Boris en de bijna geschrapte verjaardag

Ergens in de stofwolk van onze historische verhuis was Boris jarig. Het arme kind werd twee in de plooien van de chaos. Hij heeft geluk gehad dat zijn bomma eiste dat hij volwaardig twee mocht worden, want anders zou zijn verjaardag geruisloos gepasseerd zijn. De omstandigheden van oktober hadden ons eigenlijk laten besluiten dat het ‘niet de moment was om te verjaren’. We gingen het nadien wel vieren, hij wist toch niet welke datum het was.
Maar gelukkig stak de bomma daar dus een stokje tussen. Verjaren, dat kan alleen maar op uwe verjaardag… En zo dus geschiedde. Niet dat het nu met veel trompetgeschal en voorbereiding was, maar er was wel een taartje en er werd gezongen. We waren allemaal blij en Boris werd een beetje indiaan met strepen op zijn gezichtje.

Er werd die dag ternauwernood voorkomen dat het kind een trauma opliep en zich voor de rest van zijn leven vergeten of miskend moest voelen. En dat ik de rest van mijn leven met een schuldgevoel moest rondlopen. (Ik heb er trouwens al een. Ik miste het eerste schooltoneeloptreden van Tadeusz toen hij net drie was. Hij was daar helemaal alleen. Aargh.)

Een mens – ik dus – kan zich soms de vraag stellen hoeveel schade kinderen oplopen doordat ze in het kielzog van hun ouders hun jeugd moeten beleven. Het kan immers altijd beter. Maar langs de andere kant, als ik hen hoor schateren, de guitige blikken zie, de slimme grapjes hoor die ze bedenken, dan besef ik dat het er allemaal niet zo toe doet. Een mens wordt ook groot met niet-perfecte ouders. En kan ook gelukkig worden, ondanks een moeder met een hoek af.

Misschien moet ik mij eerder afvragen hoeveel schade ik lijd door mijn kinderen! Zonder ze verantwoordelijk te achten voor al die schade, moet ik wel zeggen dat mijn zenuwen het soms begeven, mijn haar er grijs van wordt, mijn oren vaak fluiten en de vijzen in mijn hoofd er serieus los van gaan staan.

Gelukkig is het een makkie om ze dolgraag te zien. Hoewel ook zij hun tekortkomingen hebben…

4 gedachtes over “Boris en de bijna geschrapte verjaardag

  1. Ik kan me volledig in uw schrijfsel vinden.
    Misschien moeten wij ons idd eerder afvragen hoeveel schade wij lijden…. :-p
    Ik ben ook teveel bezig met ‘Doe ik het wel goed’, maar als ik mijn dochter bezig zie vermoed ik wel dat ik nog altijd goed bezig ben. 🙂

  2. Ik ken dat gevoel…Het feit dat je er mee bezig bent wijst er toch op dat je je best doet… en niemand is perfect hé. En ik denk dat de kinderen er niet zo direct wakker van liggen….😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s