Ninja springbonen

Toen ik ooit, ongeveer dertien jaar geleden, mijn leven een belangrijke wending gaf, had ik een ‘betere toekomst’ voor ogen. Ik droomde toen van een ‘gewoon leven’. Ik wenste mezelf een liefhebbende goeie vent toe, een eenvoudig gezellig huisje en een paar kindjes.

Ik zag het helemaal voor me: hoe ik op een koude winteravond in de gezellige warmte van mijn huis aan de tafel zou zitten, met links van mij een rustig puzzelend kindje en rechts van mij eentje dat schattige kopvoeters tekent. We zouden met z’n allen zachtjes kinderliedjes neuriën. En dan zou ik minzaam in mijn handen klappen: ‘Komaan kindjes, het is tijd om naar bed te gaan!’ Zij zouden vervolgens snel hun tandjes gaan poetsen (na het opruimen natuurlijk) en dan zou ik nog een klein verhaaltje lezen over pakweg een verloren gelopen miertje.

De man en de kinderen zijn er gekomen. Maar het beeld klopt precies niet helemaal.
Ik schets het even voor u. Toen ik deze avond vertrok naar een vergadering bijvoorbeeld:

Boris ligt brullend op de grond in mijn been te klauwen. Waarom is totaal niet duidelijk. Onder de tafel ligt een halve avondmaaltijd – erwtjes, zalm, onduidelijke smurrie… Boris rolt zichzelf er nog een beetje doorheen. Tadeusz loopt ondertussen als een vliegende gek rondjes in de keuken, hij is opperhoofd ninja of zo. Wat aan de luidruchtige kant, dat wel, maar hij geeft zich helemaal…
Mijn vergadering zal binnen een kwartier beginnen, dus ik moet vertrekken. Ik vat daarom mijn kruistocht (zoiets is het wel met 16kg Boris aan je been, en voorbijzoevende ninja’s) naar de kapstok aan.
Halverwege deze tocht gooit de ninja zich dramatisch bovenop mijn voeten, loeiend dat hij mee gaat. En dat hij zijn schoenen niet vindt! Dat ik mee moet zoeken! En wel nu!
Mijn poging om met redelijke argumenten de vierjarige ninjadictator uit te leggen dat vergaderingen niet leuk zijn voor kindjes draait op niks uit. Despoot generaal ninja Tadeusz barst nu ook in luid gesnik uit. Een decibelmeter zou ervan uitslaan.
Ik kan mijn jas bemachtigen. Een snelle blik op de klok vertelt me dat ik wel wat te laat zal komen. Boris heeft mijn been gelost, en vind een doosje steentjes. Hij gooit dat tegen de grond. De steentjes vliegen in het rond. Ik trap in een steentje. Boris begint een klaagzang voor rozijnen. Ondertussen is de generaal zijn verdriet aan het verdrinken in een bui van boosheid. ‘Stoute mama! Ik mag nooit mee!’ Hij trapt tegen mijn been.
Ik preek tegen de ene dat hij niet mag trappen of slaan, terwijl de andere plots aan mijn haar trekt. Ik preek tegen die andere dat hij niet aan de haren mag trekken. De eerste komt ertussen staan omdat hij de haartrekker tegen de boosaardige mama moet verdedigen. Hij duwt me. Ik zeg iets over moe en gaan slapen. Boris doet pipi in zijn broek.

Mijn hersens komen stilaan op kooktemperatuur. Mijn oren vallen eraf. Mijn hart klopt in mijn neus. Mijn zenuwen dansen de chachacha.
Ik heb precies een tikje stress.

Het duurt gelukkig meestal maar een uurtje of twee voor ik weer normaal kan ademen.

