Slaapgebedje

Iedere week zou ik wel iets op mijn blog willen schrijven over slaaptekort. Ik schrijf hier over de dingen die mij bezig houden. Wat er op de voorgrond treedt, dat komt er op mijn blog. Slaaptekort zou absoluut een wekelijks wederkerend postje zijn, moest ik mezelf niet wat intomen. Maar soms kan ik gewoon aan niks anders meer denken en dan kookt mijn pot over en druppelt frustratie op mijn toetsenbord. Zoals nu.

Iedere ochtend als de ochtend tuuterdetuut tutterdetuut mijn hoofd binnenstormt kan ik maar een ding denken: NEEEEEHE! Nee nee nee neh neh neeeeeeje! (de intonatie die u wilt toekennen aan dit woord mag naar believen ingevuld worden. Het klopt altijd.). Iedere ochtend ga ik dood. Minstens drie nachten op vier vind ik mezelf de zieligste persoon van ’t stad. En ben ik dat ook.

Nu de driejarige Tadeusz eindelijk gestopt is met iedere nacht een tiental keer brullend wakker te worden voor een tut of door een dwaze nachtmerrie, is er nog altijd Boris. Die is altijd in voor een onderhoudende onderbreking van de nachtrust. Boris, bijna elf maanden, drinkt nog iedere nacht twee tot drie flessen melk. Van doorslapen heeft ie nog geen kaas gegeten. Iedere nacht wil ik mezelf van de brug gooien. Iedere nacht denk ik: ‘Het is niet eerlijk!’ Dat er kinderen zijn die zes weken na de geboorte al doorslapen, dat wil ik niet horen. Zottekes. Dat er mensen nog zo’n dingen durven zeggen in mijn buurt, vind ik moedig. Ik ben ondertussen tot gruwelijke dingen in staat. Ik kan zo giftig zijn dat je al ziek wordt als ik je naam nog maar uitspreek.

Oplossingen voor de slaapproblemen hier ten huize zijn er waarschijnlijk wel, maar ze zijn òf niet bruikbaar òf ik ken ze nog niet (dit is een hint! Wie de gouden tip geeft krijgt een prijs, dan kom ik foto’s maken van uw kind ofzo).
Het kind wat laten doorwenen is nauwelijks een oplossing als je weet dat we allemaal in dezelfde ruimte slapen en dat het oudste kind ook niet veel stimulans nodig heeft om midden in de nacht nog feestjes te gaan bouwen.
Ik probeer nu heel langzaam de melk dunner te maken zodat baby Boris steeds met minder voeding zal toekomen, maar ik ben bang voor het moment dat hij boos zal worden over de melkdikte. Een boze Boris is ook niet iets wat je in het midden van de nacht over je heen wil. Als ik hem warm water zou geven, zoals ze soms voorstellen, dan denk ik dat ie een vinger afbijt. Of zo hartverscheurend wenen dat je hem de scheursels van je hart zou geven om op te eten.
Meer melk, ingedikte melk, minder melk. Met slaapzak, zonder slaapzak. Koudere melk, warme melk. Knuffelen, laten liggen. Wissels van shift met manlief blijken ook geen optie. Manlief slaapt door het geween door. Tegen dat die wakker is, ben ik al bluspoeder.
En als Boris dan al eens toevallig – waar haalt ie het – een flesje overslaat dan komt kleuter Tadeusz wel in mijn bed geslopen om mij dan vakkundig van de matras te duwen. Of in mijn oor roepen dat hij ‘KAKA MOET DOEN!’

Qua slaap heb ik met mijn kinders geen geluk. Met zes slaapjes van twintig minuten op een nacht is het ’s morgens moeilijk blij zijn met een baby die je neus eraf probeert te pitsen van enthousiasme. Slaap is hetgeen dat hier in huis het meeste behoefte aan is. En het mag dan al veel beter gaan dan maanden geleden; ik heb nog een eeuw te slapen voor ik er weer bovenop ben…

Dat er tijdens de vrije tijd nog andere dingen gedaan worden dan slapen is misschien bizar, maar er gebeurt nog vanalles…
Ik ging zondag naar mijn grootmoeder die in haar nieuwe serviceflat woont. Ik zag daar een kopietje van de grot van Lourdes (met écht stukje steen van de échte grot! Ze soigneren die oudjes daar met heiligheid!), een kip met bakkebaarden (en zonder staart!) en een stukje van een hert met apart onderschrift.
Ik hoop dat ze mij, zoals mijn bomma, zullen laten slapen als ik later oud zal zijn. Ik moet misschien eens aan de heilige Bernadette van Kalmthout gaan vragen of onzelievenheer niet al een paar uurtjes slaap voor mij opzij kan leggen voor vannacht.
Slaapwel.

