Welkom crisis!

We moeten allemaal bang zijn. Bang voor een overval, bang voor ziektes, bang voor onze kinderen, bang voor de crisis. Soms een beetje bang voor vreemdelingen. En gifstoffen in de grond. Voor pedofielen en scheve tanden. Bang om onze job te verliezen. Bang om te vallen (hier in huis hebben we daar wat minder problemen mee). Bang dat we iets tekort zullen komen. Bang voor de banken. Bang van dictators.
Het wordt in feite tijd dat we die crisis eens beginnen te voelen. Altijd maar dat bang zijn. Als konijntjes in een hoge hoed.

Ik ben van job veranderd. Ik deed vandaag mijn laatste dag op mijn oude job en ik zal naar een halftijdse betrekking gaan, met moeilijkere uren, waar ik waarschijnlijk ook minder zal verdienen. En daar ben ik eigenlijk erg blij om.

Als kind hadden ‘wij’ geen centen. Als we iets wilden moesten we er iets anders voor laten. Ik kreeg mijn kleding voor Kerst als cadeau (soms). Mijn moeder en stiefvader deden daar nooit zielig over. Ze waren realist en niet flauw. Ze klaagden niet dat het altijd te weinig was. Het was eerder zelfs een soort gezegend zijn. We waren gezegend met armoede.
Toen ik alleen ging wonen voelde ik duidelijk dat ‘weinig geld hebben’ zeker nadelen had, maar ik wist de voordelen ook te appreciëren. Ik genoot van simpele maaltijden, van een koffie op een terras. Een cadeau krijgen kon me echt blij maken. Het was een plezier om de maand te ‘overwinnen’. Natuurlijk kon ik niet op reis en als de computer kapot ging kon er niet direct een nieuwe af. Een auto kon ik me niet permitteren en ik voelde veel sneller prijsstijgingen of sociaal onrecht. Cultuur moest ik zelf maken of het kwam nauwelijks tot bij mij. Maar ik was creatief en wakker en het was een van de meest gelukkige periodes in mijn leven. Tomaten smaakten naar tomaat. Ik was vitaler en gemotiveerder. Ja, natuurlijk ook wel een beetje jonger, maar toch…

Nu ben ik rijk. Niet rijk rijk natuurlijk, maar wel rijk genoeg om een auto te hebben, dure biovoeding te kopen, mijn kinderen cadeaus te geven die ze willen. Ik kan mezelf een nieuwe camera aanschaffen zonder dat ik me zorgen moet maken over de prijs.
Ik ben lui en vadsig geworden. Op een slechte dag hobbel ik als een arrogante pinguïn door de winkelstraten om iets te kopen. Een goed humeur uit een product proberen puren. Een quick fix.
En ik voel de schrik dan in mezelf groeien. Oei, minder verdienen. Gaat dat wel lukken? Oei, waar kom ik dan terecht? Hoezo ik moet opleggen bij de belastingen? Zou ik niks kunnen verdienen met dit of dat?

Tot gisteren. Ik zat bij mijn stiefvader koffie te drinken in zijn krakkemikkige keuken en ik voelde plots terug de vrijheid van ‘minder’. Ik vind het jammer dat ik mijn kinderen de waarde van spullen alleen maar kan ‘uitleggen’. Ik vind geld soms een gebrek bij opvoeding. Want het vormt hen.
Ik hoef natuurlijk niet arm arm te zijn en bitter over die armoede, want dan krijg je van die kinderen die de jacht op het grote geld openen. Maar gewoon een beetje mate, een beetje ‘zorg’, daar worden we alleen maar beter van. Denk ik. Ik, mijn kinderen en mijn omgeving.
En iedere keer als mijn fantastisch lief Sventikov met de lotto meespeelt zit ik te hopen dat we maar niet winnen. Stel u voor seg

Alléekom, waar blijft die crisis? Weg met de angst.

Advertenties

27 gedachtes over “Welkom crisis!

  1. waauw. ogenopener.
    Als student moest ik ook met de minimum sponsoring van thuis en de zuurverdiende vakantiejobcentjes men jaar rond komen.
    En dat was ook meestal keuzes maken en zuinig zijn en inderdaad zoals je omschrijft genieten van kleine uitspattingen.

    Toen ik ging werken heb ik echt moeten leren geld uitgeven.
    woow een nieuwe jeans of nieuwe schoenen zou ik dat wel durven?
    En zou ik echt die oude koelkast durven vervangen?

