Sabbelafkick

De tut is met Sinterklaas mee. Het was aangekondigd, het was voorbereid, en het is uitgevoerd. Met een ritueel afscheid – dàhàg lieve Tut – in de schoen, wat zou de Sint daar blij mee zijn! Onze jonge snaak Tadeusz (van drieënhalf) in confrontatie met de betonharde tutloze werkelijkheid. Als ik de dagen voor de komst van de goedheilig man met Tadeusz over het afgeven van zijn tut sprak, was het al duidelijk dat meneer zijn kleinood niet zonder slag of stoot zou afgeven.

“Binnenkort gaat uw tut mee met Sinterklaas, hé schatteke.”
Heftig knikken, grote ogen.
“Dan ga je zonder tut in slaap moeten vallen.”
Monkellachje. “Maar ik zal dan wel eentje van Boris pakken. Boris heeft er toch genoeg…”
Met veel stemtimbre en opgestoken vingertjes hebben we hem uitgelegd dat dat niet mocht; dat Sinterklaas dan misschien de cadeautjes niet zou brengen. Of misschien komt hij ze wel gewoon terughalen! Maar als je met z’n allen in dezelfde kamer slaapt, is een tut natuurlijk snel gestolen uit de mond van je broer. Je bent al groot zeggen ze toch vaak. En dan is een onbegrijpelijke uitleg over het waarom, de afwezigheid van een zichtbare noodzaak, totaal ondergeschikt aan dat grootzijn. Je slaapt ’s nachts immers toch!

De eerste twee nachten werd er in een halfslaap heftig gesnikt en gekreund. “Tuutje! tutje!” riep hij vertwijfeld. Ik zag hem met twee handen aan zijn mond frutselen. Op zoek naar iets dat er niet was. De verdwenen tut. Een troosteloze nacht.
De tweede nacht had hij er al eentje gestolen van Boris. We namen die af rond middernacht. En een uurtje later had hij er al weer een andere in. En Boris had er geen meer. Terug afgepakt. De volgende nacht werd hij huilend wakker. Rechtop in bed. Tranen allover.
“Mama, mama, mijn tuutje!”
“Ja, schat, ga maar gauw weer slapen, je moet er niet teveel aan denken.”
“Maar mama, mijn mond is zo koud!”
“SSShhht.”

Hij stal de tut van Boris de volgende nacht alweer schaamteloos uit diens mond. De jongste wist niet wat er gebeurde.

We zijn er nog niet helemaal dus. Volgens mij is het vergelijkbaar met stoppen met roken. Een orale behoefte die moeilijk te onderdrukken is. Tadeusz is zelfs wat kribbig ’s ochtends, en boos over onbenulligheden bij het slapengaan. Wat een beproeving ook, zo’n jong kind met zo’n afkick. Wat kan het hem schelen dat zijn tanden er scheef van gaan staan?!

Maar het gaat steeds beter. Momenteel liggen er zelfs echte mannen in de slaapkamer. Helemaal tutvrij. En nog één baby. En die geeft z’n sabbelding op een dag ook nog wel aan meneer Sinterklaas…

Advertenties

7 gedachtes over “Sabbelafkick

  1. Och, zo zielig! Wat doe je dat kind toch maar allemaal aan? :p

    Hier nog eentje met een tut, ook een bijna 3,5 jarige.
    Maar de tut meegeven aan Sinterklaas was ABSOLUUT geen optie want dan zou meneerke héééél boos worden op Sinterklaas en zwarte piet. Zowel sint als piet hebben niet veel impact op hem.
    En ook de arme babietjes zonder tut, tja, kon hem worst wezen dat die geen tutje hebben, die moeten maar eentje gaan kopen in de winkel volgens hem 🙂

    Wij hopen dus dat de paashaas meer geluk zal hebben 🙂

  2. Ondertussen heeft onze Jef ook al eens de tuut van zijn broer gestolen, maar al bij al verloopt het afkicken vlot. Zelfs vlotter dan verwacht. Het is efkes doorbijten, voor alle betrokken partijen 🙂

  3. Oh wat een tristesse aldaar seg!

    Ik zit daar zo niet mee, met dat afgeven van hun tut. Ik heb getut tot mijn zeven (waarvan het laatste (anderhalf) jaar een ziekenhuisjaar was) en mijn tanden staan niet scheef. Meer nog, ik heb nooit orthodontische hulpmiddelen nodig gehad.
    Enfin, ge kunt daar dikke sjans of vette pech mee hebben natuurlijk.

    Hier zijn er twee moeiteloos afgekickten. De ene omdat haar tut het had begeven en ze was geruime tijd op voorhand gewaarschuwd dat als dit exemplaar zou sneuvelen, het gedaan was met tutten.
    De andere omdat hij viel en een gat in zijn tong had en losse tanden. De tutten werden van de doekjes gehaald en enkel de doekjes bleven in zijn bedje.

    Nog twee te gaan. Maar oh, nooit zullen er hier tutten verdwijnen met paashazen of sinterklazen. Dat krijg ik ni over mijn hart.

  4. Hier gingen ze voor hun schoolse periode aanbrak onherroepelijk de vuilbak in. Al ging dat precies wel iets makkelijker. Nu ik het bedenk, er was nooit een kleine broer of zus voor dat school begon. Ok, 2,5 jaar tussen uw kinders laten heeft op dit vlak dus wel voordelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s