Wereldbeeld met kinderblik

Daar gaan ze weer.
Vliegend, schaterend, rollend.
Boos op pijn. Stoute schommel.

Soms overvalt me het besef dat ze nog zo weinig weten. Ze weten nog niet hoe groot de wereld is. Er moet nog zoveel in hun hoofd. Romeinen, Bach, het dopplereffect, vierkantswortels.
‘Hoe lang is duizend jaar?’ Leg dat maar eens uit.
‘Zijn er nu dan geen ridders meer? En piraten?’
‘Euhm. Jawel er zijn nog wel piraten. Maar niet zoals jij denkt.’
‘Oorlog!’ roept Tadeusz als ie een soldaatje ziet in een boek. ‘Oorlog gaat nooit dood!’
‘Waarom wonen molletjes onder de grond?’ wil Boris weten.
De uitleg dat mollen niet in huizen wonen bevredigt niet. ‘Maar waarom dan?!’

Ik zie hun kennis groeien. Er sijpelt hier en daar al eens een Romeintje binnen. Een besef dat kaka ooit eten was. Dat flauwvallen een soort van slapen is. Een nieuw woord. Verbrandingsoven bijvoorbeeld.
Hun wereldbeeld groeit gestaag. Het wordt fragmentarisch bijeengesprokkeld door hun zachte sponzige geest.

Ik deed hen de uitleg over onze plasticverminderactie. Tadeusz luisterde aandachtig. Maar de informatie hangt daar in zijn hoofdje zonder een duidelijk wereldbeeld om dat allemaal aan vast te hangen. Het zweeft. De kans dat het dan snel wegzweeft is reëel.
Ik wil hen uitleggen dat ‘lapmiddelen’ niet helpen, dat we eigenlijk groter moeten denken. Dat de mens niet moet denken dat ie op dezelfde manier kan blijven leven en tegelijkertijd de wereld kan redden door een paar kleine aanpassingen te doen. Dat er fundamentele wijzigingen moeten komen. Dat het er niet goed uitziet.
Maar hij kijkt alweer naar het klimrek, de schommel.
‘Wiehoew!’ roept ie als ie wegloopt.
Even later spreekt ie me wel streng toe. Dat auto’s wel niet goed zijn voor de wereld. Dat ik beter met de fiets zou gaan. Dat het van Antwerpen naar Mechelen is vindt hij geen goed argument. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Afrika ligt immers ook maar een centimeter of drie van België in de atlas…

IMG_0870

4 gedachtes over “Wereldbeeld met kinderblik

  1. Kleuters en afstanden zijn altijd leuk natuurlijk. Aangrenzende gemeentes liggen soms dichtbij, soms ver weg, Spanje is altijd vlakbij geweest maar daar komt nu toch verandering in (hij komt zelfs terug van zijn idee om daar ijsman te worden). Brussel dat valt wel mee want daar gaat de papa werken. Maar oh wee als we nog een kilometer moeten rijden en hij er geen zin in heeft. Want zo een kilometer met een jengelende kleuter kan enorm lang duren🙂

  2. Mooi! Ik verwonder me er ook zó vaak om, hoe weinig er nog maar in dat drieënhalfjarige hoofdje steekt. En hoe fragmentarisch dat aangevuld wordt. In mijn hoofd hangt alles min of meer samen, of toch veel, in haar hoofd zit het vol met ballonnetjes van weetjes die niets met elkaar te maken hebben. Af en toe probeert ze dan een verbinding te maken, maar die klopt zelden. Schattig. Ontroerend. Wonderlijk. Verwonderlijk ook dat er nog zó veel bij zal komen in de volgende jaren, en dat die verbindingen steeds logischer en duidelijker zullen worden. Ik zal ze missen, die vreemde kronkeltjes.
    En toch ook niet. Want in mijn eigen hoofd zit ook nog een klein meisje, dat graag met een ander klein meisje wil spelen. Maar zó jong is het meisje in mijn hoofd nu ook weer niet, ze is minstens een jaar of zes-zeven, en de kennis, de logica en de manier van spelen van een driejarige is toch net iets té surrealistisch voor haar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s