Luizenleven

Het is zover. Ik heb het gehad. ’t Is genoeg. Genoeg zeg ik u!

Zoiets in den aard riep ik tegen mijn lief daarstraks. En met mijn handen – letterlijk – in het haar kweelde ik ook dat een ‘luizenblogpost zich opdringt!’

Het gamma martelingen dat men als ouder kan ondergaan is behoorlijk divers. Je hebt kinderen die als ze in de buggy moeten veranderen in glibberige octopussen. Je hebt wormgaten waar alle mutsen, sjaals en handschoenen in verdwijnen. Je hebt luiers die overlopen. Als je op de tram zit. Je hebt melkkorstjes, brulkinderen in de supermarkt, spaghetti op uw nieuwe blouse (op de achterkant en met een plastieken lepel extra uitgesmeerd.) Slapeloze nachten. Zandbakken die per express via schoenen naar je huiskamer gebracht worden. Je zou een mooi boek kunnen maken met alle kwellingen.
Ik zou voorzeker een groot hoofdstuk wijden aan onze nieuwe aanwinst: de hoofdluis.
In sierletters: Niet levensbedreigend. Niet traumatiserend. Maar wel duivels.

Tot voor kort bleven wij daar van gespaard. Ik ging ervan uit dat mijn kinderen geen goed haar hadden voor luizen, dat het te glad of te vierkant of te blond was. Ik prees mij gelukkig. Ik had geen idee hoe precair dat geluk wel was. Dit gruwelijke dier, met zes poten en een rozige buik van het bloed, was iets dat ik mij alleen maar herinnerde uit mijn eigen jeugd. Een vaag spookverhaal, waar ik de ernst al lang niet meer van kon inschatten. Maar nu heeft de realiteit keihard toegeslagen.

Ik heb zelf ontzettend dik en veel haar. Ik moet bijna een volledige fles luizenvermoordmiddel op mijn hoofd gieten en dan is het nog nauwelijks genoeg. Er zijn altijd nog plekken waar ze zich kunnen verstoppen. De eerste die zegt dat ik blij moet zijn met zoveel en dik haar, diens kopkussen kom ik met neten bestrooien…

Ik won de strijd ondertussen al enkele keren, maar de strijd die eraan vooraf gaat is uitputtend en triest. Want herbesmetting lijkt bijna een zekerheid.
Ondertussen ging er al een fortuin naar luizenshampoo’s en conditioners. Naar extra wasmachinebeurten van al die knuffels, lakens, jassen die telkens gewassen moeten. (Dat wassen van knuffels en kussens zou trouwens niet helpen, hoor ik regelmatig. Ze verkiezen van kop naar kop te lopen. Maar baat het niet dan schaadt het niet, denk ik maar…) Ik dompelde mijn kinderen onder in pure azijn, zat urenlang haar te kammen – met natkamtutorials van op youtube, en staarde in afschuw naar de lijken in de wasbak.
Ik won al verschullende veldslagen, maar de oorlog is nog niet voorbij. Vandaag weer één. Eentje!
Dat is genoeg om weer van voren af aan te moeten beginnen.
Wanhoop. Eén wezentje van een millimeter groot en er staan hier weer rink aaneen wasmachines te draaien, jassen spoelen, knuffels verzamelen. Het hele huis in rep en roer. Iedereen weer met vettig haar van de producten.
En dan is er nog de jeuk. Als de jeuk begint is het een bijtende obsessie. Eentje die knaagt aan mij gezond verstand.
En natuurlijk weer een apotheekbezoek. Vandaag kocht ik lavendelolie, teatree olie, antiluizenmousse én een soort pesticide. 45 euro.
Ik troost me met de gedachte dat ik niet de enige ben.

Morgen weer luizenvrij…

Naast mijn gruwel groeit ook wel wat respect. Want ondertussen weet ik wel al wat straffe dingen over die duivels. Het zijn wonderlijke wezens:

– In Afrika heb je luizen met andere pootjes. Daarom krijgen zwarte kinderen nooit luizen in het Westen. De pootjes van onze westerse luizen kunnen dat kroeshaar niet goed vastpakken. Daarom krijgen wij ook geen luizen in Afrika. Zwarte mensen zijn dan wel weer vatbaar voor de Afrikaanse variant.

– Luizen kunnen de kleur van het haar aannemen. Op donker haar heb je donkere luizen, op licht haar lichte luizen. Bij Boris zijn het andere luizen dan bij Tadeusz. Dat vind ik straf.

– In Azië hebben ze nu een soort verschroeitechniek, waarbij ze met hete lucht worden verbrand. Maar je moet dan wel heel systematisch te werk gaan want ze kunnen rap lopen en ze lopen gewoon naar de andere kant van je hoofd. En in mijn haar zouden er zeker een paar een kamp bouwen waar ze veilig in zijn.

– Pasgeboren luisjes noemen ze nimfen. Een lieve naam voor een net-uit-het-ei-monster.

– Bij koorts gaan ze weg. Ik ben bijna zo ver dat ik naakt in de regen op het terras ga liggen om ziek te worden. Bijna. En honden of katten moeten ze ook niet. Alleen mensen.

– Ze haten licht. Daarom zie je ze zo weinig. Die crossen dus rap weg als je gaat zoeken. En ze lopen naar het schijnt heel rap. De smeerlappen. Springen kunnen ze evenwel niet. Gelukkig maar.

– Ze bijten eigenlijk niet. Het is eerder een soort zagen. Ze zagen het hoofd open en drinken dan bloed. Het is dat zagen en knabbelen dat zo jeukt. Ze krijgen rozige buikjes van het bloed. Oh hemeltergend walgelijk.

