Kamerantwerpen

Sinds ik mijn iPhone heb maak ik toch opmerkelijk minder foto’s met mijn camera. Nu mijn lievelingslens (50mm 1.2) wéér stuk is (ja, ik weet het, ik ben een ramp) maak ik nòg minder foto’s. En foto’s zijn vaak de voeding voor mijn verhalen. Ik heb ze nodig om te bloggen…
De smartphonebeelden zijn soms leuk, maar in feite ze snel typisch en te makkelijk. Ik wil, bij deze, de afspraak met mezelf maken om weer wat meer echt te fotograferen. Ik geniet ervan om bepaalde stukje leven te bevriezen en mee te nemen naar huis. Ik sleur dat gewicht van de camera iedere dag mee, overal waar ik ga. Alleen al daarom zou ik mijn spiegelreflex meer moeten bovenhalen. Dan is al dat gewicht tenminste niet voor niets.
Ik woon in een fotogenieke, leuke stad. Beeldmateriaal genoeg. Deze stad verdient het dat ik de moeite neem om een degelijke foto te maken ipv dat gemakzuchtig geklik.

Ik geloof dat een mens een band maakt met een stad door er te wonen. Het wordt een entiteit, een wezen waar je in woont. Een vriend waarmee je verstrengelt geraakt. Eentje met goede kantjes en slechte kantjes. Hoe langer je elkaar kent hoe moeilijker het is om de slechte kantjes te verstoppen, en hoe groter de waardering voor elkaars kwaliteiten. Vriendschap. Antwerpen is mijn stad en mijn vriend. Niet omdat het een mooiere of specialere stad is dan een andere, maar gewoon omdat we elkaar gewoon al zolang kennen. Antwerpen herbergt de verhalen van mijn jeugd, draagt sporen van mijn aanwezigheid. Ik stapte en holde de stenen uit. Ik leunde tot muren scheef stonden. Ik verloor sleutels in rioolputjes, en mijn hart als puber in het Vinkenpark. Zelfs zonder mijn naam te noemen zal deze stad mij kennen. En als het regent is de glans van de kasseien voor mij.

Het Mas:

In Borgerhout:

Het Zeemanshuis:

Antwerptower, Keyserlei:

De Kaaien:

Mijn knapen op de knijnenwei:

En ziehier, hoe vriendelijk die Antwerpenaren zijn. Zonder die boodschap zou je per ongeluk nog kunnen aanbellen!

11 gedachtes over “Kamerantwerpen

  1. Het is inderdaad een pracht stad, ik ben er ook mijn hart verloren :D… Ondertussen woon ik in de rand (Ekeren), maar er zijn nog veel momenten dat ik het mis, het gevoel van midden in de actie te zitten. Als je buiten stapte gebeurde er iets, je zat overal vlakbij, vrienden liep je spontaan tegen het lijf op 1 van de vele pleintjes en terrasjes… Je krijgt er inderdaad een soort vriendschapsband mee…

    leuke set, je moet er inderdaad meer op uit trekken, je stad verdient het😉

  2. Leuke reeks.
    Ik herken het gevoel wel van foto’s maken met de iphone ipv de DSLR. Het is zo lekker snel en makkelijk, ook de nabewerking maar ik denk soms toch ook dat het nieuwe en verrassende er een beetje af is.

    En die laatste foto… je zou niet alleen per ongeluk aanbellen maar ook op de muur kloppen.

  3. @ nanda: dat is nu net wat ik nìet wil. Ik wil net af van de iphone en de apps. Terug naar ‘echtere’ fotografie. En trouwens: ik vind hipstamatic écht niet leuk. Ik heb het eindresultaat niet in de hand, ik vind het meestal heel lelijke foto’s en het is een gedoe. Maar als je je ermee amuseert is het goed hoor!🙂

  4. Nu ik een iphone heb fotografeer ik er ook veel mee merk ik op, al zal ik mijn ‘echt’ fototoestel er niet voor in de steek laten. Ik test momenteel heel wat foto apps uit en er zitten er wel enkele (betalende) knappe tussen. Zo gebruik ik o.a. Snapseed, Top Camera, Camera+ ,maar inderdaad Ysabje de meeste voldoening krijg ik als ik door de zoeker van mijn fototoestel kijk en dan op dat knopje mag drukken. Daar geniet ik van.
    Een mooie ode trouwens aan je stad Antwerpen !

  5. Foto’s met de iPhone maak ik eigenlijk vrij zelden. ik ben gewoon verliefd op die bevredigende ‘klik’ die mijn camera maakt. Ik hou van dat geluid. Van kapotte lenzen weet ik ook alles. Als mijn vrienden mij geluk toewensen dan zeggen ze altijd ‘Break a lens’. :-)))
    Zegt genoeg zeker?🙂 Ow ja, en gefeliciteerd met je nominatie voor de Blog Awards.🙂

  6. Tiens, dat hekwerk (De Kaaien) zegt me precies iets. Heb je daar vroeger een foto van gemaakt waarbij de scheiding van de kleur van de lucht net op de grens ervan lag?

    Tja, de stad en de melancholie van de jeugdjaren. Ik keer met plezier terug naar Kortrijk, omdat met elke stap door die stad ook de herinneringen aan vroeger naar boven komen. Dat heb ik dus ook met Gent waar ik studeerde. Maar je moet er inderdaad wel wonen om een stad echt te leren kennen.

    • @bentenge: het hekwerk is behoorlijk lang. het is hetzelfde hek inderdaad, maar het kan evengoed aan de andere kant van de stad gefotografeerd zijn… alhoewel, het moet ongeveer wel op dezelfde hoogte gemaakt zijn…🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s