Wakker hart

Sinds ik moeder geworden ben is er veel veranderd. Niet alleen praktisch, of organisatorisch. Maar ook binnenkantisch. Ik ben een ander mens geworden. Voorzeker zijn de meeste ouders het met mij eens: zo’n kind, dat laat uw wereld daveren en zet alles wat je voordien wist helemaal op z’n kop.

Eén van de aspecten van het moederschap is de o zo evidente bezorgdheid. De ene heeft er meer last van dan de andere. Ik ben van de strekking dat kinderen leren uit hun fouten. Ik zal ze niet tegenhouden van op laddertjes te klimmen, op stoelen te staan, risico’s te nemen, te gaan skaten enzovoort. Ik zou mijn jongens toch niet kunnen tegenhouden. Het zijn wervelwinden. En bovendien helpt het niet. Tadeusz valt eerder op zijn gezichtje als hij gewoon naast me staat dan als hij op een been op de toren in de speeltuin staat. Maar de bezorgdheid is er altijd wel. Af en toe voel ik, ergens in een ver hoekje van mijn hart, de verpletterende leegte die er zou zijn als er hen iets zou overkomen. Ik zie soms alles wat er fout kan lopen met hen, en dan voel ik die leegte al. Die beangstigende leegte, die meedogenloze pijn. Ik moet dat soort gedachtes en worst-case-scenario’s vrijwel onmiddellijk lossen, want als ze me meetrekken dan zou ik mijn kinders in dwangbuisjes steken en mochten ze alleen nog eten met hele stompe lepels.

Tadeusz werd vorige week geopereerd. Kleine ingreep. Niks speciaals.
Ik was erop voorbereid dat ‘uw kind onder narcose’ geen leuke ervaring is. Goed gemutst begonnen we eraan, hij en ik. Hij om zes uur mee op, en zonder eten, want hij moest ‘nuchter’ zijn. Hij wist wat er ging gebeuren. Hij was er oké mee. Ik ook. Hij was boeddhistisch dapper. Ik was trots.

Tot hij daar in dat onnozel pyjamaatje zat, in dat grote bed. Opeens leek hij nog zo verschrikkelijk klein, zo kwetsbaar. Mijn grote jongen was opeens weg. Dit kleine kind, meegesleurd door grotemensentaal in iets dat hij onmogelijk echt kon begrijpen.

En dan naar die operatiekamer. ik mocht mee tot ie in slaap was, zeiden ze. Hij lag daar, met zijn smalle lijfje, op de operatietafel. Die drukte rondom hem. Een grapje van een verpleger klonk zo vreemd in die setting. Toen hij daar lag en me aankeek, kon ik niet lezen wat hij dacht. Hij had een masker voor zijn mond, waar hij in moest blazen. Hij hield mijn hand vast. Zijn ogen draaiden even. En opeens nam een verpleegster me bij de arm en leidde me weg.
Mijn hart lag daar nog bij hem, en ik liep in gruzelementen de kamer uit.
Mijn verstand was voorbereid op het hele gebeuren. Maar ik was blijkbaar mijn hart vergeten in te lichten.

De verpleegster zei nog: ‘Lastig hé, als het je eigen kind is’. En ze was weer weg. En ik zat daar op de bank. Te wenen. Niet uit angst. Niet uit zelfmedelijden. Maar gewoon uit moederschap. Met een wakker hart. Zonder narcose.

Smoelentrekkerij om 6u20.
IMG_8624

Vertrekken om 6u40
IMG_8628

Getagd worden om 7u20
IMG_8647

Zo’n ziekenhuis heeft zoveel lading. Dood, leven, gezond, ziek. Mooi, rustgevend en ook hard en lelijk. Heel dubbel. Interessant wel…
IMG_8643

Geprepareerd tv kijken om 8u00.
En nog zo klein zijn…
IMG_8650

Ondertussen werd mijn moederhart nog maar eens op de proef gesteld met nummer twee die op zijn voorste tanden gevallen is. Hij zal het vermoedelijk een paar jaartjes zonder voortanden moeten stellen. En wat denk je? Als de tanden eruit moeten, dan doen ze dat natuurlijk onder narcose…

13 gedachtes over “Wakker hart

  1. Het is ondertussen al lang geleden (15 jaar of zo) maar ik weet het nog goed. Mijn dochter is, toen ze klein was, een drietal keer geopereerd. Die drie keren staan in mijn geheugen en mijn hart gegrift. Die keer, bijvoorbeeld, toen ze in de catacomben van het UZ haar bed uit moest, en aan de hand van de anesthesist de operatiekamer inliep. Dat kleine, kwetsbare meisje, aan de hand van de man die mee haar leven in zijn handen had. Hart in duizend stukjes, jazeker.

  2. Lap, het allereerste wat ik lees vanmorgen, en ik zit al te janken gelijk zot. Zoooo herkenbaar, ook al heb ik (gelukkig en voorlopig) nog nooit een kindje in het ziekenhuis gehad.

  3. En dan die formulieren die je als mama moet invullen en ondertekenen (ik noem dat medici die zich vooraf indekken tegen eventuele fouten), met vragen als : Is je kind allergisch voor de narcoseproducten ? Hoe kan je dat in godsnaam weten als ze nog nooit in slaap zijn gedaan ? Ik mocht dan vooral niet te ver gaan denken …
    Ons moederhart is nu eenmaal breekbaar !

  4. Ik val in herhaling, maar zeer herkenbaar. Toen Jef ongeveer 2 was viel hij met zijn oog op een duploblok en stond zijn ooglid te “gapen”. Hij moest toen ook onder narcose om dat mooi te laten dichtnaaien. Met mijn talrijke persoonlijke narcose-ervaringen had ik daar eigenlijk geen stress voor, alles onder controle, dacht ik … Tot hij daar inderdaad op die operatietafel lag met dat masker op zijn mond, zijn ogen wegdraaiden en toevielen. Mijn hart stond stil en ik floepte eruit: “hij ademt toch nog?”. Niks onder controle dus …
    En weer een heel mooi stukje Ysabel!

  5. Pingback: Buitenspeeldag | eddiefromohio

  6. De mijne wordt morgen geopereerd ook iets kleins en ik weet nu al dat ik met een bang hartje ga,………pittig detail, hij is al 13 en bijna groter als ik,……..en hij weet nu al, dat ik hem morgen in de watten ga leggen,……..het stopt dus nooit,……iets waar ik met hand en tand me heb tegen verzet, maar het heeft me te pakken,……..de bezorgdheid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s