Mike Zinzen

De stilte die voorafging aan deze post is misschien wel de meest geschikte stilte geweest.

Mijn vader – Mike Zinzen – overleed op 6 augustus 2013.

Een vader verliezen, dat kan maar één keer. De avond van zijn dood was de tijd helemaal in de war. Dingen gingen te snel of te traag. Haasten, wachten, verliezen.
Ik weende het verdriet van alle dochters en zonen. Ik stond daar. In een vacuüm van tijd en eeuwigheid. ‘Opschuiven in de tijd’ noemde iemand het.

Mijn leven is veranderd nu. De reële dingen brokkelen af. Het worden herinneringen. Ik kan hem alleen nog maar in gedachten kussen.

...

Maar Mike was niet alleen mijn vader. Hij was een stukje onuitwisbare geschiedenis van Antwerpen. Als jazzmuzikant blies hij de Antwerpse atmosfeer vol muziek, wel vijftig jaar lang.
Misschien is het daarom dat we in een mum van tijd steunbetuigingen kregen van half Vlaanderen met een beetje naam, om hem op het ereperk van het Schoonselhof te begraven. Honderden namen van de meest uiteenlopende bekendheden stroomden onze mailboxen binnen. De telefoon stond roodgloeiend. Mijn hoofd tolde. Mijn hart bloedde.

Komende vrijdag 16 augustus 2013 wordt hij begraven. Iedereen die hem nog iets wilde zeggen kan komen.

Mike Zinzen
13 september 1932 – 6 augustus 2013
Jazzmuzikant

De uitvaartplechtigheid vindt plaats
op vrijdag 16 augustus 2013 om 14u00.
Samenkomst is om 13u45 in het Crematorium van Antwerpen, aula Chrysant
Jules Moretuslei 2, te Wilrijk.
Nadien volgt de teraardebestelling op het ereperk van het Schoonselhof.

going out - peetvader jazzscene

Bovenstaand artikel komt uit een boekje van ruim meer dan twintig jaar geleden.

Het stukje hierboven heet ‘Chocolat Field’.

24 gedachtes over “Mike Zinzen

  1. Eerder dit jaar verloor ik ook plotseling mijn vader. Ook al hadden we al jaren geen contact meer, toch voel je van binnen dat gemis, dat stukje dat weg is en er nooit meer zal zijn. Geen laatste woorden meer om nog te vertellen, geen blik, geen stem…

    Sterkte.

  2. Stilte in vakantietijd… daar stel je je geen vragen bij. Maar zoiets verwacht je toch niet.
    Ik leef met je mee… de wereld mag even stil staan. Veel sterkte. Ieder die dit al meemaakte, weet echt wat je bedoelt en voelt en stuurt je golven van medeleven. En schrik niet van het verdriet dat je op totaal onverwachte momenten zal overvallen… laat het maar komen. Het doet pijn… maar we helpen dragen!

  3. Ik werd stil van zijn mooie woorden en ben zelden zo ontroerd geweest. Ik ken helaas de pijn en weende enkele maanden geleden dezelfde tranen. Hou je vast aan de mooie dingen om je heen, ze zullen gaandeweg de leegte helpen vullen. Ik hoop dat je jouw papa vrijdag een waardevol afscheid kan geven in stijl. Het is een eerste stap maar zo belangrijk voor jouw eigen rouwproces. Ik wens je veel troost, liefde en rust in deze overweldigende dagen, Maanmama x

  4. hallo, ik ken je niet, maar lees al een tijdje af en toe je blog…nu reageer ik even, omdat ik een warme anekdote over je vader heb…zeker zo’n 20 jaar geleden speelde hij als muzikant mee in een theatervoorstelling van Iota, waar ik ook bij hoorde. we reden eens mee in zijn auto (een grote oude zwarte?) en we maakten veel lol, ik was als prille 20 jarige wel onder de indruk van die muzikant…;-) toen we parkeerplek zochten, zei hij ‘ altijd gewoon tot voor de deur (vd concertzaal…) rijden, en dan zien’. wel, dat klinkt banaal, maar dat doe ik dus sindsdien en dat geef ik nu door aan mijn dochter… ik wil maar zeggen, zo mooi, dat zo één kleine ontmoeting zo lang heeft doorgewerkt, en ik dit jou nu kan vertellen… een bijzonder man, me dunkt. ik wens je veel warmte en steun rondom, met genegenheid, lieve

  5. Ik heb nu pas per toeval ontdekt dat “de Mike” overleden is en ….Heel veel sterkte! Ik heb Mike heel mijn jeugd gekend, als vriend van mijn vader. Als kleuter kwam hij op bezoek met Monique en de momo (die onze buren de schrik van hun leven bezorgde door door hun slaapkamerraam te kruipen – vind maar een aap in je slaapkamer in’t midden van’t stad) Ben bij hem en indertijd Brenda gaan logeren in de Wolstraat toen ik zo’n 12-13 jaar was. Op mijn 18e verjaardag namen hij en Patricia me mee naar hun optreden met Sint-Juttemis op de Gentse Feesten….De jaren daarna ging ik wanneer ik kon naar optredens van hem en de papa in de Muze (ik woonde toen in Gent). Zo nu en dan kwam ik hem aan’t Zuid tegen en dan stelde ik fier mijn kinderen voor, waarop hij typisch laconiek – op zijn Mike’s – reageerde… Ik heb hem mijn hele leven gekend. Hoorde het laatste jaar van de papa wel dat de Mike serieus ziek was en informeerde geregeld. Afgelopen zomer was de papa zelf ziek en lag hij lange tijd in’t ziekenhuis, zal het daardoor niet gehoord hebben. Had ik het geweten dan was ik zeker naar zijn afscheid gekomen. Het voelt als een verlies van familie…..

  6. Veel sterkte toegewenst.
    In de week nog ‘opgenomen’ documentaire gezien van Ferre Grignard waarin Mike nog aan het woord kwam.
    Daarom dacht ik ,ga nog eens kijken op internet naar het reilen en zeilen van Mike Zinzen,dan dit….droeve nieuws.
    Jaren geleden ben ik +- tweewekelijks bij uw vader Mike steenkool gaan leveren.
    Bij 1 van die ontmoetingen heeft uw vader Mike nog een vinylplaatje,dat ik na afspraak had meegebracht ondertekend alsook een cd meegekregen dewelke ik beiden met zorg bewaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s