Waarom zijn die dingen er eigenlijk nog? Als iemand me kan vertellen wat hun nut eigenlijk is, dan krijgt ie van mij een flesje van mijn persoonlijk preventief luizenbrouwsel waar ik nu aan bezig ben. Laat ons hopen dat het werkt…

shutterstock_41239603

Ik overwoog een foto van het haar van mijn kinderen. Maar dat kent u ondertussen wel. Ik ging dan maar op zoek naar een rechtenvrije foto van luizen. De meeste achtte ik te vies, te gruwelijk voor op deze blog. Deze bovenstaande foto was nog braaf. Wees blij. Luizen spoken in nachtmerries…

19 gedachtes over “Luizenleven

  1. Pfieuw… wij zijn er tot dusver van gespaard gebleven. Alle luizenberichten van de directie konden we verticaal klasseren.
    Maar als er luizen zijn, dan smeer ik hun voorhoofd en hun nek wel in met lavendelolie van weleda.

    Ik mag het niet gedroomd hebben… beddengoed van 6 mensen wassen, 3 meisjeskopjes met lange haren uitkammen. Argh! Bij ons op school raden ze de natkammethode aan. Keiveel werk, maar geen vetzakkerij op de kinderhoofdjes en het werkt effectief.

  2. Ik dacht er vanaf te zijn met mijn pubers, maar o wee, er moet maar 1luis ergens in de buurt zijn en mijn jongste met heel lang haar krijgt die ene luis op bezoek en hoe ze het doet, die ene luis, ze kan zich onbevlekt vermenigvuldigen. Al jaren vraagt mijn jongste van nu 15 jaar, waarom, ja waarom zijn er luizen, welk nut hebben ze, wie wordt er beter van? Tja, de apothekers dus. Ik leef met je mee, vol empathie krab ik me in het haar.

  3. Ik leef met jullie mee! Het hele verhaal komt me o zo bekend voor. Een ware nachtmerrie. En als je dan na weken of maanden denkt dat de oorlog gewonnen is, dan is er in de klas gegarandeerd weer een kindje met luizen…. Na een tijd werken de shampoos niet meer en moeten er echte pesticiden aan te pas komen. Bovendien stinken die dan ook nog uren in de wind.

  4. Herkenbaar ! Afschuwelijk ! En het voelt zo onrechtvaardig ! Nadat ik ze vorig schooljaar zelf cadeau had gekregen heb ik mijn dochter met een hoofddoek naar school gestuurd.

  5. Haal een electrische luizenkam! Als het apparaat stopt met piepen, heb je er net een getoast! Kan je zo met een borsteltje eruit halen en doorgaan. Is zoveel relaxer en je hebt ze vanaf heel erg klein te pakken. Het kost wat, maar hier heeft dat ding al 10 jaar trouwe dienst achter de rug.. Als je al die shampoos ed rekent..

  6. 13 jaar was ik toen ik zelf bezoek had van die engerds. Dat is nu 31 jaar geleden en ik herinner het me nog als de dag van vandaag !
    Laat ze vooral niet overkomen, en ik hoop dat ze bij jullie ook snel buiten zijn !

  7. Oh, heel herkenbaar. Als oudste zus van vier en ex-chiroleidster heb ik zelf ook heel wat luisjes te kammen gehad n mijn jonge jaren. De laatste keer is toch alweer een aantal jaar geleden, toen had ik helaas ook mijn lief ‘besmet’. ’t Is echt niet fijn en al dat gerief stinkt. Blijkbaar helpt petroleum op je haar ook, maar da’s ook maar nasty… Succes!

  8. Ah nee, wat vreselijk, ook al moet ik wel lachen om hoe je het beschrijft. Bij ons op de crèche is het nog niet gesignaleerd, maar dat is ook zo’n broeihaard. Huuuu, veel succes!

  9. Brrr. Ik heb ook uw soort haar. Als één iemand vroeger op school luizen had, hadden wij t gegarandeerd ook. Ik herinner me uren van stilzitten terwijl mijn moeder en grootmoeder de walgelijkste dingen op onze hoofden smeerden: petroleum, azijn, gekookte uien of tabaksbladeren. Niets leek te helpen.
    Uit pure wanhoop beslisten ze ons een broske aan te meten. Ik ben kunnen ontsnappen, maar mijn zus heeft zo haar communie moeten doen.
    Ik houd mijn hart al vast voor als ik ooit schoolgaande kroost heb.

  10. Helaas zo herkenbaar ! Grijs haar zou ik er van krijgen… met 3 meiden in huis (waarvan al 2 pubers..en neen, die worden niet gespaard hoor) Het allerergste was tijdens een zomervakantie, in een zuiders klimaat en dito huisje, zonder wasmachine, met beperkte hoeveelheid handdoeken.Pure horror. We hadden een privé-zwembad, maar blijkbaar overleven ze daar ook, dus een hele dag zwemverbod😦 Vreselijk.. als ik daar nu aan terugdenk. En ze komen op tijd en stond terug, en niet alleen in het begin van het schooljaar. Alles heb ik al geprobeerd, maar werkelijk alles. De farmaceutische industrie heeft er echt al een goede zaak aan gedaan. Laatste keer was ik al die chemische brol zo beu, en na enige zoektocht op het internet, een mengseltje van mayonaise, azijn en olijfolie uren laten intrekken. En natuurlijk natte-kam-methode. (altijd!) Ben altijd blij als er een paar maanden luis-loos passeren. Maar dan is 1 vies kriebelend beestje weer genoeg om het hele huis op stelten te zetten en je uren extra werk te bezorgen. Ik blijf altijd waakzaam. Succes, en hopelijk blijf je er wat van gespaard!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s