    Nu ik een huis gekocht heb moet ik weer wat meer afwegen. En ik herken echt wat je omschrijft.
    Het brengt een soort rust met zich mee om zomaar niet alles te kunnen kopen.
    Om enkel te kopen wat je nodig hebt en dan eens echt te genieten van vb die dure zalm of eindelijk de nieuwe douchekraan waar je jezelf mee verwent.

    minder is ECHT meer.
    te weinig lijkt me dan wel echt te weinig.

  2. Wat een mooie weergave van je leven.
    Ik moest direct aan het mijn denken: eentje waarin ik eigenlijk bijna altijd alles had dat ik wou. En toch was ik zeker niet de “rijkste” onder de vrienden.
    Maar… nu zie ik de luxe tegenover het leven van m’n nieuwe Nigeriaanse familie. Het is anders. Je kan het inderdaad niet volledig weergeven met woorden, maar als je het zo aan je kinderen kan uitleggen, dan sta je toch al ver.

  3. Je verhaal doet een mens nadenken. Zeker als die mens voor de zoveelste keer zijn vrije woensdag opoffert om een (werk)project tot een goed eind te krijgen. Bewust een dag minder gaan werken, dat was eigenlijk de bedoeling maar het lukt nog niet zo goed.

    En misschien is ook hier geld een belangrijke parameter, ik ben heel sober opgevoed. Ging als kind nooit op vakantie maar als ik nu in de ogen van mijn kinderen kijk als we terugkomen van een (goedkoop) weekendje weg … dan wenste ik dat ik als ik kind ook zo’n dingen had kunnen doen want zoiets vormt een kind ook. Ben een boerendochter, ook al waren mijn ouders altijd in de buurt, ze waren ook altijd aan het werk. Niet dat ik het hen kwalijk neem, maar ik heb me toch altijd voorgenomen het anders (proberen) te doen.

    En ‘minder’ lijkt me zo moeilijk, ik vraag me nu al af wat er met onze kinderen zal worden als ze op eigen benen komen te staan en ze het effectief met ‘minder’ moeten stellen want ze zijn het soms te goed gewoon, misschien zelfs een beetje verwend.

  4. ik heb daar de laatste tijd ook al aan zitten denken. het is wel comfortabel om niet te moeten nadenken over geld. maar hoe meer je hebt, hoe meer je kan verliezen. ik zou precies liever wat meer onthecht zijn.
    fijn dus, om wat extra gedachtenvoer tegen te komen.
    en hey zeg, halftijds werken, zou ik soms ook wel willen. benieuwd wat je gaat doen.

  5. Precies! Mijn vader zie altijd dat mensen die het nooit krap hebben gehad de waarde van geld niet kennen. Ik vind het zonder geldzorgen best fijn, maar ik zou liever precies genoeg hebben en nooit te veel. Ik moet geprikkeld blijven om zuinig te leven, daar koop ik de leukste kleding en kook ik de lekkerste maaltijden van… het is trouwens meestal ook pakken beter voor het milieu.

  6. Courage!

    the coward slave we pass him by
    we dare be poor for a’ that

    dichtte Robert Burns en zong the five-hand-reel
    en

    the honest man though e’er sae poor
    is king of man for a’ that

    dat weet jij mooi in eigentijdse bewoording te vertalen!

  7. Pingback: Alain & Ysabje « Ineken

  8. Geweldig hoe jij het omschrijft en …… het is exact wat ik ook voel en meegemaakt heb . De kids van nu hebben geen idee van de waarde van welvaart . Geen idee wat het is en/of kost om bepaalde dingen wel te kunnen of te doen . Geen idee dat het ook (persoonlijke)offers kost , vooral werken ervoor . Maar wij zijn van een generatie die het met minder moesten en die het ook konden handelen . Nu zie ik een generatie opgroeien die straks heel wat therapie nodig zal hebben 🙂
    En die crisis ? Die is er wel , maar ik kan ook goed relativeren .

  9. Nederland staat op de tweede plaats van welvarendste landen van de EU, Luxemburg staat op 1, dat komt om er wel mensen weken en daar niet wonen. Het zou toch een ramp zijn als we een paar plaatsjes zouden zakken! 🙂

  10. Het probleem nu van deze tijd gaat allemaal om hebzucht en streven naar meer en meer. Het kan ook minder en eenvoudig in deze maatschappij. Men kan angst gaan overwinnen. De mens heeft Goddelijke liefde nodig. Een fijne donderdag. Patricia

  11. Mooi! Ysabel!
    En minder kan ook zo veel meer zijn. Onze ruilmomenten ‘tapas&ropas’ onder vriendinnen, brengen me superveel ‘nieuwe’ kleren, keiveel complimenten, gezelligheid en ook wel ’t fijne gevoel een ‘bijdrage’ te leveren aan het consuminderen… én ik hoef die drukke winkels niet meer in! 🙂

  12. Ik en m’n vriend moeten momenteel rondkomen met één starters-loon. Dussss ik let tegenwoordig goed op wat er uitgegeven wordt. Maar het is belangrijk dat je je elke maand toch een klein verzetje gunt. Voor november heb ik me bijvoorbeeld een mooie, nieuwe, dikke, zachte & warme sjaal gekocht.

