Bescheten en bepist

Er bestaan zo van die dagen dat ik voor mezelf een kuiltje wil graven, erin wil gaan liggen en wachten tot de storm voorbij is. Maar dat doe je niet zo makkelijk, zo’n put graven. Zeker niet met kinderen. Die zouden willen weten waarom je een kuiltje graaft. En dan het kuiltje weer willen dichtgooien. Of vragen of zij er nu eens in mogen gaan liggen. Enfin, ze zouden me zeker niet gerust laten.
Op sommige dagen komt het gewoon niet goed, maar zijn er geen andere opties dan gewoon voortdoen en hopen dat het tij zal keren.

We gingen dit weekend naar mijn schoonouders in Oostduinkerke. Best plezant, zou je denken, zeker met zo’n weerberichten. Maar de beestjes die mijn dag ineensteken hadden bepaalde plannetjes. Het begon al met enkele boodschappen die ik op het einde van de week kreeg, die de schakelaar in mijn piekerhoofd opzetten en een voortdurende frons op mijn gezicht tekenden. Ik kon heel wat zorgen niet van me afzetten. Ik kon het niet laten van spijt te hebben van bepaalde keuzes, van met mijn gedachten de toekomst te proberen te veranderen en geïrriteerd te zijn op allerlei onvoorziene ogenblikken. Gepieker maakt van mij een ambetante mens. En los daarvan vond ik het een weekend met heel wat obstakels. Alsof ze mij moesten hebben. Ik herinner mij dat:
– mijn haar miserabel in de knoop zat
– ik erbarmelijk slecht geslapen heb en ben opgestaan met een stijve nek
– ik heftig bescheten werd door een meeuw (het leek wel een regenbui)
– mijn zoon op mijn hand piste (terwijl ik nog ver weg van de mogelijkheid was om handen te wassen)
– de andere zoon een heel weekend ofwel heeft zitten wriemelen ofwel aan dingen heeft gezeten waar hij niet mocht aanzitten
– er een file stond op de terugweg naar huis waardoor we ipv een uur rijden, vier uur reden.

Die file was natuurlijk afschuwelijk, maar ons humeur werd er in feite alleen maar beter op. Het was zo absurd dat we er alleen maar op konden reageren met wat hilariteit. Het was zondagavond acht uur ’s avonds en we stonden stil op de autostrade. Dat is toch te gek voor woorden. Het leek wel vrijdagnamiddag op het spitsuur. Onbegrijpelijk dat ze daar nog altijd niks op gevonden hebben.
Wij bedachten in ieder geval wel weer fenomenale oplossingen voor het fileprobleem:
– De eerste en waarschijnlijk de efficiëntste oplossing is natuurlijk: alle auto’s moeten kunnen vliegen. Al die onbenutte ruimte! Natuurlijk zou bij een file niet iedereen tegelijkertijd mogen opstijgen, want dan krijg je toch wel wat accidenten, vrees ik.
– Waarom zouden we niet met z’n allen beslissen om bij files wat meer ruimte te maken om zo een derde (illegale en niet gemarkeerde) rijstrook te creëren? Op een baan met twee rijvakken en een pechstrook kan je toch makkelijk vier auto’s naast elkaar laten rijden. Niet?
– Of digitale autowegen waar je met lichtjes in de grond rijstroken kan markeren en ze zo dus wat breder of smaller maken.
– de goedkoopste oplossing is eenvoudiger: gewoon wat meer blokrijden. En stop gewoon met van rijstrook te wisselen, je vertraagt alleen de anderen.

In de file staan is in ieder geval belachelijk verloren tijd. Ik begrijp niet hoe mensen er iedere weekdag in kunnen staan. Hoe komt het toch dat iedereen zo netjes achter zijn stuur blijft zitten? Ik moet mezelf vaak inhouden om niet uit te stappen, en gewoon weg te wandelen. Of gewelddadige activiteiten te gaan uitvoeren. Of te gillen. Of te wenen.

Een paar instagrammetjes van het weekend (want de ‘echte’ foto’s ga ik midden in de nacht op een zondag na uren in de file niet meer bewerken, hoor…)

Tadeusz kan geen zee zien zonder zijn broek uit te doen. Die heeft van mijn humeur niet zoveel last gehad:

Ooit hadden kapiteins een beetje bevoegdheid op hun bootje:

Decibelproductie met temperatuurverhoging. Gemixt met moeders piekerhoofd een mooi recept voor wanhoop. Ondanks het lekkere zonlicht.

We reden van het licht de duisternis in. Met duizenden anderen:

Experimentele iPhonefotografie van het lief, aan 6 km/h.

En nu ga ik mijn humeur een beetje ‘opslapen’. Dan begint er morgen weer een betere week…

Advertenties

15 gedachtes over “Bescheten en bepist

  1. you always make my day!!!
    ik had vanochtend NET het gevoel dat jij beschrijft maar nu is dat weeral voor de helft opgelost dankzij jouw ochtend-handvol-onnozeliteit. Waarvoor dank!
    (tip om file-leed te vermijden: wij gaan altijd naar de Noord-Franse kust en rijden dan via Rijsel-Namen-Charleroi naar Tongeren. Geen spatje file! Omdat Oostduinkerke helemaal links ligt zou je dat ook kunnen doen en dan over Brussel naar a’pen rijden. In km’s verder maar in tijd véél korter)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s