gezien! Ik heb ook zo’n paar kindjes-bijna-dood-verhalen, maar daar wil ik niet meer aan denken. echtni.

  6. @ marijke: die laatste foto ziet er trouwens erger uit dan het was. Hij kon er niet doorvallen. en hij stond zich daar al een kwartier goed te gedragen. ik was er dus vrij gerust in 🙂

  7. Of ge d’er nu iets van zegt of niet, vallen doen ze toch. Volgens mij moet iedere baby/peuter/kleuter zijn aantal valpartijen hebben…
    Al was er deze vakantie hier bij ons wel een akkefietje met een schedelbreuksken, door soortgelijke toeren uit te halen. Dus de schrik slaat ons hier voorlopig ietske rapper om het hart dan voorheen. Maar hey, die van ons heeft een flinke buil in ’t midden van haar voorhoofd omdat ze vergat haar hand op de grond te zetten terwijl ze aan het kruipen was. Ja, kijk, dan kunt ge nog zoveel waarschuwen als ge wilt…

    ’t Moet gezegd, bij die laatste foto kreeg ik toch ook kriebelkes, zenne…

    • @ Evy: een schedelbreuk! aaargh. da’s goed om uw kind nooit meer op den dorpel te laten staan!
      en die laatste foto: het lijkt verschrikkelijk hoog, maar eigenlijk is het maar een anderhalve meter tot aan de grond en het groen dat ge ziet is wat lage struikbegroeiïng. zelfs al zou hij daar naar beneden totteren, hij zou zelfs niks hebben. Bovendien is er nog een stuk hek dat je niet kan zien en het is te smal voor hem om erdoor te kunnen (tenzij hij er echt zijn best voor zou doen…). Het is dus gewoon een indrukwekkende foto van een minder indrukwekkende hoogte 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s