Zelfstandig gespuis

De kinderen hier in huis worden groot. Sinds we verhuisd zijn naar Berchem lijken de meeste dingen met de kinderen vlotter te gaan. Het is een zegen, dat nieuwe huis van ons. Er kwam een kringloopkast in de kinderkamer waar ze zelf hun kleren uit kunnen halen. En dus zelf kiezen ook. Zelfstandigheid moet toegejuicht worden, vind ik altijd, maar het vraagt wel een stevige portie nagelbijterij van de moeder hier.
– Komaan Tadeusz aankleden!
– Jaaah. Ik ga zelf kiezen!
– Oké, doe dat maar…
Er wordt vervolgens heel wat gepalaverd over spidermankleuren en t-shirtberen die al dan niet stoer zijn. Alle onderbroeken worden eerst naast elkaar uitgestald. Ik leg – lichtelijk manipulatief – een bruine broek bovenaan omdat ik die mooi vind. Maar dat pakt meestal niet.
– Ik mocht kiezen mama! Jij niet!
– Ja oké. Da’s waar… Doe maar…
En dan worden er een paar dingen zorgvuldig door hem terug opgevouwen (met veel zorg en weinig kunde) en liefdevol de kast ingeflikkerd. Wel zo netjes mogelijk.

Tegen dan staat nummer twee meestal ook al aan de kast te springen.
– Boojis ook! Boojis ook!
– Ja, Borisje mag ook aankleden…
Die steekt zijn hoofd eens door een broekspijp, loopt een keer of zes weg, besluit dan dat ie een koekje wil en gooit zich vervolgens dramatisch tegen de vlakte omdat ie dat niet krijgt.
Ondertussen heeft Tadeusz zijn onderbroek achterstevoren aan en worstelt ie zich net door zijn trui, ook achterstevoren natuurlijk. En hij krijgt ze nadien niet afgerold over zijn buik. Hij krijgt daar een soort hyperventilatiecrisis door, maar…
– Nee! Niet helpen! Ik kan dat alleen!
– Ja, dat weet ik, maar je hebt ze ook achterstevoren aan…
Geschokt wordt er vastgesteld dat de beer inderdaad op de rug staat. Met hangende schouders en lip krijg ik een prachtige uitbeelding van de totale teleurstelling te zien. Zo ontstaan stripfiguren. Tadeusz loopt weg.
Boris staakt zijn spannende gevecht met de kleren om de trieste Tadeusz te gaan troosten. Als hij terugkeert besluit ik om me even op Boris te concentreren, want die heeft al een beetje in zijn broek gedaan. Gelukkig had hij nog geen goeie broek aan!
Potje op. Bravoo!
– Boojis pipi potje daan!
– Ja, flink hoor schatteke. Nu gaan we de broek aandoen…
– Nee!
Guitig en razendsnel spurt hij weg. Dan maar weer Tadeusz.
– Tadeusz… Moet ik helpen?
Ik hoor niks… En dan staat Tadeusz ineens voor me. Helemaal aangekleed. Netjes. Ik check het etiketje van de onderbroek. Het zit juist. Zijn haar ligt in de war en zijn onderhemdje hangt scheef, maar hij is aangekleed.
– Wow! Fantastisch Tadeusz! Wat doe je dat goed!

Even later hoor ik mezelf tegen Sventikov zeggen hoe makkelijk het tegenwoordig is om de kinderen aan te kleden nu ze het zelf al zo goed kunnen. Een mens is op den duur blij met weinig…

Dat ik geen foto’s kan maken van dit aankleed-procédé lijkt me evident… Daarom wat ‘modieuze’ instagrammetjes…

IMG_7295

IMG_7807

10 gedachtes over “Zelfstandig gespuis

  1. Heeeeeeeeeeel herkenbaar!
    Ik heb nu 2 meiden tegen de puberteit en nu begint da terug. Zij hebben ’s ochtends mode-crisissen.: “Ow Mai Gowd, mijn haar ligt af-schu-we- lijk” of “Ik heb geen ENKELE trui die bij mij skinny past!!!!”. Er komen ook tranen aan te passen, want stel u voor dat u vriendinnen u niet cool vinden.

  2. Super geschreven en zo herkenbaar!
    Wij zetten er tegenwoordig de timer naast om door zijn competitiedrang aan te spreken hem ertoe aan te zetten om wat vaart achter het aankleedproces te zetten. Meestal is het geen enorme tijdsbesparing (“ik moet nog eens kijken hoelang ik al bezig ben!”) maar alle beetjes helpen hé🙂

  3. haha! peuterpubers zijn grappig… en tijdrovertjes.
    idd, heel herkenbaar, vooral ook het einde, dat je zegt dat het aankleden goed ging. Ik ben, met mijn 1,7 jarig zoontje al heel blij als er een slechts korte driftbui voorafgaat aan het aankleden, een gelukkig zeer kleine driftbui aan het eten en weer een net bevatbare driftbui omdat de koekjes niet blijven aanwaaien. en er eens ‘ja’ ipv ‘neeeeeee!’ gezegd wordt. phioew. zucht. lacht. zucht.

  4. wij doen het “kiesritueel” tegenwoordig ’s avonds, dat bespaart ons ’s morgens toch al wat tijd. Alleen hopen dat ze zich dan ook aan hun keuze houden na een nachtje slapen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s