Wie weent wordt wijs

Dat het niet gemakkelijk is, groot worden. Zoveel is duidelijk. Als ik Tadeusz, sinds dit weekend dus 4 jaar, door het leven zie kronkelen dan zie ik dat. Tegenwoordig krijgt hij van die onredelijke uitbarstingen, woedeaanvalletjes met veel theatrale gebaren. Hij beent soms stampvoetend weg met de tranen in zijn ogen. Omdat hij zijn schoenen moet aandoen. Of omdat die ene lepel vuil is en hij met een andere moet eten. Omdat hij geen snoepje krijgt. Of omdat het licht aan is.
Als ik dan vraag: Waarom ben je zo boos?
Zegt hij: Ik bén niet boos. Ik ben verdrietig!
Als ik hem dan uitleg dat hij zich vergist, dat hij wél boos is, dat hij zijn woede existentieel lijkt, maar dat het theatrale aspect niet echt bijdraagt tot de oplossing, dat zijn gedrag alle facetten van het boos-zijn beslaat en slechts weinige van het verdrietig-zijn, gooit hij er vaak nog wat boze uitspraken achteraan:
‘Ik ben verdrietig, en als ik moet kiezen ga ik jou niet meer kiezen! Ik vind jou niet meer leuk!’

Op andere momenten kan hij soms hartverscheurend huilen. De tranen bengelen dan over zijn gezichtje. Soms omdat papa hem met strenge stem terecht heeft gewezen, of omdat ie valt en schrikt, of omdat mama opeens boos is. En dan huilt hij hartverscheurend.
Als ik hem dan zeg dat hij niet zo verdrietig hoeft te zijn, dat het zo dadelijk wel terug goed is als ik de redenen van zijn verdriet aanhoord heb, dan zegt hij soms snikkend:
‘Ik bén niet verdrietig, ik ben bòòs!’

Veel mensen zijn grootgebracht met het idee dat emoties tonen zwak is. Dat wenen niet flink is. Dat je je moet beheersen. Ten allen tijde.
Ik vind dat een beetje triest. Van opgesloten emoties komt zelden iets goeds. Als een kind zijn gevoelens moet wegsteken omdat zijn ouders er niet mee omkunnen, dan krijg je veel vragen in kleine hoofdjes en onterecht miskende persoonlijkheden.

Ik hoop van mijn kinderen emotioneel gezonde wezens te kunnen maken. Ik hoop dat ze zich zullen kunnen uiten, dat ze weten dat ze er mogen zijn ook al zijn ze bang of verdrietig of verliefd of boos. Het mag er allemaal zijn. Als ze er maar iets mee kunnen, als ze maar niet verstrikt geraken in hun eigen gevoelsleven en verdrinken in theatraliteit of zelfmedelijden. Ik hoop dat ze sterk worden. Niet hard.

Maar ik zal al blij zijn als mijn kleine zoon Tadeusz al weet wat precies boos-zijn is en wat verdrietig-zijn…

Advertenties

9 gedachtes over “Wie weent wordt wijs

  1. emoties zijn er om getoond te worden. Het zijn aangeboren reacties op wt er rondom ons gebeurt, ze maken interventies van anderen rondom ons mogelijk. Zonder emotie krijg je een kille individualistische wereld. Laat inderdaad de tranen maar eens goed lopen. En boosheid of verdriet, de lijn is soms dun. Wanneer voel jij je als persoon niet droevig over iets waar je liever boos om zou zijn en vice versa… Soms neemt de emotie het over…

  2. Ik moet zeggen dat Tadeusz er toch wel erg wijs en nadenkend uitziet op deze foto!
    Wat zou er toch in zo’n kinderhoofdje rond gaan?
    Zou hij er wellicht over na zitten denken hoe hij zijn moeder nu toch eens het verschil tussen boos en verdrietig diets zou kunnen maken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s