Advertenties

27 gedachtes over “Slaapgebedje

  1. Omdat een postume abortus niet aan de orde is…

    … de gouden tip (graag foto’s van 4 kinderen, danku) :

    – Blijf leven.
    Gooi jezelf nog niet van die brug, ik beloof u over een poos beterschap! Met garantie.
    – Indien niet meteen bevredigend genoeg (let op, tip 2), stop de jong bij de bomma/man/iemandmetstalenzenuwen en kom een week (een eeuw kan ik u niet bieden, sorry) hier logeren (weliswaar in een week dat mijn kroost op verplaatsing bij hun papa zit). Trein aanwezig, hangmat aanwezig, fietsen aanwezig en we kunnen met de fiets naar uw grootmoeder, ik herkende de grot! Allemaal voordelen.
    – Tip 3 : oordopjes of valium

  2. Daar verbaas ik me nog het meeste over, dat er niet meer accidenten gebeuren in het verkeer met al die halve zombie-ouders die kinderen hebben die hen ’s nachts wakker houden. Waarschijnlijk ook de grootste reden dat ik er nog altijd een beetje bang voor ben: pak mijn slaap af, en ik word een moordmachine. Vrees ik. Heel veel sterkte, ze zeggen dat het plots betert. 😉

  3. Melk verdunnen. Heeft hier ook gewerkt, al was het hier gelukkig maar 1 fles per nacht. Op relatief korte tijd (een paar weken systematisch verder verdunnen) was het nachtelijk etentje verleden tijd. En niet te veel complimenten maken als je ’s nachts ‘opgeroepen wordt’: ’t is niet de bedoeling dat je hen entertaint dan, mama of papa moeten op zo’n moment niet voor randanimatie zorgen, gewoon to the point wat moet gebeuren en terug bedje in!.

  4. Pijnlijk herkenbaar allemaal.
    Mensen met kinderkes die snel doorslapen weten niet hoeveel chance ze hebben! En snel, dat neem ik ruim, onze zoon heeft er toch twee jaar over gedaan dus binnen het jaar doorslapen vind ik al heel wat.
    En sjjjjjjjjjjt, ik heb mij laten wijsmaken dat er na een slechte slaper een marmotje volgt! Dat elke ouder recht heeft op minstens één doorslapertje. Gelieve mijn illusie niet aan diggelen te slaan 🙂
    Dus ja, hier geen gouden tip, ik heb de eerste jaren overleefd door vaak met de kippen op stok te gaan en véél middagdutjes mee te doen in het weekend.
    Geweldige foto die onderste, ik kan me voorstellen dat je daar mits voldoende slaapgebrek een hele tijd plat van t lachen mee ligt 🙂

  5. Ergens ben ik ‘blij’ eens te lezen dat niet iedereen van die perfect flinke doorslapende kindertjes heeft… Hoeveel commentaar ik al gekregen heb in het kind zijn leven over het feit dat hij ‘nu nog niet doorslaapt??’, ge hebt er geen gedacht van. En hij is nog geen jaartje oud. Deprimerend. Hij is heel lang om de 2u wakker geweest voor een voeding, we hebben ook af en toe een ik-krijs-als-ik-in-bed-moet periode, momenteel prijs ik me gelukkig met meestal nog 1 nachtelijk flesje. Voor zolang het duurt. Courage Ysabje, het slaaptekort is des duivels! Maar ooit wordt het beter, toch? 😉

  6. Om de zoveel tijd eens uitbesteden zodat je kan bijslapen, grootouders doen niks liever dan eens opstaan voor hun bloeikes. 🙂

    Die kip ziet er trouwens wel heel erg kwaadaardig uit, jakkes!

  7. Het is keihard – wie het niet heeft meegemaakt, weet niet waar het over gaat. Ik heb me er lang schuldig over gevoeld dat ik ’s morgens dan ook maar een ‘halve’ mama was die kortaf was en in de zetel hing ipv actief mee te spelen. Dan besefte dat ik dat ik best mocht laten verstaan dat slechte nachten gelijk staan aan vervelende ochtenden. Misschien was het alleen psychologisch, maar het hielp toch. Zeker ook zoals Bart zegt, ’s nachts geen affectie geven – ik zou zelfs kortaf durven zijn (in elk geval laten blijken dat je het niet flink vindt); baby niet op de schoot en er korte metten mee maken. Dan wordt het opstaan niet beloond (maar wel consequent zijn, dan, want als je de ene keer hard bent en de andere keer niet, dan wordt het gewoon nog erger, denk ik – intermitterende bekrachtiging).

