Stoute mama

‘Dan mag jij nooit meer naar mijn feestje komen!’
Dat is de nieuwe verwensing die hier regelmatig door het huis galmt. Het grofste dat ie momenteel bedenken kan.
Er wordt hier een ware machtsstrijd uitgevochten met onze vijfjarige.

Ik herinner mij de onmacht die ik voelde als kind. In de wereld van volwassenen werd ik voor voldongen feiten gesteld. Hun tirannieke karakters die mij meesleurden in een onbegrijpelijke logica. Ik was een gefrustreerd slachtoffer van hun – door ouderdom veroorzaakte – zwakzinnigheid. Kind zijn in een volwassen wereld was hard!
Ik herken het soms bij Tadeusz. De neiging om mij de schuld te geven van alles. En mij daar ook persoonlijk aansprakelijk voor te stellen. Alsof ik almachtig én kwaadaardig ben.

‘Ik wil écht niet meer stappen nu!’
‘Ja, we zijn er bijna. Als je nu stopt met stappen, dan kom je er helemaal niet.’
‘Ik tel tot tien en dan stop ik écht écht met stappen hoor!’
‘En hoe ga je er dan geraken?’
En dan volgde er soms scène. En soms ook een ‘stoute mama!’

Die ‘stoute mama’. Ik heb een tijd gedacht dat ‘negeren’ het vanzelf zou laten voorbijgaan. Maar het werd alleen erger. Een tijdje vriendelijk gevraagd. Noppes. Een tijdje gestraft. Het werd al gauw een ‘om ter boost-ding’. De laatste poging is een beloningssysteem. Een dag geen ‘stoute mama’ was een kleine beloning. En dan een paar dagen. Aangeduid met kraaltjes op het telraam. Na een week ‘iets gaan drinken in het caféetje op de hoek met mama’. Daar heeft ie een soort fixatie op.
En het werkt! Hij vind het zelfs leuk…

Tot ik gisteren mijn belofte niet hield. Ik had hem ’s morgens nog gezegd dat het die avond zou gebeuren. Maar door omstandigheden vergat ik het.
Ik heb mijn best nogal moeten doen om dat recht te zetten.
Hij was vastbesloten om toch nog te gaan. ‘Dan ga ik wel alleen! En als ik op straat dan onder een auto loop dan is dat jouw schuld!’
Jas en schoenen al aan. Op de trap. Ik moest echt alles uit de kast halen. ‘Nee, hij zou gaan, er was niks tegen in te brengen…’
Uiteindelijk was de deal: hij zou twee (tijdelijke) tattoo’s krijgen en ik ook. En ik moest erbij schrijven ‘met Tadeusz naar het café’. Om het vandaag zeker niet te vergeten. Ik was stilletjes wel een beetje trots dat hij tijdens de hele discussie geen ‘stoute mama’ heeft gezegd. Terwijl ik het nu wel een beetje verdiende…

foto

Het was trouwens gezellig. Hij dronk een appelsiensap. We speelden een spelletje oxo (Hij werd wel kwaad toen ik acht punten ineens pakte) en we praatten een beetje. Volgende week krijgt ie een megalegobuzzlightyear. Als ie eraan denkt wordt ie al gefrustreerd omdat hij het nuuuu nog niet krijgt. Maar het truukje werkt. Kwaad zijn mag. Maar ‘stoute mama’ zeggen niet meer…

Nu hoor ik onze Boris (2,5 jaar) wel al een paar dagen om de haverklap ‘Tommeriken!’ roepen. (Stommeriken!)
*Zucht*
Dat belooft voor de puberteit…

Hier ziet u Tadeusz nog op een zaterdagochtend. Hij houdt zich hier heeeeel erg hard in om geen ‘stoute mama’ te roepen. Want ik vond dat snoep geen ontbijt was…

2f1ac7aeaf0211e29df022000a1fb07c_7-1

11 gedachtes over “Stoute mama

  1. Wat ben ik blij dat sommige ouders ook zo’n foto’s van hun kinderen nemen. Van mezelf heb ik alleen van die oetsiewoetsieschattig prentjes en ik moet toch ook minder vrolijke momenten hebben gehad🙂

  2. Met de mama op café gaan, ken er ook eentje die dat zou appreciëren. Of toch iets gelijkaardigds.😉 Bij ons is het altijd “jij mag later nooit nie naar mijn huis komen!!!”. Wat soms helpt, als ze heel erg kwaad is, is zeggen dat ze vooral niet mag lachen. “Nie lachen hé!!!”. Dan zie je haar krampachtig haar gezicht in die kwade plooi houden, tot ze toch een beetje (groen) begint te lachen.

  3. Ik krijg de laatste tijd veel de waarschuwing “dan ben je niet meer mijn beste vriend”. En wij hebben een grijs/bruine versie van zo’n tapijt waarop ze regelmatig liggen te demonstreren : -)
    En iets anders, wat woon jij toch mooi!

  4. Een opluchting dat dit ook bij andere mama’s voorkomt. Al is mijn oudste zoon in de fase dat ik de liefste en de mooiste ben. Maar mijn jongste zoon, die is dus bij vlagen een mama-hater. Krijsen als ik alleen maar naar hem kijk. Als hij straks kan praten, vrees ik dat ik ook tot een soortgelijk beloningssysteem kom aan het grijpen…

  5. Oef, dat belooft voor onze peuter van bijna 2… Onlangs wel onze eerste ‘driftbui-in-de-supermarkt’ gehad. Hebben we die ook maar achter de rug😉
    Hij kan al wel heel goed ‘nèh nèh nèh’ roepen en zich opspannen als hij iets niet wil, en sterk dat hij is!

  6. Ik krijg van mijn surrogaatdochter te horen ‘Dan maak ik geen enkele tekening niet meer voor u en al diegene die ik al heb gemaakt zijn nu voor papa’. Omgekeerd telt dat ook natuurlijk🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s