Genoeg is genoeg

Een week! Zolang afwezig dat WordPress mijn computer zelfs niet meer automatisch herkent als de eigenaar van de blog. Ik ben geschokt.
Die week van virtuele afwezigheid vertoefde ik in een surrealistisch oorlogsgebied, weliswaar gewoon bij mij thuis, maar daarom niet minder schokkend. De weg van de hel tot hier – dit eigenste moment – was erg lang. U hebt mij ongetwijfeld al behoorlijk hoog van de toren horen blazen dat ik bijna nooit ziek ben en mijn kinders ook niet. Ik ging daar prat op, alsof het een keuze was, een persoonlijke verdienste. En ik was daar ook erg blij om. Want ik ben niet graag ziek.

Maar in de boksring met dit winterseizoentje kreeg ik al een paar uppercuts die ik niet licht zal vergeten. Ik zal vanaf nu een lied zingen met minder noten op mijn zang. Deze winter heeft een gemene linkse, dat kan ik u wel vertellen. En geen genade. Toch niet voor dit gezinnetje. Meedogenloos de grond in getimmerd ben ik, de afgelopen week.

Ons huis is precies de kweekvijver voor alle epidemieën op het noordelijk halfrond; ons slaapvertrek is een heuse ziekenboeg, een slaapzaal (we wonen in een ‘loft’, remember?) waar gekucht en gereuteld wordt. Gekreun, gejammer. Af en toe kotst er iemand de vloeren vol. Zakdoeken met snot en etter all over. Degene die nog op zijn benen kan staan krijgt de verpleegsterstenue aangemeten. Ik denk dat er sinds september geen week meer is voorbijgegaan zonder ziekte. En dat meen ik. Altijd was er wel iemand slijmen aan het ophoesten, of iemand met een verhogingetje van een graad of twee drie.
Maar wat ik nu op mijn boterham kreeg was toch van een andere orde. Volgens de dokter heb ik een aantal zaken bij elkaar opgestapeld. Een sinusitisje met etter, een beginnende longonsteking en daarenboven een mythologische griep. Diegene waarvan de dokters zeggen dat het ‘een beetje doodgaan’ is. Zo voelde het zeker…

In mijn trieste strijd tegen taai en verstikkend snot, tollend van de koorts, kon ik alleen maar aan het ziekenhuis denken. Uren dacht ik: ik ga nu. Geef mij verpleegsters, gesteven lakens en baxters vol troost en slaap. Want mijn lijden kende geen rust. Op handen en voeten kroop ik rond, met de blik van een zombie en de geluiden van een subiet gesneuvelde, mijn kleding doortrokken van zweet. Ik sliep maximaal een kwartier achtereen, schrok soms ijlend wakker: ‘Ik zal niet meer in slangen doen!’ Ik huilde soms. Ik belde mijn dokter op beschamende tijdstippen. Ik beet stukjes uit de muur. Ik goot flacons met fysiologisch water door mijn neus als een alcoholieker die de minibar plundert. Ik reutelde. Echt reutelen. Ik had dat nog nooit eerder zo overtuigend gekund…

U begrijpt dat mijn blog wat minder hoog op mijn prioriteitenlijstje kwam te staan. Veel foto’s maakte ik ook niet. Na dag drie kreeg ik telefoon van iemand die zich zorgen maakte omdat ze al dagen geen foto’s van mij op instagram zag.

Toen er terug ruimte kwam voor pakweg het eten van een banaan of het mij de namen van mijn kinderen herinneren, bezweek ook de rest van het gezin voor de koortswolk. Ik moest al mijn aandacht bundelen: welke antibiotica hoort bij welk gezinslid? Wie moest er nu weer een luier aan? Had ik ze nu net al met de koppen tegen elkaar gemept of moest ik dat nog doen?
En dààr ergens, somewhere tussen 39,5°, een lege doos zakdoeken en de bleitende kinderen besloot ik dat het genoeg was. Deze winter had genoeg slachtoffers geëist, zeker slachtoffers die al drie keer neergeschoten waren deze oorlog. Genoeg slachtofferschap; deze duivel moet uitgedreven!