  8. Toch wel proberen afwisselen. Vaders worden niet wakker als er een mama in de kamer ligt die wel direct wakker wordt (instinkt of god weet wat?). Bij ons was het ook zo. Maar het moment dat je alleen met de kinderen bent, wordt je wel automatisch wakker. Heel raar. Dus toch een andere kamer opzoeken waar je de kinderen niet hoort en je toch af en toe aan voldoende nachtrust komt?

  9. Ooit liep ik ook als een zombie rond. Ik viel in slaap tijdens vergaderingen…
    Wat toen hielp: voor je zelf in bed kruipt de “hongerige” nog een stevige fles geven, aangevuld met granen in de hoop dat de honger ’s nachts wegblijft. Indien toch wakker ’s nachts, zoals al is gezegd, to the point, geen extra’s en afbouwen tot water…
    Voor de rest kunnen oma’s inderdaad voor wonderen zorgen door de zorg een paar nachten over te nemen. Ik weet waarover ik spreek 😉

  10. @ zapnimf: uw tips zijn nog van de aantrekkelijkste tot hiertoe. vooral die valium. en die hangmat… :-). en gij zijt dus van die kanten! ik vind dat we ooit toch eens tot een real life ontmoeting moeten komen hoor…

    @ lilith: ik snap dat je daar schrik voor hebt, maar de eerste maanden na de bevalling heb je als vrouw iets in je hormonen waardoor je dat allemaal aankunt. heel raar. alleen duurt het bij mij nu wel wat te lang… mijn supervrouwhormoon is op…

    @ bart: randanimatie krijgt die niet hoor! ik gooi zijn fles bij wijze van spreken zonder woorden in zijn bed en laat hem die zelf leegboemelen. Ik ga hem niet oppakken of ermee rondhossen. alleen als ie van slag is door ziekte of iets anders dan trek ik die gewoon mee in mijn bed. ermee rondlopen, daar heb ik echt geen energie meer voor!

    @ Hans: uw zwanst zeker? dat is nu net een van ons problemen: wij hebben geen kamers! wij wonen in een loft-achtigding! grrr.

    @ sardiensandrien: sorry kwakkie, het is niet altijd zo dat er na iedere nachtdier een doorslapertje komt. sommige mensen hebben pech. ik dus. daar gaat uw illusie. ik doe het niet express.

    @ lieve: misschien moeten we een zelfhulpgroep oprichten. of een nachtcrèche eisen.

    @ Tess: uitbesteding gebeurt soms gedeeltelijk. soms wordt er eentje uitbesteed. twee is te zwaar. en mijn schoonouders wonen 150km ver, dat maakt het ook wat minder handig.

    @ majane: laten doorwenen en laten wennen aan een melkloze nacht. da’s volgens mij een goeie tip, ware het niet dat er bij gebrek aan kamers een heel gezin wakker is dan…

    @ marie: jij mag komen praten als ervaringsdeskundige in de zelfhulpgroep!

    @ storm: het afwisselen is bijna niet mogelijk in een loftig huis. ik hoor overal dat geween. en als manlief moet opstaan, doet ie er zo lang over om de kinderen te kalmeren dat ik tegen dan al lang loop te stampvoeten door onze modieuze loft…

    @ meg: die van mij krijgt al ingedikte melk van kort na de geboorte. hij gaat ooit veranderen in een johannesbroodpitmeeltje… ik leg hem in bed met een megagrote fles in de hoop dat hij ermee toekomt, maar helaas. hij gaat in bed om 8u met een reuzefles. hij krijgt er nog eentje om 11u. en dan sta ik nog op om 2u en eentje om 5u…
    Ik hoop op resultaat met die afbouw!

    @zap nog eens: hoe minder ik werk, hoe meer met die kinders! soms denk ik gewoon: ik huur gewoon een appartement een paar straten verder en ik loop gewoon weg van tijd tot tijd…

  11. Erger is dat tegen dat ze je eindelijk je slaap gunnen, je zelf weer denkt dat het hoog tijd is om weer eens iets extra te doen, een hobby, een lief een business en je weer vertrokken bent voor geen slaap.

  12. ik heb natuurlijk gemakkelijk praten, maar een kind van elf maanden nog drie papflessen per nacht?
    probeer eens met kamillethee, dat geven ze toch aan baby’s en het zou kalmerend werken.
    succes!

