Missing part

Iedere ochtend gebeurt er iets gelijkaardigs bij ons thuis. Tadeusz stapt vastbesloten onze living in, achterna gezeten door Boris de Ontwaakte. En die laatste is een ondernemend ventje in zijn eerste uur wakkerte. Goed uitgerust zijn ze een soort rommelteam op missie. Alle kasten en deurtjes worden opengetrokken, potjes van hun deksel ontdaan. Wat erin of erachter zit moet geïnspecteerd, verwijderd of meegenomen naar elders. Er wordt ontdekt alsof alles nieuw is. Kleine emmertjes worden gevuld met een blok, een soldaat, een auto en nog een paar andere prullen.
Een half uur nadat deze dwaze ochtendprinses haar medehuisgenoten in het paradijs heeft losgelaten is dit terrein herleid tot een ‘speelgoeden’ mijnenveld. Ik loop naar de ijskast en trap op een autootje, bezeer mij aan een mangeetletter, struikel over een hamertje, en stap met mijn teen in een kookpotje waar een potloodje en een sleutelhanger in zit. Gedrapeerde kledingstukken versieren het pad.
Mijn huis wordt bezet door vreemde doosjes en emmertjes met allerlei. Niks zit bij elkaar. Niets is terugvindbaar.
In de loop van de dag ga ik dan wat mopperen en de categorieën opnieuw omroepen: ‘Auto’s bij auto’s, treinen bij treinen, kookgerief in de kookdoos!’ Alsof het iets helpt. Het tempo waaraan ik de voorwerpen in de richting van hun verzamelplek gooi, ligt beduidend lager dan het tempo waaraan het speelgoed zich door het huis beweegt.
In de paar jaartjes dat ik begiftigd ben met ‘kroost’ heb ik geleerd te aanvaarden dat er nooit iets compleet blijft. Een puzzel van 30 stukjes is na drie dagen gewoon een puzzel met 23 stukjes geworden. Daar rouwig om zijn helpt niet. Ik noem het zelfs geen ‘ontbrekende’ stukjes meer. Nee, die zijn gewoon weggegaan. Door Boris met een zwier in de vuilbak gegooid (hij knikt dan goedkeurend) of met smaak opgegeten bijvoorbeeld.
Maar je mag je voorstelling van mij gerust invullen met het beeld van een zenmeesteres die minzaam glimlacht en alleen maar liefde uitstraalt. Ik eerder geamuseerd als ik weer eens een legoblok uit mijn schoen haal of een diertje uit de oven. Het is oké. Ze mogen dat van mij…

Maar af en toe… Af en toe moet er iets compleet blijven. Moeder heeft haar zinnen erop gezet; en als het niet lukt dan pak ik het af. ‘Onderdelenparanoïa’ zou je het kunnen noemen. Zo was er vorige week: de ineenzetbare houten brandweerwagen met magneetjes. Heel leuk. In een tof doosje. Ik was er zot van en besloot mijn moederschap even uit te breiden en mij te ontfermen over dit leuke speelding. Dit moest nu toch compleet blijven…

Nog geen vier dagen. Missing parts: 5!
Ik heb alles op zijn kop gezet, vuilbakken leeggemaakt, onder de zetels stof gehapt, in bakken speelgoed elk stukje vastgehad, over beide kinderen vervloekingen uitgesproken, en als het kon had ik Boris onder de X-ray willen leggen om te zien of hij de onderdeeltjes niet in zijn buik heeft zitten. Terug alle dozen leeggemaakt, geprikkeld rondgelopen, haren uitgetrokken en alles nog eens opnieuw gedaan…

Twee keer per jaar heb ik dat. Ineens moet dat dan in tact blijven. Als dat niet lukt krijg ik zo’n droef gevoel; een mix van kwaadheid en verdriet, over zo’n stom speelgoedje. Brute versnippering tot losse onderdeeltjes; apart van elkaar heeft het geen betekenis meer. Er ligt naast mij op de grond nu een houten vijsje. Ooit kwam dat van een mooie gekleurde houten wagen. Maar die sneuvelde al in zijn eerste uren. De vijsjes blijven echter nog jaren doelloos rondzwerven, zonder echte hoop, maar de idee van de wagen blijft bestaan. Als een spook, een waanbeeld. Ze weggooien lijkt zo respectloos. Misschien is ie nog terug te monteren!

Ik ben momenteel dus nog in de rouw voor de magneetbrandweerwagen. Al goed dat de kinderen in één stuk zijn. Qua ontbrekende stukjes zou dat problematischer zijn… Al goed dat ze zo mooi en perfect zijn. Dat maakt het leef van de gehandicapte brandweerwagen een tikje draaglijker. En ondertussen blijf ik gewoon de rommel sorteren. Waarschijnlijk nog een jaar of zes. Continu.

U ziet hier onze opgeruimde mat met daarop onze uit een stuk bestaande kindjes…

Advertenties

15 gedachtes over “Missing part

  1. Oh ik kan daar zo slecht tegen, tegen verdwijnend speelgoed. Uren heb ik mij al zot gezocht achter puzzelstukjes en dergelijke. Gelukkig kunnen mijn dochters het ook niet verdragen als er iets ontbeekt, dus dat scheelt weer…

  2. Oh, horror! Mijn kinderen zijn gelukkig min of meer als die van Karen, dus hier wordt ook vaan met man en macht gezocht naar wat ontbreekt. Wel sneu zo, voor jou. Ik zou daar ook droevig van worden. Al een geluk dat de kinderen heel blijven.

  3. Alweer zo’n mooie verwoording van wat iedere moeder wel meemaakt… de ene trekt zich dat al wat meer aan dan de andere… ik ben dus zeker van die eerste strekking… maar ik ben stilletjes aan wat meer aan het loslaten, allez ik zou dat toch moeten doen.

    Een beetje vindingrijk word je ook wel na een tijd… die kleine dingetjes van Playmobil worden netjes opgeborgen waar de zoon er niet bij kan tot hij wat ouder is en “de waarde ervan” een beetje beter kan inschatten. Andere dingen worden aan elkaar gelijmd zodat hij ze niet uit elkaar kan trekken en laten rondslingeren.
    Spullen worden eerst in de winkel onderzocht of ze wel “zoon-proof” zijn…. tenzij ze niet veel kosten, dan mag hij zoveel botsen met zijn auto’s als ie wil 🙂

    Zo zijn we hier ook al geruime tijd een brandweerhelm van Playmobil armer… nergens meer te vinden! Binnenkort gaan we verhuizen, ik leef op goede hoop dat we die (en nog wat andere missing stuff) nog gaan terugvinden…

  4. Aja, mocht je in een opruimbui zijn en een aantal van die kleine spullen in de vuilbak willen kieperen…. STOP, niet doen en smijt maar wat dingen in mijn richting. Ik ben hopeloos op zoek naar van die kleine prullen om te gebruiken voor in een zoekzak.

  5. you make my day, heb hier weer hardop zitten schateren!
    Ik ben van de soort die zich dat niet aantrekt, ben zelf een grote sloddervos, dus kan het mijn zoon moeilijk verwijten.

  6. Haha, jouw stukjes maken me altijd aan het lachen!! Zo herkenbaar. Ik ben ermee gestopt speelgoed in onderdelen te kopen, het is zinloos. Op een gegeven moment stond ik dagelijks met een stampvoetend kind omdat ‘het been van de dinosau-hau-rus kwijhijhijt’ was. Alleen duplo en houten blokken komen er hier nog in en ik ben onverbiddelijk. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s