Ik loop hier dus al enkele dagen zwalpend zetelovertrekken te wassen (en krijg die ondingen maar eens terug rond die reusachtige kussens! Met een verstopte neus!), speelgoedbakken om te kieperen boven de vuilbak. Alle tandenborstels moeten weg, alle tutten moeten vervangen, en vermoedelijk sta ik morgen alle kleren te verbranden in de tuin. Vanaf nu krijgen de kinderen alleen nog voedsel dat rechtstreeks uit de diepvries komt, of eerst zes uur gekookt heeft. En het moet pruttelend genuttigd worden! En wij zullen douchen in Dettol. Iedereen die hier op visite wil komen moet eerst naakt overlangs gerold worden in een bad vol Dreft, zijn neusgaten opvullen met gloeiend kaarsvet en handgepoetste druiven meebrengen.
Drie keer sterven op een winter is genoeg geweest. Wat zeg ik? Genoeg gestorven voor tien winters!

Met trillende handen maakte ik deze instagram aan het begin van de week. In de gang van de dokter. Want de wachtzaal zat tot aan de nok toe gevuld. Ik wachtte twee uur daar op de trap.

Diezelfde dag reed ik nog naar de winkel met mijn lief. Omdat ik wist dat ik de komende dagen niet meer buiten zou kunnen. De dokter had me dat ten strengste verboden. Toen ik vroeg: ‘… en niet buitenkomen, dat betekent…’ Had hij met vaderlijke donderstem geroepen ‘dat betekent verdorie niet buitenkomen!’
Ik besloot dus voor een laatste keer naar de winkel te gaan en voldoende proviand in te slaan om deze veldslag te overleven. Maar ik geraakte alleen maar op de parking. Mijn lief deed de rest. Ik maakte dit ‘zelfportret met valling’.

Op mijn werk weten ze vermoedelijk al niet meer goed hoe ik heet. Ik was er deze maand nog maar een dag of vier.

Dat het ‘animal’ in ons midden spoedig moge afdruipen. Santé. Ik hoop dat het trouwens met u goed gaat…

#themuppets

Advertenties

23 gedachtes over “Genoeg is genoeg

  1. Eigenlijk ben ik ergens stiekem blij dit allemaal te lezen…
    Ik ben zelf deze week ook aan het sterven geweest. Met net hetzelfde als jij…
    Helaas kon het lief niet naar de winkel dus ik heb de vloer van de Delhaize van heel dicht eens bekeken….
    Ik dacht eventjes dat ik een mietje was…. Maar dan ben ik toch niet alleen een mietje… 🙂

    Hopelijk gaat het nu allemaal al veel beter!
    Ik duim voor jullie

  2. Mooi stukje weer Ysabje. Ik zelf ben ook nooit ziek en nu ziek thuis… Carmen herinnert mij fijntjes aan al die groentesapjes en vitaminepillen die ik neem.
    Ik gun ons allemaal lente.
    x Laureano

  3. Je had beter wat liters Zirben-schnaps uit Oostenrijk meegebracht.
    Geloof me of niet…maar als er iemand hier in huis ziek of verkouden is, is dit met zirben al na 2 dagen verdwenen, een echt wondermiddel is dat (en kan ook gebruikt worden voor te dampen). Toch wel veel beterschap voor jullie en the kids.

    • @ zappie: ik zou niet liever doen dan kookwassen, maar al die delicate hemdjes van mijn lief, die kunnen daar niet tegen en ik wil geen ambras. Verbranden heeft zijn voordelen: je weet niet meer precies wat je allemaal hebt opgefikt…

  4. Zo veel miserie en ik heb toch zo hard gelachen met de manier waarop je ’t schrijft. Ik duim mee voor een kiemvrije wereld, vol zelgewassen druiven of zoiets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s