Dikke dagen

Er kruipen precies steeds meer dagen tussen mijn blogpostjes. Ik zeg nochtans tegen die dagen dat ze dat niet mogen doen, dat ik er altijd maar twee tussenlaat. Normaal gezien is dat ook zo; twee of soms eens drie, da’s ideaal… En nu wringen die opdringerige 24-uren zich ongevraagd tussen twee postjes in. Het lef.
En het ergste: die tussenkruipers, dat zijn niet zomaar dagen. Geen eenvoudige vertrouwde dagjes met een prettige omvang, of aangename weekdagen, lekker zacht en kort. Oh nee. De dagen waar ik het nu over heb, die zuigen zich helemaal vol met kinderen en werk en afspraken en stof. Wat brutaal en pesterig.
En plots zitten er vijf dikke dagen tussen twee blogposts. Al goed dat ik ze af en toe nog een beetje de baas kan. Anders zou er zich al snel een vette week aandienen. En dat wil ik niet laten gebeuren. Weken zijn pas echt leep. Die laten een blog en zijn lezers geloven dat ie stervende is. Palliatieve bloggerij is triestig.

Dus… Zondag of niet… Het vuur moet branden!

Gisteren, 14 januari, werd naar oude gewoonte de kerstboomverbranding georganiseerd op het linkeroever. Ik had dat nog nooit gezien en het leek me een goed excuus om een pak friet te eten. We waren vroeg en mijn humeur bleek maar matig bestand te zijn tegen buggy’s in drassig gras en lange rijen voor zompige hotdogs. Ik heb staan vloeken met koude tenen en wriemelende kinderen terwijl we naast de berg dode bomen stonden te wachten op het vallen van de nacht. Die nacht viel gelukkig al om half zeven…

Toen de vuren (eindelijk) ontstoken werden – opgesmukt met dansende middeleeuwers en met fakkels jonglerende jongelingen – gingen al mijn besognes onmiddellijk in rook op. Een simpel vuurtje, maar zo plezant! Wat moet de oermens onder de indruk geweest zijn toen hij het vuur voor het eerst ontmoette in al zijn glorie. Zeker als dat een dennenbosje geweest is dat in de fik stond. Voor mij was het gisteren in ieder geval impressionant. En voor de kinders ook. Al mijn klagerijen van voordien waren zo banaal in vergelijking met dit machtige vuur. Voor een vuurgod zou ik makkelijk knielen…

Een middeleeuwer die ons moest beletten om onszelf in de vlammenzee te werpen:

Een hemel vol sintels:

Een Boris, zo gehypnotiseerd door het spektakel dat de kwijl hem uit de mond ontsnapte en zijn velletje begon te gloeien:

En de geniepige dagen zijn weer even uitgerookt. Ik schrijf morgenochtend al direct een postje voor overmorgen. Ik zal trachten de waakvlam niet te laten doven…

Advertenties

9 gedachtes over “Dikke dagen

  1. Weer zo’n schone foto’s! Die laatste …
    Mijn blog heeft ook last van het fenomeen dat je beschrijft en ik ben nog maar een zwangerschapslengte bezig … Veel postjes in mijn hoofd en amper tijd om ze uit te schrijven.

  2. Pingback: Oh so quiet « Sardien

  3. Ik hoor het knetteren tot hier, oooh!

    Bloggen hoeft trouwens geen verplichting te zijn, schrijf wanneer je er tijd en zin voor hebt, voel je niet verplicht, wij blijven hier wel terugkomen. 🙂

  4. Ik publiceer tegenwoordig meerdere berichten op één dag. Mijn conceptenlijstje staat vol en zelfs nu ik thuis ben, slaag ik er niet vaak in om op een regelmatig tijdstip te bloggen, vaak zitten er dagen tussen. En ik ga ook wat meer de inplan-knop gebruiken, denk ik.

    Al vind ik dat gij toch goed bezig zijt hoor. En zeker weer met uw knappe foto’s! Man man man.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s