Ik zie ze doodgraag die jongens, maar het zou leuk zijn moesten ze ook af en toe eens eventjes stoppen met wriemelen/rennen/bewegen/worstelen.
Je zou bijna denken dat ik ze nooit buiten laat spelen, of dat ze geen speelgoed krijgen om zich mee uit te leven, maar nee. Helaas. Alle pogingen om ze uit te putten leiden naar nog meer miserie. Want dan zijn ze nog moe ook. En moe zijn ze soms nog actiever, lastiger en vaak luidruchtiger.
Ik kreeg onlangs nog een geweldig cadeautje, dat hen soms wel even bezighoudt en waar ik een dezer een reviewtje over zal schrijven, maar het ontneemt de jongens hun springboontalenten niet.

Wat was er het eerst? De springbonen of mijn springende zenuwen? Ik denk de springbonen…
En ziet nu. Hoe onschuldig die eruit kan zien. Op een zonnige dag in ons nieuwe huis.
Maar het is wel een illustratieve foto: er onschuldig uitzien, en ondertussen wel op een stoel staan om er straks weer af te donderen. Stoelen? Dat dient hier niet om op te zitten hoor… En kinderen? Die dienen hier om foutieve verwachtingen over kinderen de wereld uit te helpen…
IMG_8291

14 gedachtes over “Ninja springbonen

  1. Ik zou willen schrijven: ‘ik word al zenuwachtig gewoon door het te lezen’. Maar neen, eigenlijk heb ik gewoon een beetje zitten gniffelen. Leedvermaak😉
    Binnen een jaar of vijf is die periode wel gepasseerd, zeker? En ondertussen neem je toch maar prachtige foto’s van die gekke zonen🙂

  2. fijne leestip: ‘Stilzitten als een kikker’ (Eline Snel) …mindfulnesstips en oefeningen voor ouders én kinderen (wel vanaf 5 jaar maar je kan je al inlezen in de materie hahaha).
    misschien kan je de springbonen dan transformeren in kikkererwten.😉

  3. Ik ben zoooo blij dat ik niet alleen zo’n momenten meemaak. Mijn jongens zijn ondertussen al wat groter en die hevige ween-huil-brul-scènes zijn nu veranderd in hevige ruziemaakmomenten en ineenhangbuien of wacht, dan heb ik het nog niet over het jongensgefikfak dat er voor een meisjemeisjemama zoals ik soms echt over gaat. Maar we zien ze zooo graag die ***!!!~~~die zo’n schatjes kunnen zijn…

  4. Ik ben altijd zo blij te lezen dat ik niet de enige ben met met-momenten-bijna-springende zenuwen. Ooit wordt het wel beter zeker? Wacht maar tot zij puberen en jij hen uit bed gaat kegelen (na eindelijk zelf ook nog eens uitgeslapen te hebben…)

  5. Lieve Ysabel, het is ons niet gelukt om een koffie te gaan drinken. Teveel en te druk. Volgende keer als ik in België ben doen we dat zeker! Dikke zoenen voor u en uw mannen van mij en mijn mannen!

  6. Hahaha, zo grappig! Ik weet dat het op het moment zelf echt stress is (ik heb zelf een lieve kleine Viking van 17 maanden, maar man, wat een persoonlijkheid!) en je op het punt staat te ontploffen, maar achteraf is het zo geestig om te vertellen.

  7. Ik heb een dochter van 3,5. Hier ga je niet blij van worden, maar het is een enorm rustig, flink, aangenaam, lief kind. Roept zelden, slaapt genoeg, is bijna nooit te wild, kan redelijk zijn.
    En dan heb ik een zoon van bijna 15 maanden. Ik denk dat dat een ander type is.🙂
    Ik zie ze allebei ontzettend graag, de ene niet liever dan de andere. Welke mama ziet haar kinderen trouwens NIET graag? En toch sta ik soms ook op ontploffen, en om mindere dingen dan wat jij hier beschrijft. Soms denk ik dat jongetjes globaal gezien toch een pak meer werk zijn dan meisjes, maar ik besef dat ik mijn eigen kinderen niet als voorbeeld mag nemen omdat mijn dochter in vergelijking met elk kind een gemakkelijke is.
    We moeten daar allemaal door. En er af en toe om lachen, hoe moeilijk ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s