Grote zoon

Iedere keer als ik mijn oudste zoneling een paar dagen niet gezien heb dan is ons wederzien een soort van herontmoeting. De klank van zijn stem, de woorden die hij kiest, de vorm van zijn gezicht. Het zijn allemaal dingen die ik dan een heel klein beetje anders lijken dan voordien. Ik moet mij – in die eerste ogenblikken – ervan vergewissen dat het wel echt mijn zoon is die daar zit.
Door hem een paar dagen niet te zien kwam ik erachter dat hij in feite een beetje een dikkige neus heeft. Die van zijn vader. Dat had ik voordien nooit gezien. Ik geloofde stellig dat hij een fijn schattig neusje had. Maar met nieuwe ogen bleek dat dus een vergissing.
Soms vind ik dat hij al heel groot en volwassen is, een halve man al bijna. Totdat ik hem terugzie als hij een nachtje bij de bomma geweest is. Dan hoor ik plots hoe hoog zijn stemmetje is en hoe kwetsbaar zijn fantasie; als zijn vliegtuig neerstort of als zijn tent een iglo is…
Op een ander moment vind ik soms dat het een echte kleuter is, kinderachtig, flauw en aanstellerig. Tot hij dan van school komt en me vraagt of ik al wat beter ben, want ziek zijn is niet leuk. Dan besef ik dat hij al een heuse compagnon is in het leven, en niet per se altijd een zeurend blok aan mijn been.

Nu is hij naar zee. Naar mijn schoonouders. De stilte in huis is heerlijk. Maar die kleine handjes die de mijne zoeken als we buitenlopen; de afhangende schoudertjes als ie naar tv kijkt; zijn onsamenhangend gezang als ie in de douche staat. Dat mis ik wel.
Allemaal dingen die ooit in mijn buik zaten als een vage belofte. En nu komt dat er allemaal uit. Dat is toch wonderlijk mooi…

Op foto’s lijkt hij altijd ouder. Zo is dat vaak met kinderen, vind ik. Je hoort hun gezeur dan niet zo, hun hoge stemmetjes en krakkemikkige zinsbouw. Ze bewegen dan ook niet zo klungelig…

Advertenties

15 gedachtes over “Grote zoon

  1. Ik ben hier in al het Van Katoen gewoel blijkbaar al heel lang niet meer gepasseerd. Ik las weer bij, met veel plezier. Hopelijk is de oorlog gestreden voor dit en vele toekomstige jaren.

  2. Ik wilde ook zoiets zeggen als i.
    Dat ik bij die zin “Allemaal dingen die ooit in mijn buik zaten als een vage belofte” de tranen in mijn ogen kreeg, en misschien voor het eerst pas goed besefte dat het beesje in mijn buik zo veel meer zal worden dan gewoon maar een baby. Dat wordt een peuter, een kleuter, een kind, een tiener, een puber, een jongeling, een volwassene. Ooit, maar niet zo heel veraf.
    Wat heb je het hele stuk toch prachtig verwoord…

  3. Hier bij ons is het ook stil. In het begin van de week zei de husband: “Goh, ik mis hem! Zijn gebabbel, zijn mammaaaaaaaaaaa, zijn pappaaaaa” En dat is ook zo. Ik heb hem dan gebeld en dan hoor je dat hij het bij oma en opa ontzetttend naar zijn zin heeft en eigenlijk niet aan de telefoon wilt komen. Vandaag is husband naar Praag voor het werk tot vrijdag en zit ik hier ’s avonds alleen… en dan overvalt me de stilte. Waar ik dan toch van geniet.

    En dan is het weldra vrijdag, dan ga ik hem ophalen en dan moet ik terug wennen aan de drukte in huis. Dus nu, zeg ik even “ik geniet van de stilte” en heet de drukte op vrijdag weer welkom!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s