  13. verhuizen!! slaap is dit waard.

    nachtvoeding is pure conditionering. vier nachten op tanden bijten en je bent er van verlost. ieder kind die een fles ’s nachts aangeboden krijgt, drinkt dit op. heeft weinig met honger te maken.

    succes!

    • @ R: verhuizen, inderdaad. dat staat al een lange tijd op ons lijstje. maar we willen een huis kopen en hebben ons goesting nog niet gevonden!
      en over die nachtvoeding aanbieden: denk maar niet dat ik hem dat aanbiedt! Het is iedere keer na tien minuten wenen dat hij ze opeist. hij wil weldegelijk een fles. ik herken het verschil met mijn eerste zoon. die dronk melk omdat het passeerde. die konden we dus ook vrij makkelijk laten doorslapen. bij boris ligt het toch wel wat anders!

  14. Misschien Tadeusz bij de grootouders voor een paar dagen en dan drie weennachtjes voor Boris. Bij Kobe hebben we het zo gedaan. Hij weende lang, was niet leuk, en we gingen enkel kijken om het kwartier voor de veiligheid. Hij werd heel boos en rood en alles wat je maar wil. Op de duur was hij ook hees. Maar na drie nachten waren we ervan af. En hij ook.

  15. Ik denk dat ik ook in aanmerking kom voor je zelfhulpgroep. Onze kindjes zijn ongeveer even oud en de jongste slaapt nog minder goed dan de eerste.
    ‘Blijf leven’ is veruit de beste aanbeveling, maar eigenlijk vind ik het al erg moedig dat je nog open staat voor tips. Ik krijg al ademnood telkens iemand mij (weliswaar goedbedoelde) ‘goede raad’ geeft.
    De kinderen een nachtje uitbesteden doet wonderen, maar het hoeven niet altijd de grootouders te zijn. Ik stel een slaap-solidariteitsactie voor. Alle mama’s van slapende kinderen worden verzocht een of meerdere nachten niet-slapende kinderen te laten logeren. Het is tenslotte een win-win-operatie: ze zullen hun goede slapers nog eens zo graag zien!

  16. In alle eerlijkheid, de eerste twee woorden die bij mij opkwamen toen ik deze post las, waren: f*cking hell.
    Euh, niet echt verwonderlijk dat je doodop bent, ik ben al dé allergrootste bitch ever wanneer ik niet aan mijn 8 uren slaap kom, Kind 1 had dit heel snel door (no worries, ik zal je niet vertellen wanneer ze begon door te slapen), Kind 2 deed er iets langer over, maar ’t viel ook best mee.
    Onlangs bij het zien van foto’s van Boris (die stuntfoto’s) zat ik er nog aan te denken dat hij waarschijnlijk heel veel eten nodig heeft.
    Tips kreeg je al genoeg denk ik, spijtiggenoeg woon je ook te ver om slaap in te halen of kinders door te geven om op een ander wat eten te eisen 🙂
    (Misschien dacht je er zelf wel al aan of deed je dit al, maar al eens gaan luisteren bij een deftige pediater anders?)

  17. Goh, herkenbaar. De eerste had er een maand of 8 voor nodig om door te slapen, de twee een maand of 10 en de laatste … die zal wel richting de 15 maand gegaan zijn (en ook hier was en is het de moeder die overal van wakker wordt en aan wiens kant van het bed ze altijd staan).
    Had ik de oplossing gehad, dan zou ik al jaren genieten van een deugddoende nachtrust. Niet dus. Ik heb het altijd op de borstvoeding gestoken, maar of het daar ook aan ligt. Geen idee.
    Ik hoop dat de wonderremendie snel uit de bus komt. Wij hebben wel een iets of wat beurtrolsysteem in het weekend. De ene dag sta ik eerst op (en kan manlief nog wat slapen), de zondag mag ik dan wat langer blijven liggen. En tegenwoordig zetten de kinderen zichzelf ’s morgens voor ketnet, en eist de jongste alleen nog zijn flesje pap (waarna ik stilletjes terug naar boven verdwijn) ;-). Opvoedkundig misschien beneden alle pijl, maar wel handig voor uitgeputte ouders.

  18. Hier heeft het ook meer dan een jaar geduurd voor ze doorsliep, en heel lang moest ik ook nog 3, 4 of zelfs 5 keer per nacht opstaan. Pure HORROR!

    Maar ineens ging dat over, gewoon vanzelf. Gelukkig, want ik vond ook geen oplossing.
    Ik hoop voor jou hetzelfde, zéér binnenkort. En ondertussen: veel moed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s