Zieke zomer

Dit is een zieke zomer. Een gehandicapt seizoen. Op veel te dunnen beentjes strompelt hij voort, de herfst al tegemoet. Zo lijkt het toch.
Deze zomer is maar half volgroeid. Hij weent veel. Een emotionele zomer. Vol twijfels en vergissingen.
Niet echt waar we op zaten te wachten.
Wij wilden een enthousiaste, zelfverzekerde, blakende zomer.
Zwembaddruppels op warme bruine huid, zuchtende avondbriesjes, zachte stemmen in de straat, en overal gesmolten tijd.

Maar dat kregen we niet.
We kregen een zieke zomer.
Fletse stralen en vage momenten van kortstondige hoop; verwaarloosbare vlagen van zomer.
Tot hiertoe was het niet meer dan een schaduw van een seizoen.
De patiënt spartelt, maar de wolkendeken is te dik; weerbarstige luchtdrukgebieden overwinnen, en de tijd glijdt als een waterslang,
veel te snel voorbij.

Juli. Halfweg. “Er is nog niks verloren,” stamelt de vochtige aarde. “Er is nog tijd…”
Maar de appels rotten aan hun tak, aardappelen zwemmen weg in de grond.
De zieke zomer besmet meer dan alleen zichzelf.
Ook wij gaan stilaan regendruppels wenen.

Maar laat ons niet afvallig zijn. Deze zomer heeft onze steun nodig.
Ook mismaakt is de zomer mooi.
Misschien een beetje donker,
Maar ’t is misschien alles wat we krijgen.
En ook, misschien, is ’t morgen beter…

Mijn remedie? Een Boris en een Tadeusz. Zonnekinderen. Lichtstralen.
Ze zijn soms even irritant als een te felle zon en geen zonnebril. Zenuwinzinkingveroorzakers. Maar wel zonnig en kleurrijk.

Op een winderige ziekezomerdag liet zeebonk Borissovic zich een aantal zelfklevende tatoeages aanmeten door zijn broer:

En ziet, op sommige momenten heft de zomer het hoofd al:

17 gedachtes over “Zieke zomer

  1. Ons zonnekind hier heeft geen weet van een slechte zomer (nogal moeilijk om te vergelijken als je er maar twee hebt gehad). Regen, zonneschijn, wind of hagel, il s’en fout, buiten moet er gespeeld, gewerkt en verwerkt worden, geen tijd voor gezeur over het slechte weer, de wind die niet goed staat, neen er moet een zandkasteel gebouwd worden, de frambozen moeten geplukt en wat doet dat konijn in de tuin ? Heerlijk om te zien hoe wij volwassenen de souplesse van de jeugd verloren zijn, komaan we gaan wat in plassen springen !

  2. Pingback: Tenebijters « eddiefromohio

  3. Pingback: Een laatste kus van de zomer « Madrina*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s