Overpeinzingen met open mond

Ik moest vanmiddag nog eens naar de tandarts. Twee vullingen. Hip hoi.
Ik heb enkele jaren geleden besloten om mijn verbeten weerstand tegen tandartsen opzij te zetten. Altijd dat flauwe gedoe over tandartsen; iedereen heeft er altijd maar schrik van, van de prik, het boren. Ik ging dat eens anders doen. Ik zou mijn tanden eens in die dwaze angsten zetten! En dat lukte nog ook. Ik was niet meer bang of zenuwachtig en het viel altijd reuze mee. Pijn zit vaak in ’t kopke. En als je gelooft dat tandartsbezoek iets prettigs is, dan wordt dat het misschien ook!
Maar vandaag bedacht ik dat er veel meer redenen zijn dan boren en spuiten om niet graag naar de tandarts te gaan:

1. Ik lig niet graag met mijn mond zo lang open. Op den duur droogt mijn tong uit. Ik word me ook altijd schrijnend bewust van mijn tong. Hoe ligt mijn tong nu eigenlijk in mijn mond? Ligt die daar goed? Ligt die altijd zo?
Ook weet ik niet goed of mijn mond nu heel ver openstaat of niet. In het begin sper ik ‘m ver open, maar ik begin halverwege altijd te vrezen dat mijn mond stilaan toe gaat. Moet ik ‘m dan weer verder opentrekken? Of zullen ze zelf wel wat wrikken? Enfin, allemaal lastige gedachten dus.

2. Twee mensen (de tandarts en de tandartsassistente) die zo in mijn mond zitten staren, dat is toch een tikje verontrustend. Wat er achter de poort zit, dat is over het algemeen nogal intiem. Zelfs mijn lief mag niet zo in mijn mond kijken. En zeker niet zo lang!
En die tandartsen daar heeft men doorgaans toch niet zo’n intieme relaties mee. En toch zitten ze daar in mijn kweek te staren. Soms mompelend. Vandaag duurde het drie kwartier. Die zouden mijn tand herkennen moesten ze hem op straat tegenkomen. Als er bij mij eens eentje uitvalt of er breekt een stuk af ben ik altijd verbaasd over hoe die dingen eruit zien…

3. Op bepaalde momenten tijdens zo’n tandartssessie zitten er vier handen in mijn mond plus nog een hele boel apparatuur en watten en speekselzuigers enzovoort. Zo druk! In zo’n klein holletje. Bizar. En niet echt prettig.

4. Doordat zij zo geconcentreerd in mijn mond zitten te peuteren, kijk ik hen niet in de ogen. Maar als ze zo dicht bij uw gezicht hangen is dat niet simpel. Ik zit dan maar wat te staren in die felle lamp. Te doen alsof ik hen straal negeer. Tot er vlekjes komen. En dan is er weer dat saaie plafond met de halogeenspotjes. Als ik tandarts zou zijn dan zou ik kleurrijke schilderijen of Mordillotekeningen tegen mijn plafond hangen. Of zo’n digitale fotolijst met rebussen of cryptogrammen.

5. Niet zien wat er gebeurt. Da’s ook een lastige. Al dat gedoe en van niks weten. Ik stel er mij altijd vanalles bij voor, maar of het nu zo is weet ik niet. En die tong. Ligt die er nu niet als een rozige pannenkoek in de weg?

6. De rubberen handschoenen tegen mijn lippen. Ik ben er nog niet uit of ik het nu onuitstaanbaar afschuwelijk vind of misschien wel een beetje prettig.

Dat het geld kost vind ik niet onlogisch. Zo’n prutswerk, zo’n verantwoordelijkheid over andermans gebit. En de meesten zijn nogal gevoelig als het over hun bieterkes gaat. En zoveel verschillende boortjes, vulmateriaal, watjes, plakaatjes, implantaatjes, goud, spoelbakjes, speciale stoelen en lampen enzovoort enzovoort. Dat moet toch een fortuin kosten? En je moet de job nog willen doen ook!

De vorige keer had ik Tadeusz meegenomen voor een eerste nazicht. Hij deed het heel erg goed. Maar ja, er werd alleen maar een beetje gekeken. En hij kreeg een ‘horloge’ van de assistente nadien. Daar loopt hij al weken mee rond. En hij zegt te pas en te onpas hoe laat het is. En het is altijd elf uur. En heel soms vier uur. Op de foto heeft ie in ieder geval nog geen benul van het uur.

Op onderstaande foto is mijn implantaat goed te zien. Ik ben daar trots op. Ziet ge wat voor een heftige plug dat dat is?! Dat hebben ze dus gewoon in mijn hoofd geboord. Cool hé.

Advertenties

12 gedachtes over “Overpeinzingen met open mond

  1. Wij zijn niet bang van de tandarts, want wij hebben goed gepoetst…

    Ik doe mijn ogen gewoon dicht. Eén keer ben ik wakker geschrokken van mijn eigen gesnurk. Genant. Ik pleit voor iets duibrilachtig waar een leuke film in geprojecteerd wordt, zodat je afgeleid wordt.
    Vier kinderen in de stoel kostte mij deze lente rond 250 euro. Na ziekenkas nog slechts 40 cent. Wel minstens één keer per jaar ermee gaan tandartsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s