Met de hondjes

‘Papa, ben jij ook allergisch voor papegaaien?’
‘Alle haar en pluimen,’ is het antwoord.
‘Maar dan zou jij nu toch moeten niezen?’ lacht Tadeusz naar zijn vader. ‘Want jij hebt toch allemaal haar op uw kop!’
Hilariteit alom.

Soms vind ik het jammer. Dat de jongens zullen opgroeien zonder dieren. Een dier is immers een aparte deur naar het hart.
We zijn vorig weekend eens gaan wandelen met wat honden van het asiel. Dat geeft de jongens de mogelijkheid om toch eens met een hond te rennen, en het lief lief heeft er dan gelukkig niet teveel last van.

Tadeusz geeft zijn hart gelijk aan een hond. Schoon om te zien.
Maar die kinders moeten nog een beetje leren hoe dat allemaal ineen zit, zo’n hond. Dat dat wil snuffelen en veel kleine piskes doet. Dat een leiband tussen de poten voor hen niet altijd makkelijk stappen is. Dat ze soms geen zin hebben om te stappen, en soms ook geen zin hebben om terug naar ‘huis’ te gaan. En omdat Boris en Tadeusz zelf nog wat kleiner zijn, zitten die leibanden makkelijker tussen de poten.
Boris trok Ukkie soms gewoon omver en dan deed hij alsof het hondje stout was. Tadeusz en Angel bleken al snel dikke vriendjes. En Kenzo was wat een traag wollig tapijtje. Bovendien snel buiten adem. Maar volgens mij vonden alle wandelende wezens het zeker voor herhaling vatbaar.

IMG_1475

IMG_1492

IMG_1494

IMG_1511

IMG_1516

IMG_1517

IMG_1520

4 gedachtes over “Met de hondjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s