Opvoedingsvalletjes

Niks zo tergend moeilijk als het opvoeden van mijn kinderen.

Naast alle leuke geweldige schattige en lieve dingen, zijn er ook heel veel haar-uit-de-kop-trek-dingen.

Ik vind de energie van mijn twee monstertjes bijvoorbeeld echt overdreven vermoeiend, en ik steek dat vaak op hun geslacht. Jongens zijn drukker dan meisjes.
Misschien is dat niet waar, maar toch vind ik dat.
Mijn zonen zijn prototypes. Die roepen en lopen een hele dag. Slaan auto’s tegen elkaar. Spelen ninja. Het zijn kinderen met lange tenen, geen oren en zware voeten. Daar stampen ze mee op de grond als ze boos zijn. Zo hard ze kunnen. Ze weten dat ze mij daarmee de kast opkrijgen.

Iemand vroeg me of ik op deze mooie herfstvakantiedag nog fijne dingen gedaan had met mijn kinderen.
Ik antwoordde:
‘Oh ja natuurlijk! Ze hebben in de hoek gestaan; ze hebben hard en brutaal tegen mij geroepen, en ik tegen hen. Ze hebben eendjes gevoerd in het park. Ik heb ze bijna gewurgd op de dageraadsplaats en ik heb ze net een hele liefdevolle dikke kus gegeven toen ik ze in bed stak.’

Soms lijkt het als de hele opvoeding me door de vingers glipt. Dat hun toekomst vervloekt is omdat ik zo onkundig ben om hen de goede waarden en grenzen mee te geven. Dat ze gedoemd zijn om door het leven te gaan als ambetante jongens. Omdat ze elkaar slaan. Omdat ze brutaal ‘nee!’ tegen me roepen. Omdat ze pas stoppen met ravotten als ik al paars uitsla. Omdat ze soms gewoon staan te lachen terwijl de stoom uit mijn oren komt.

En dan vijf minuten later ben ik zo trots op ze. Omdat ze dank u zeggen zonder dat ik het moet vragen. Omdat ze hun boterhammen zelf smeren. Omdat ze samen conflicten oplossen zonder tussenkomst van een volwassene. Omdat ze me een knuffel komen geven zonder aanleiding. Als Tadeusz aan Boris iets moeilijks uitlegt. Zo verkeerd loopt dat blijkbaar toch niet met die opvoeding.

Ik veronderstel dat iedereen het ouderschap op zijn eigen manier ervaart. Ik heb goeie periodes, slechte periodes en ook periodes waarin ik van het ene uiterste in het andere ga. De laatste drie dagen was ik weer een echte botsbal. Ik voel de frustratie al als ik eraan denk hoe die later op mij terug gaan kijken.

‘Ons moeder, dat was echt zo’n botsbal. Die kon soms zo ineens keivet kwaad worden. Wij lieten die dan maar gewoon doen. Want ocharme…’

Ik ga in ieder geval nog veel kappers rijk maken, zo grijs dat ik binnenkort ga zijn…

IMG_9714

IMG_9716

(Met de zelfontspanner. ’t Was al behoorlijk donker in het park, vandaar de ruis. Maar we hebben niet veel foto’s waar we met ons viertjes opstaan, dus ik ben er toch blij mee. En ’t is ineens een primeur: Sventikov voor het eerst op de blog! En nog iets: voor zij die zich afvragen wat er onder Boris zijn trui zit: er zit een knuffelratje onder, zijn favoriete knuffel, die beschermd moest worden tegen wind en kou.)

19 gedachtes over “Opvoedingsvalletjes

  1. oh herkenbaar, ik ben er zeker van dat de ze van ons soms denken: “oh neen die hippie moeder met haar losbandige kinders is er weer”.
    En ze verstoppen red bull onder hun bed, echt! Kijk maar eens

  2. hahaha, schitterend… Hier van hetzelfde hoor ! En dat het aan het geslacht ligt, vergeet dat maar : mijn 2 zonen moeten niet onderdoen voor die van u, blijkbaar, maar de jongste, mijn dochter,…. amai…. 6 jaar, maar wat een furie !😉

  3. Ik trok (euh, trek) me altijd op aan de stelling dat het goed is als ze thuis brutaal zijn, en op een ander beleefd. Dat wil zeggen dat ze zich thuis veilig voelen, en daar durven experimenteren met de grenzen, maar eigenlijk wel weten hoe het moet. Of zoiets.
    Gewoon volhouden (het stopt als ze het huis uit zijn, naar het schijnt)

  4. Mijn tweejarige stuiterbal is ook soms hondsbrutaal en gaat lachen als ik boos word (waardoor ik dan soms zelf ontzettend veel moeite moet doen om niet in lachen uit te barsten – wat bijna nooit lukt), maar vanochtend wekte hij me met knuffels en kusjes en ‘mama lief’. Zijn driftbuien vallen nog mee, en soms verbaas ik mezelf dat ik me zo geduldig in hem kan verplaatsen, maar aan het einde van een vermoeiende dag voel ik me dan weer megaschuldig als ik tegen hem snauw wat er nu weer is.
    Heel herkenbaar dus, je verhaal, en ook heel grappig om te lezen!

