Oostenrijk (part I): Vliegen

Zoals ik in de vorige post al vermeldde ben ik momenteel op reis in Oostenrijk. De toeristische dienst wil graag dat er wat volk hun geneugten komt ontdekken. Ik besloot dat dan maar te doen, omdat ik het anders zo zielig vond voor hen.

Ik begaf mij vanmorgen dus nog eens in het luchtruim. Ik vlieg zelden. Vliegen is voor mij helemaal geen evidentie. Wij (ons gezinnetje) reizen meestal met de wagen en nu ik erbij stilsta: het is alweer jaren geleden.
Zo’n sigaar instappen en weten dat je daarmee de lucht ingaat, op liters kerosine, door wolken en regenbuien blijft voor mij een heel aparte belevenis.

Ik heb vooral iets met het opstijgen. Ik krijg telkens een sterk en vreemd gevoel van ontroering. Die heftige kracht die dat vliegtuigje naar voren stuwt, dat lawaai, de spanning/opgewondenheid, de wereld zien door een klein kadertje met afgeronde hoeken. En dan komt dat sigaartje los van de aarde. Meestal schiet mijn gemoed dan even vol; alsof ik loskom van de wereld… Dat is natuurlijk ook zo, maar ik bedoel écht loskomen. Het is als loskomen van de hele mensheid en haar geschiedenis; alsof in mij Lindbergh en Da Vinci meevliegen met papieren vleugels; alsof alle dromers mijn vlucht dromen, de oermensen verwonderd naar de hemel kijken en mijn leven op een keerpunt komt. Gelukkig duurt die toestand maar een fractie, nooit genoeg om als volwaardige emotie tot wasdom te komen. Stel u voor dat ik ooit naar de ruimte zou gaan. Ik zou nogal wenen, denk ik.
Dat was dus het eerste cadeautje dat ik kreeg van Oostenrijk.

Verder sprak ik met een Roemeense zeeman die naar huis ging. Hij hield niet van vliegtuigen. Ze schommelen teveel.

Ik vroeg mij ook af wat er gebeurd is met het applaus voor de piloot. Dat doen ze dus niet meer. Ik zat daar op te wachten, maar het is blijkbaar wat in onbruik geraakt. Ik vind dat het terug ingevoerd moet worden. En niet alleen in vliegtuigen. Van mij mag het ook bij complexe parkeerpartijen met de wagen. Of bij de oversteek van bepaalde kruispunten met de fiets.
We vinden het tegenwoordig evident dat we netjes aan de grond gezet worden. Helaas. Want ze verdienden het. Zowel de stewardessen in hun helrode kleedjes met felgroene sjaaltjes, als de piloten die ons van Brussel naar Wenen brachten en nadien in een piepklein vliegtuigje van Wenen naar Innsbruck. (Zo klein!)
De huurwagen die ik moest besturen vanuit Innsbruck naar Lechtal was groter! Maar groot betekent niet altijd rap. Een rit van een uur werd er eentje van twee uur. De sneeuwstorm, de schemering en de gladde wegen en diepe ravijnen maakten er een spannende namiddag/avond van! Ik vind mezelf bij deze wel weer een geweldig chauffeur!

Oja, er zijn nog een paar bloggers mee op deze reis. Ze zijn ingedeeld in andere groepjes. Je kan het verslag van hun Oostenrijkreisje volgen bij aardbeiwormpje, houbi en justguidooohh

Advertenties

11 gedachtes over “Oostenrijk (part I): Vliegen

  1. * applaus *
    zoals je eigenlijk daarvoor vraagt… je hebt fantastisch goed naar je bestemming gereden, dus krijg je daarvoor ook een applaus. En, als je in de terugvlucht een applaus wil voor de piloot, spreek dan met je mede bloggers af en ga er gewoon voor. Als je al met 4 begint te applaudiseren volgt de rest wel! 😉

  2. Dat applaus voor de piloot, dat is iets typisch voor chartervluchten, à la Thomas Cook en Neckerman enzo. Bij lijnvluchten doen de mensen dat niet. Allee, misschien tenzij het een bijzonder moeilijke en turbulente vlucht is geweest, als de mensen zo blij zijn dat ze veilig terug op de grond staan, dan misschien wel 🙂

  3. De Vieze Man (alias Kees van Kooten) zou dat gevoel bij het opstijgen “ballen in je buik” noemen, denk ik.
    Volgens mij wordt dat vak van piloot schromelijk overschat. En waarom ik dat denk? Omdat onze (Nederlandse) kroonprins ook zijn brevet heeft. Maar je hebt gelijk, dat applaudisseren heeft wel wat. Mij lijkt het mooi als net na dat applaus het vliegtuig alsnog in tweeën breekt. 😉
    Hoewel, ik ben eens naar Zwitserland gevlogen en we stuiterden echt de Alpen over bij de landing. Dat was minder prettig.

  4. Nu moet je al op de Hudson landen, voor de passagiers beginnen te applaudisseren… en dat is nu net niet wat je wenst hé. En foto 2 heeft wel iets als je er elke werkdag passeert, maar ik blijf hem haten, de R0 rond BXL.
    Geniet er nu maar van…daar in ’t Lechtal. Jodelahitiiiiee

  5. Ik heb een hekel aan dat applaus voor de piloot. Die mens doet toch gewoon zijn job, denk ik dan, juist gelijk iedereen. Er zijn dan wel veel schonere beroepen…
    Dat gevoel bij het opstijgen, dat deel ik dan weer wel.

  6. Pingback: houbi.com / blog » #Aus11-ende-vorbei

  7. Pingback: Voordelen van de bloggerij (+ craft it forward) « Ysabje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s