Hoe het moet

Om de paar postjes moet schrijf ik over mijn kinderen. Vaak met liefde, maar heel vaak is het vooral een verklaring waarom ik al zoveel grijze haren heb. Ik zeg misschien vaak hetzelfde. Dat komt doordat die lieve gremlinnetjes vaak dezelfde soort dingen doen. Zoals die martelpraktijk waarbij ze een druppel water op je hoofd laten vallen. En nog een, en nog een en nog een. Steeds op dezelfde plek. Naar het schijnt word je daar knettergek van.

Mijn kinderen weten hoe het moet. Ze hebben er een neus voor. Boris weet bijvoorbeeld heel goed hoe hij zijn allerschattigste en lieftallige ouders simultaan tot de waanzin moet drijven. De tactieken die hij aanwendt zijn werkelijk grootse kwaliteiten waar hij het nog ver mee zal schoppen.

Hij scharrelt graag rond in verboden gebieden en heeft zo – in de laatste maand – al drie potten choco kapot laten vallen; een pot babyvoeding en een pot honing. Ik kan u verzekeren: honing of choco in combinatie met fijn glas – overal – en kinderen, dat zijn echte winners.
Uit de categorie ‘kruidenschuiframpen’ was hij begonnen met de marjolijn in ons langharig tapijt te zaaien. Voor het eerste gesneuvelde potje kruiden koos hij gelukkig voor een interessantere inhoud: kurkuma. Ook een winner. En de kruidenpotjes die ik zoek tijdens het koken blijken in een schoen of een kasteel of een doosje blokken te zitten.
Boris trok vorige keer alle borden en glazen en messen en vorken van de tafel door een subtiel snokje aan de toile cirée. We waren erg blij toen. En de vuilbak blijft natuurlijk een ware tophobbie voor dat ventje. Liefst met rotte banaan en aardappelschillen en goei kakluiers. Zo content. Met beide handen erin.
Stoelen en tafels dienen om op te klimmen, servieskasten om uit te laden, een verschoningskussen is niet om van pamper te wisselen, nee, dat is een worstelkussen. Daar sneuvelen wereldrecords. Iedere dag.

En ondertussen wordt hij iedere dag schattiger. Hij brabbelt zo aandoenlijk dat boos zijn psychologisch onmogelijk wordt en hij kan zo blij lachen dat het moeilijk is om zijn misdaden nog neutraal te kunnen beoordelen. Hij zou er goed mee wegkomen voor een assisenjury. Hij wandelt als een meneertje en hij danst als een muppet.
Ik ben echt zot van dat kind. Maar ik trek er mijn haren soms van uit. En de paar die overschieten zijn binnenkort voorzeker grijs.
Bewijsmateriaal van deze talenten heb ik vooral op mijn iPhone gevangen. Daarom bij deze weer eens een instagramreeksje:
(Zij die mij volgen op instagram zagen deze foto’s misschien al eerder, mijn excuses daarvoor…)

De verleidingen van de vuilbak:

De intieme communicatie met zijn avondmaal:

Het pianoduet met zijn gelijkgezinde broer:

Schommelvreugde:

Zo moet dat bord van hierboven zich voelen, denk ik:

En toch heb ik voor hem ook een boekje gemaakt toen hij vorige maand jarig was. Om al zijn avonturen in beeldmateriaal te vereeuwigen. Voor later. Zeg nu niet dat hij niet graag gezien wordt…

Advertenties

8 gedachtes over “Hoe het moet

  1. Ik heb een soortgelijk varken rondlopen! Hij is ondertussen 6 jaar, maar ik krijg nog steeds een hartstilstand als ik hem niet meer hoor (Shit, waar is Kaan, hij is zo stil). Ik hoopte dat het een fase was…..

    En weet ge wat (nie dat ik u tot wanhoop wil drijven), de aangerichte schade wordt alleen maar groter bv. Slalommen met de fiets op de openbare weg= kras op een autodeur, Met vijf elastiekjes rond uwe pols gaan slapen= geen doorbloeding meer in hand= (gelukkig) tijdelijk geen gevoel meer in die hand,….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s