    PS: Schattige foto 🙂

  13. Ik ben rijk… in tijd (halftijds werken)
    Ik ben rijk… van kinderschare (4)
    Ik ben rijk van sociale contacten

    En ik heb uitgerekend dat ik die operatie binnen de drie maanden terugverdien met al het eten dat ik niet kan opeten. 😉

    Wij komen niks te kort, maar ik durf wel beweren dat onze kinderen niet verwend zijn. Dat is een kwestie van keuzes.
    Voorts is er toch ook wel een basiscomfort dat ik mezelf niet wil ontzeggen.

    Ook : toen moose in 2009 zijn job verloor door de crisis, zaten wij toch flink in de piepzak. Wij hebben genoeg gevoeld voor de komende tien jaar.

    Vandaag nog gelezen (Humo) : 84 000 gezinnen die hun energiefactuur niet kunnen betalen en 120 000 gezinnen met een afbetalingsplan daarvoor. Dat is schrijnend, dat wens ik niemand toe

  14. Goed idee!
    Weg met de bangmakerij(in feite veroorzaakt die de crisis) en laten we eens gaan leven!

    Weet je wat.
    Ik heb een zoon met zware hersenschade.
    Zijn korte termijn geheugen werkt niet meer.
    Hij weet niet wat net was of wat zo meteen gaat komen.
    Helemaal in het nu.
    Hij maakt een gelukkigere indruk als de meeste mensen.

  15. Je zit er knal op, Ysabje. En ik vind het prachtig dat je dat zo eerlijk met iedereen deelt. Ik herken mijzelf in jouw verhaal. Ik ben supertrots op mijn mama, ze heeft haar dromen/wensen opzijgezet om mij alle kansen te geven en zonder de (financiële) hulp van mijn grootouders waren een aantal dingen not done geweest (studeren, een auto voor mama, …). Nu ik zelf in de sociale sector werk, vraag ik me soms nog meer af waar ze in godsnaam alle kracht heeft gehaald om het zo goed te doen. En ja, sinds ik zelf werk, gaat het een stuk gemakkelijker. Ik heb zonder veel twijfel de dure camera met lens gekocht, ik boek al eens een reisje of ik koop sneller dat ene paar schoenen. Maar door een aantal gebeurtenissen tijdens de afgelopen jaren besef ik de laatste tijd meer en meer dat een mooie levensstandaard niet alleen te maken heeft met ‘rijk’ zijn.

  16. Leo Borremans schreef het boek ‘Geluk’.
    Hij draagt dit boek op aan alle mensen in de wereld die dit nooit zullen lezen.

    Ik vermoed, Ysabje,
    dat de mensen die écht zullen lijden onder de crisis
    dit Blog niet lezen.

    Ik ben van 1941.
    In de jaren zestig hoorde ik meermaals: ‘het moest nog maar eens oorlog worden’.
    Die mensen dachten toen aan honger, overvloed en on-tevredenheid.

    Voor mij mag de crisis ver weg blijven.
    Ik schrik altijd als ik jonge mensen in een dure auto zie rijden.
    Toen ik in ’64 trouwde, kregen we een bed van de buren.
    En ik kon m’n eitjes bakken vanuit dat bed op een gasvuur.

    Op 25 januari 2009 landde mijn dochter op Zaventem na dertien Senegal.
    Met drie kinderen. Ze had twee Euro op zak en ook nog 45.000 Euro schulden.
    Opa trok naar zolder.
    En zij in m’n bed en bad en keuken en chaise longue …

    Voor mij mag de crisis ver weg blijven.

    Ik heb ze écht niet nodig om gelukkig te zijn. Of om van de kleine dingen te kunnen genieten.
    Dat deed ik al altijd.

    Het maakt me soms boos dat ik mensen ‘die kanker krijgen’ dan hoor zeggen:
    ‘nu kan ik pas genieten van kleine dingen’.
    Waarom toch zo lang wachten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s