De tunnel der genezing

Een ziek kind. Eentje dat vraagt om te slapen. Dat maakte ik hier in huis nooit eerder mee. Stilletjes in de zetel onder een dekentje. Knuffelig en kwetsbaar. Ik wist niet wat ik zag. Nog geen vier jaar en al helemaal serieus en rustig ziek kunnen zijn.

Tadeusz wilde niet eten. Normaal gezien eet hij stukken uit de tafel als hij niks krijgt. Hij wilde steeds maar slapen. Normaal gezien loopt hij tot midden in de nacht door het huis te marcheren of stiekem de dekseltjes van de tandpasta open te draaien. Hij wilde niet spelen. Normaal gezien draait hij ieder doosje speelgoed zesentwintig keer om op een dag.

Tadeusz was nog nooit eerder zo ziek. Het is maar een buikgriepje, maar het kind ziet er van af. Enkele dagen terug zat hij om vier uur ’s nachts in de badkamer met zijn handjes op zijn buik. De tranen liepen hem over de wangen en hij riep ‘mijn buikgriep, mijn buikgriep!’ (Hij heeft ons het woord horen gebruiken dus doet hij dat nu ook…). Het gloeiende lijfje was concurrentie voor de chauffage en zijn scheetjes waren bedwelmende stinkbommen. Hij kon dus onmogelijk naar school. Hij zou er de hele klas vergast hebben. We zitten dus al een paar dagen aan zijn zijde, te proberen er lepeltjes soep in te krijgen of druifjes. Maar het is pas van vanmiddag dat er een tikje beterschap leek in te zitten.

Ik maakte met hem een kleine fietstocht. Dat deed hem veel goed. We reden door de voetgangerstunnel, want hij houdt van lange tunnels. En deze had hij nog niet gezien. Halverwege vond hij het wel welletjes. Maar ja… ๐Ÿ™‚

Ik deed dus iets wat al duizend mensen voor mij hebben gedaan en ze hebben dat natuurlijk ook al duizend keer veel beter gedaan, maar het is bijna onmogelijk om het niet te doen: foto’s maken in de voetgangerstunnel. Ik maakte dus fotootjes van dingen die ze maken als de fotoclub op uitstap gaat…
Tadeusz wilde geen foto’s. En hij wilde dat ik voortmaakte. Ongedurigheid. Maar hij was erg blij in de lift en op de roltrappen. Hij schommelde een vijftal minuten in de speeltuin aan de boeienweide op het linkeroever. We keken naar de houten reus die daar staat. Tadeusz beargumenteerde dat we op een boot moesten.
En toen we weer in ’t stad waren kon hij alleen nog maar over eten babbelen. Hij wilde stomp met worst. Dat werd het dan ook. En morgen is ie vermoedelijk al weer veel beter.

Geen foto mamamaaaaa!:

Mama, sta daar niet! Kom nu!:

Nee mama, ik wil niet voor die muur staan!:

Komt de lift al?:

En op terug op de rechteroever aan de kaai: Mama, ik heb hoooonger! Kom nu mee patatjes kopen!:

Advertenties

8 gedachtes over “De tunnel der genezing

  1. Och, zieke kindjes, da’s niks… Beterschap voor Tadeusz! En die voetgangerstunnel… Ik kampeerde met mijn eerste vriendje in Antwerpen en liep met hem door de tunnel naar de stad. 19 Jaar geleden!

  2. Hele mooie foto’s! Doet me erg denken aan de Maastunnel in Rotterdam. Die roltrappen waren net zo steil. En dan moet je je voorstellen dat al die havenarbeiders daar met hun fiets of bromfiets op staan. Dat vond ik als kind vaak erg beangstigend.


    De Hollander heeft nog twee vragen:
    1. Wat is stomp met worst?
    2. Je *fietste* door de voetgangerstunnel: mag dat dan in Antwerpen?

    • @ cornutus: stomp wet worst is aardappelpuree met een groente doorgeplet (wortelpuree dus) en chipolataworst. en ja, je mag fietsen door onze voetgangerstunnel. Maar volgens mij mag het niet op drukke momenten en mag je ook niet snel fietsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s