Tuin zonder huis

Een tuin dat hebben wij dus niet.
Terwijl de meeste van onze vrienden een huis kopen met een tuin, hebben wij een appartement gehuurd. We vonden ons huis namelijk niet. En dus, na een zoektocht van een paar jaar, belandden we in een boeiend appartement zonder tuin. Met twee jongens. Die op een leeftijd zijn dat ze rondspringen als kangoeroes op springveren en ‘MAAMAAA’ brullen als ik vlak naast hen sta. Qua geluidsoverlast mogen we blij zijn dat er geen leefruimte onder ons ligt…
Onze keuze maakt dat we aangewezen zijn op de groene gebieden in en rond Antwerpen om onze springbonen uit te laten.

Park Spoor Noord (PSN) is niet zo mijn ding. Het lìjkt relax, maar met kleine kinderen is het voor mij vooral stress. Die kinders beginnen daar te rennen en in de drukte ben ik hen onmiddellijk kwijt. Tadeusz vind zijn weg wel al terug, maar Boris moet maar twintig meter rechtdoor lopen en die weet al niet meer waar hij is. Ik voer in PSN altijd maar halve gesprekken, met mijn oog altijd gericht op een rondrennend stukje T-shirt in de verte. In PSN heb ik al twee keer koortsachtig rondgelopen op zoek naar kinderen, overtuigd dat ze gestolen waren, paniek onderdrukkend en mensen aanklampend. En ik heb er ook al eens aan den toog gestaan om er eentje af te laten roepen.
Nee, voor mij dus niet, dat overigens verder prachtige park.

Wij moeten het hebben van grote open ruimtes en kleine wandelingen. Iets waar je in groep vooruit stapt en af en toe stopt in dun bevolkte gebieden. Of duidelijk omheinde plekken. Met maar één ingang. Hopelijk gaat dat binnenkort beter, als Boris zich wat kan oriënteren. En als hij snapt dat als er stoom uit moeders oren komt, dat hij dan misschien eens even moet luisteren.

De Kalmthoutse heide blijft toch echt een hit.
Een beetje tak, een beetje water, zand en bomen om in te klimmen. Niet voor iedere week, maar soms toch heerlijk. Daar hoor ik het gestamp van hun voeten niet. Daar kunnen ze hun klep eens openzetten zonder dat mijn oren eraf vallen. Het kan wel zijn dat er een paar broedvogels vierkante eiers gelegd hebben van het verschieten, maar goed.

We bouwden alleszins een huis, want zo’n tuin zonder huis, dat is het ook niet hé. Een huis dus. Voor de ‘helibeestjes’ (lieveheersbeestjes) en de ‘nonijntjes’ (konijnen). Een huis bouwen is goed. Constructief… De vorige keer hadden we dat ook gedaan. Toen had het een omheinde tuin. Deze keer dus niet…

IMG_9395

Mama moet het spoor volgen:
IMG_9405

Mama mag niet door! Moet cent betalen!
IMG_9406

Mama is stout. Ik ga niet meer stappen.
IMG_9412

Oerkreet voor het huis.
IMG_9430

IMG_9437

En, voor er mensen zijn die het vragen: de medailles die de kinderen dragen… Tadeusz kreeg er eentje omdat ie al een paar dagen geen ‘stoute mama’ meer had gezegd. Ik probeer ‘m dat af te leren aan de hand van beloningen. Het werkt alleszins beter dan straffen. Maar het is toch met wisselend succes. Boris moest er natuurlijk ook eentje hebben. Ook al blijft die van tijd toch gewoon ‘Toute mama’ roepen. *zucht*

7 gedachtes over “Tuin zonder huis

  1. @betenge: bij mij wringt het vaak ook hoor. Ik denk soms dat ik gelukkiger zou zijn met tuin. Maar ja ik heb er geen. En de vruchteloze zoektocht naar een goed huis met tuin dat we konden betalen en waar we van konden houden heeft mij ook niet echt gelukkiger gemaakt.
    Het appartement waar ik woon maakt me wel gelukkig. Een tuin erbij zou leuk zijn. Maar het is wat het is…

  2. Ik heb ook twee zo’n woelwaters in huis én een klein stadstuintje. Dat betekent inderdaad soms eventjes rust voor mijn oren, of de buren het zo leuk vinden… Ik ben vooral fan van de zee in de winter, daar mogen ze lopen, roepen, stampen en gooien. Ze kunnen ver zijn, maar het is altijd recht door en met een felgekleurde jas raak je ze niet echt kwijt (nog niet…)

  3. Wonen in de stad is de toekomst. Op het vlak van mobiliteit, duurzaamheid en de werk-gezin balans. Ik wil daar graag aan bijdragen. Ik wil daar zelfs gerust mijn eigen tuin voor opgeven. Ik hoef echt niet met mijn kinderen, in mijn tuin, achter mijn haag zitten. Wat ik wel wil, is wonen op een plek die leefbaar is. Wonen in een stad waar er ruimte is voor mijn kinderen. Dat is trouwens nog zo’n populaire vraag: “Als er kinderen komen, dan gaan jullie toch verhuizen, want wat moeten die kinderen – ja daar is hij weer – zonder tuin?” Mijn eigen kinderen zijn er nu nog niet, maar ik wil ze wel in de stad opvoeden. Maar dan moet er op wandelafstand wel een park zijn waar ik met m’n kinderen naartoe kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s