  5. Sedert mijn oudste op kot zit ben ik plots gebombardeerd tot beste moeder ooit. Alle dingen die ze vroeger zo vanzelfsprekend vond zijn dat nu niet meer, want moeder loopt in Leuven niet meer achter haar kont aan.
    Hoe fijn is dat zeg, eindelijk eens gewaardeerd worden … En ben ik nu een mietje als ik zeg dat ik mijn dochter toch zo mis thuis ?
    O ja, en van dat kwaad worden : ik ben vroeger zo vaak uit mijn vel gebarsten dat het een wonder mag zijn dat ik nog vel heb🙂

  6. Hoi Ysabje,

    Dank voor je verhalen! Ik lees ze vaak met veel herkenning en het doet goed te weten dat andere mensen ook worstelen met dezelfde dingen als ik. Nou ja, niet dat ik het tof vind als jij je als moeder wanhopig voelt natuurlijk..
    Hier ook een moeder van twee monsters (2,5 en 4,5) en sinds hun komst hebben banken, vensterbanken, tafels, deuren, stoelen, rekjes in de supermarkt, kledingrekken in de winkel, ach eigenlijk alle voorwerpen een heel ander doel gekregen dan dat ik er tot voor kort aan toekende. Deze zaken zijn namelijk allemaal voorwerpen die bedoeld zijn om a) op te klimmen, b) vanaf te springen, c) aan te hangen, d) kapot te maken of e) een combinatie van het voorafgaande. En hoewel ik niets te klagen heb over hun taalontwikkeling, lijkt het woord ‘nee’ niet in hun vocabulaire voor te komen, tenzij niet ik degene ben die het woord gebruik, maar zij, dan is de betekenis ineens ontzettend helder.
    Sommige momenten kan ik ontzettend lachen om hun stoutheid en kan ik er zo adequaat op reageren, helder, positief en stimulerend. Andere momenten schrik ik van hoe ik reageer, zit ik met mijn handen in mijn (nog luizenvrije) haar, halen ze het bloed onder mijn nagels vandaan en staat het huilen me nader dan het lachen.
    Het is maar goed dat ze tegelijkertijd ook zo ontzettend lief zijn. Als ik ’s avonds nog even bij ze kijk en de oudste is bij de jongste in zijn ledikant geklommen waar ze gebroederlijk slapen. Of als er eentje ineens van zijn stoel klimt, naar me toe komt en me zo’n heerlijk stijve en natte kus geeft.
    Nou ja, dank voor alle herkenning en hier misschien een beetje herkenning terug. Zet hem op en ga zo door!

  7. Dag Ysabje,
    Dankjewel voor je schrijfsels. Ik vind ze super! Door ze te lezen krijg ik – net als zoveel andere lezers en lezeressen – het gevoel er niet alleen voor te staan, vooral dan in die dagelijkse struggles met mijn 2 en 3 jarige overactieve babbelzieke jongens. Bovendien krijg ik goesting om er de dag nadien gewoon weer voor te gaan en opnieuw te proberen en content te zijn met elke kleine opvoedingsontdekking😉 Samen met dit berichtje ook een vraagje. Zou het kunnen dat ik op jouw blog ooit een videofilmpje of een interview-format ben tegengekomen waarbij aan kleuters een standaard vragenlijstje wordt voorgelegd over hun leefwereld? Ben dat een heel tijdje geleden tegengekomen en zou het graag eens uitproberen rond de verjaardag van onze oudste sloeber maar kan het nergens meer vinden. Zou het kunnen dat het op jouw blogje was? Dankjewel en blijf alsjeblieft schrijven!!

  8. Leuke tekst!En zo herkenbaar!Meer herkenbaar en minder frustrerend te lezen dan de Fabulous Mama deze maand waar perfecte mama’s en perfecte kindjes in perfecte kleren op de cover staan. Ik vind het leuk dat je toegeeft dat je het als mama soms niet weet of niet de hele dag allemaal leuke en boeiende dingen hebt gedaan met je kinderen. Beetje geruststellend ook🙂.
    En het ligt niet aan het geslacht hoor. Ik heb een heel lieve, vijfjarige, rustige en introverte jongen die graag leest, puzzelt, tegen me aan ligt en massageverslaafd is. Daarnaast staat mijn driejarige wildebras van een meisje, die niet kan stilzitten, de hele dag door praat en zingt, geen rokje wil dragen, vol blauwe plekken staat, heel graag nee zegt, brutaal terugkijkt en allergisch is aan gezag. Je zou ze soms achter het behang willen plakken. Je zou ze soms willen doodknuffelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s