De poep van een ander

Op stap met de vriendjes van mijn kinderen, dat is nieuwe materie voor mij. Voor ik kinderen had, kwam ik niet echt in aanraking met onvolgroeide medemensen. Nu haal ik vrijwillig minimensjes in huis zonder hun ouders en ik zie wat dat geeft. Omdat Tadeusz de leeftijd van gaanspelen en komenspelen heeft doet het fenomeen zich steeds vaker voor. De eerste keer – u zal het zich misschien nog een beetje herinneren – baadde ik dagen op voorhand al in het angstzweet en was ik na een uurtje spelen al uitgeteld. Ondertussen begin ik al wat geoefender te worden. Gelukkig maar.

Ik had er vroeger nooit zo bij stilgestaan wat komenspelen met zich meebrengt. Als moeder is het een confrontatie met je eigen opvoedtechnieken, en je waarden en normen. Je beseft plots het verschil met andere gezinnen. Ik denk altijd dat de verschillen wel zullen meevallen, maar het zit ‘m in kleine subtiliteiten. In sommige gezinnen krijgen ze appelsap bij het eten, worden patatjes geplet, mag de tv al op voor iedereen van tafel is en mogen de stokken mee binnen. In sommige gezinnen roepen ze niet. Of hebben ze geen ‘hoeken’.
Ik hoor mezelf grenzen stellen aan een ander kind. Ook sta ik opeens de poep af te vegen van een wildvreemde. Boeiend, zo’n vriendje op visite. Ik merkte terug wat een goedinhetvleeszittende geblokte kerels mijn zonen zijn. En dat ze niet per se luidruchtiger zijn dan die van een ander. Of gewelddadiger. Of liever. Of flauwer.

Binnenkort zal er wel eens eentje blijven slapen zeker? Ik ben benieuwd wat die zullen vinden van: ons hele gezin in een grote slaapkamer, de nachtelijke huilbuien van Boris, het feit dat Tadeusz altijd in zijn blootje wil slapen en de zuurdesem boterhammen bij het ontbijt…

Hier ziet u meneer kapitein en meneer politie in hun boot.

Mijn mooie voornemens om de kinderen wat kunstzinnigheid bij te brengen bleek alleen een domme omweg naar de speeltuin.

De poging om vriendje R. in dezelfde houding als het beeld te krijgen bleek ook niet zo succesvol.

Bij de wandeling naar de speeltuin zagen we een vermoeid paaltje dat op de bank lag te rusten:

In de speeltuin wilden de heren per se ‘in de gevangenis’ zitten. Dat leek hen buitengewoon leuk en grappig. Ik mag hopen dat ze die ambitie opbergen tegen hun meerderjarigheid:

En als ik soms denk dat Tadeusz een bangerik is, dan vergis ik mij. Tadeusz tolde de speeltuin rond alsof hij al groot was. Hij deed praatjes met achtjarigen bovenaan onmogelijke klimtuigen, terwijl R. onderaan zich zorgen stond te maken over het metertje dat hij naar beneden kon vallen. En toch was vriendje R. heel dapper, want hij deed dingen die hij eigenlijk niet goed durfde en hij deed het nog goed ook. Hier ziet u Tadeusz over de wiebelende loopbrug gaan. En de knop van zijn broek staat open. Qua elegantie kunnen mijn kinderen toch zeker wat bijsturing gebruiken.

En Boris? Ja, wat dacht u: die heeft handenvol zand binnen, een eikeltje of drie en een karrevracht aan takjes. Weer helemaal in zijn nopjes dus.

Het werd een leuke dag en vriendje R. mag zeker nog terugkomen!

Advertenties

11 gedachtes over “De poep van een ander

  1. Het wordt pas echt plezant als je ze zelf niet meer moet entertainen (en ze hun achterwerk zelf kunnen kuisen). Nog toffer is het als je niet meer weet wie er in je eigen huis slaapt. Wij komen geregeld vreemde jong tegen ’s morgens op de overloop. Ze regelen slaapplaatsen en ontbijt allemaal zelf.
    Ik heb maar twee regels : alles achter uw gat opruimen en stil zijn ’s morgens tot de oudjes uitgeslapen zijn.

  2. Je blogpost doet me luidop lachen achter mijn computer. Vooral dat slapend paaltje en die gasten in den bak. Dat je nog de tijd vindt om foto’s te nemen als je met zo’n bende op pad bent.
    You make my day!

  3. Zorg maar dat de jeugd tegen die tijd van ‘onverwachtse’ vriendjes een eigen kamer heeft ๐Ÿ™‚
    Vriendjes op bezoek zijn fijn! Die gaan zich ook steeds beter alleen bezig houden. Alleen die poepen afkuisen… dat mag nu wel eens gedaan zijn.

  4. Heel mooi geschreven blogpost (zoals altijd). Ik kom hier graag lezen. En ja, het is waar, met vriendjes op bezoek leer je zo veel bij over je eigen kind, andere kinderen en andere gezinnen.
    De tijd dat hier vriendjes kwamen spelen, is voorbij. Nu krijgen we liefjes over de vloer. Ook boeiend…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s