Lievelingsmensen

Daar trok een nevelsliert van zomer voorbij. Om te tonen hoe deze zomer had kunnen zijn. Zwoel en warm en plakkerig op een goeie manier. Dit weekend was de zomer van 2011. De kinderen zaten in het water als ze niet op mijn fiets zaten en ze waren helemaal zichzelf…

Toen ik voor het eerst zwanger was, zeiden velen: ah, nog even en jullie zijn met drie!
Ergens klopt dat wel, maar zo’n eerste wurm is in het begin vooral nog passief wezen. Het gooit je leven natuurlijk om en heeft wel een karakter in zich, maar de echte persoon blijft nog ver weg. Eigenlijk ben je, als verse ouders, eerst nog een hele tijd met twee. Er is alleen een levend diertje dat in je buurt zit te wriemelen en te kreunen. Meer is het niet. Nauwelijks een huisdier. Die lopen tenminste nog rond.
Een aantal maanden kan je nog met je lief babbelen over intieme dingen, je hoeft nog niet echt op tijd thuis te zijn, je kan nog romantisch op restaurant (als de buggy door de deur kan). Je betaalt daar twee maaltijden. Geen drie. Zo’n baby pist en kakt zijn rompertjes vaak wel aan een toptempo vol, maar het is allemaal zo klein dat je er nauwelijks een extra wasmachine voor moet draaien. Het is pas na een tijd dat de persoonlijkheid van zo’n nieuwe mens mee begint te tellen. Eerst doordat ze zwaarder worden en harder roepen en met hun glimlach alle vrouwelijke omstaanders in boter weten te veranderen, maar op den duur ook doordat je een extra kindermaaltijd moet bestellen en omdat ze mee hun kleren beginnen kiezen en omdat je merkt dat ze aanhankelijk zijn, inventief, ritmisch of koleriek.
Pas nu, nu Tadeusz drie en half is, ervaar ik echt dat hij iedere dag meer mens wordt. We gaan samen op stap, voeren gesprekken, maken grapjes. Hij helpt me zoals alleen mensen dat kunnen; hij houdt de tuinslang vast terwijl ik de kraan openzet. Ik pak glazen uit de hoge kast en hij neemt ze onderaan de trapladder aan. Hij neemt de was mee naar de badkamer. Uit dat bolle gezichtje en de mollige beentjes komen stilaan echte vormen naar voren. Gelaatstrekken, lichaamsbouw. Als je al dat babyvet eraf haalt blijkt er een man onder te zitten. Hij discussieert, hij heeft een lievelingskleur. Hij komt naar me toe en zegt dat hij blij is om me te zien. Soms overvalt het me ineens: potverdorie, ik heb een echte mens gemaakt!

En wat zal er – in hemelsnaam – uit dit onderstaand patatje groeien?!

(Laat ons hopen dat de pleister op zijn wenkbrauw geen voorbode is! Bloed, spoed, plakker. Dat hoeft voor mij niet iedere week…)

Advertenties

20 gedachtes over “Lievelingsmensen

  1. Ik had het van ’t weekend ook, toen mijn dochter me zo eens in detail kwam uitleggen welke soort mensen ze leuk vindt en welke ze niet leuk vindt, moeder stond erbij en luisterde ernaar 🙂

    • @ zapnimf: je zou denken dat daar een heel straf verhaal aan vasthangt he. ik moet u teleurstellen. hij zat in een doosje, op de grond. het doosje viel om en patat, heel het kot vol bloed. een minuscuul gaatje.
      niks spectaculaire val of tuimeling dus. sorry.
      😉

  2. Grappig, dat is helemaal mijn ervaring met een baby. Mensen hadden gezegd dat het je leven omgooit, maar tot nu toe is het nog steeds mijn lief en ik en dat kreunende, wriemelende, kakkende huisdiertje dat we overal mee naartoe nemen.

  3. Toen de mijne werden geboren vond ik dat al wel meteen echte mensen. Maar ik kende ze gewoon nog niet zo goed. Nu ze kunnen praten vind ik het veel gemakkelijker omdat ze zelf kunnen zeggen wat ze willen en hoe ze zich voelen. Wat ze willen is trouwens altijd snoep, dus da’s een gemakkelijke.
    Je hebt daar trouwens twee leuke mensen in bad zitten!

  4. wat heb je dat weer goed in woorden gegoten. De mijne is binnen enkele maanden 3, en ik snap helemaal wat je bedoelt. Ik zie zo stilaan de mens erin ontluiken.

  5. Bijzonder hè, zo’n ontwikkeling. Het zijn inderdaad net echte mensen. Wolf wordt alweer vijf en ik realiseer me steeds meer dat hij echt een persoon is, die dan wel bij ons leeft, maar écht zichzelf is. Losstaand. Bizar dat hij uit mijn buik komt…

  6. Jij hebt vaak je mond vol over supermoeders (met zelfgemaakte garderobes en boekentassen voor de bloedjes van kindjes) maar hoe jij kan verwoorden wat ik al 1000 keer heb gedacht is voor mij écht iets om bewondering voor te hebben! (om nog maar te zwijgen van het feit dat jouw foto’s blijkbaar geen drie maand gewoon op het fototoestel blijven staan….)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s