Kinderachtig

Kinderen zijn kinderachtig.
Dat valt me nu al een tijdje op.
Het is alsof ik er nooit bij had stilgestaan dat dat het geval kon zijn.
‘Doe niet zo kinderachtig…’ Ik zeg dat soms tegen hen. Het voelt altijd een beetje belachelijk.
Alsof je een timmerman verwijt dat ie met een hamer klopt.
Typisch kindergedrag. Veel dingen zijn super. Hilarisch. Tof. Ontroerend. Maar soms…
Ik herinner mij de dingen waar mijn moeder zich indertijd ook aan ergerde.

‘Mama, luister nu naar mij! Je moet luisteren! Ik ga je dat spelletje uitleggen. Eerst moet je zo gaan zitten. Zo met je voeten onder je benen. In een kringetje. En dan! Als iedereen zit, als iedereen met z’n voeten onder z’n benen zit, daaahaaaan moet iemand tikjes geven. Kleine tikjes. Op de rug. En niemand mag dat zien hé! Want je moet niet alleen met je voeten onder je benen zitten, maar ook nog je ogen dichtdoen… En dan krijg je dus tikjes op je rug. Keigenlijk.’ (hij blijft keigenlijk zeggen…)
‘Wie geeft dan tikjes?’
‘Ja iemand he!’
‘Ah oké…’
‘Maar je moet wel in een kringetje zitten…’
‘Ja dat had je al gezegd.’
‘Ja, moet ik het nu uitleggen of niet?!’
‘Jaja, vertel maar verder.’
‘En dan die tikjes… die kleine tikjes… dat moeten er één twee of drie zijn!’
‘En wat betekenen die tikjes dan?’
‘Ja, dat je de moordenaar bent. Of de politie. Of een gewone mens. Maar Boris die is nog te klein voor drie tikjes, dus daar moet je altijd een gewone mens van maken…’
‘Oké. Maar duurt je uitleg nog lang? Want ik sta hier met een hete ovenschotel in mijn handen en ik hoor dat Boris roept om zijn poep te komen afkuisen.’
‘Jij luistert nooit naar mij!’ *stampt weg*

Even later begint ie met hetzelfde enthousiasme aan hetzelfde verhaal. Met een ongebreideld talent voor langdradigheid.
Het duurt soms vier dagen vooraleer iets uitgelegd is.🙂

Een ander voorbeeld:

B: ‘Lalalaaaalaaa pipi kakakaaaahaaa! Hihihihiiiihiiihiii…’
T: ‘Amai, Boris wat een mooi liedje. Nu ik. Protjeeeprotjeprooooootje!’
*uitbundig gelach*
B: ‘Pipipipipipipipipipipiiiiiiii!’
T: ‘Protje pipi boterhaaaaaam!’
*Rollen over de vloer van de pret*

Of:
De kinderen lopen de trap op naar boven.
Tadeusz: Ik ga eerst zijn!’
Boris: Nee ik ga eerst zijn!
Tadeusz trekt zijn schoenen uit op de laatste trede, gooit zijn jas de lucht in, beukt de deur in en brult
‘Ik ben eerst!’
Boris wordt kwaad, doet zijn schoenen uit, gooit die naar mijn hoofd. Hij trekt zijn jas uit, springt er eens op, loopt naar binnen en roept dan:
‘Ik ben ook eerst!’
Tadeusz brult vol verontwaardiging: ‘Nee, Boris ik was eerst!!!’
‘Ikke ook!’ schatert Boris.
‘Neeeheeeneeeheee!’ Tadeusz begint te huilen. Tranen all over the place.
Ik zucht en lach even.
‘Jij mag mij niet uitlachen!’ roept het roodaangelopen gezicht…

Kinderachtigheid is er op vele niveaus. En het betert wel een beetje, maar sommige volwassenen kunnen er ook nog altijd wat van…

Op foto lijken ze altijd groter dan in het echt. Als ik er eentje aan de telefoon heb lijken ze altijd kleiner dan in het echt.
En hun kinderachtigste momenten zijn altijd leuker achteraf dan op het moment zelf…

Gisteren aan zee, hebben ze zich nog eens stevig kunnen uitleven. Vanaf dat ze het strand zien staan ze geen seconde meer stil. Rennen, springen, huppelen, vechten. Maar één stap op de dijk en het begint: ik ben moe, is het nog ver… Toch is de zee een perfect uitstapje met kinderen voor ons. Het is de trip zeker waard. We hoeven ze niet te entertainen, dat doet het strand wel…

zee-2

De doosjes die ik bijhad om schelpjes in te doen werden vooral gebruikt als een soort werpbalrammeldingen:
zee-3

zee-4

Hier ontdekt Boris dat er een plasje water op de bank staat: 
zee-5

Hier heeft ie al een nieuwe broek aan:
zee-6

zee-7

zee-9

zee-10

zee-13

Het tunneltje werd overigens niet eigenhandig uitgegraven of zo. Het werd wat geperfectioneerd zeg maar…

zee-16

zee-14

En deze meneer zal ook wel een natte broek hebben:
zee-15

12 gedachtes over “Kinderachtig

    • Er is altijd plaats voor een toetje, daarvoor is er immers een apart plaatsje in de buik. Het is dus volkomen normaal dat de buik vol zit voor de groentjes en patatjes, het plaatsje voor het dessertje is gelukkig steeds vrij.

      @ysabje: Super weer die foto’s, en zo bijzonder herkenbaar die kinderachtigheid, en de uitleg bij zelfverzonnen spelletjes. Als de oudste weer afkomt met deze of gene regel voor een nieuw verzonnen spelletje heb je enerzijds wel enige trots over “hoe komt hij er bij?” maar anderzijds kan die uitleg soms zo langdradig en abstract worden dat je opnieuw afvraagt: “hoe komt hij er bij?” (Waarop moeder de vrouw: “dat heeft hij van jou!”)

  1. Wauw, ik moet ook nodig eens naar Knokke met mijn kleine stuiterbal, kunnen we uitwaaien en van de standbeelden genieten. Het is soms zo moeilijk om me te verplaatsen in het kinderhoofdje van mijn zoontje, bijvoorbeeld als hij een driftbui krijgt om iets volkomen onredelijks. Maar als ik het geduld dan neem om naar hem te luisteren of hem probeer te laten zeggen wat hij nu wil, merk ik dat het meteen een stuk beter gaat. Ben benieuwd hoe het zal gaan als hij naar de kleuterschool gaat…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s