Politie Antwerpen. Mijn vriend?

‘Belachelijk wijf! Gij gaat mijn probleem oplossen!’

Toen ik een dikke week geleden op een vrijdag om 23u mijn werk wilde verlaten, stond daar een meneer met veel vuile praat in zijn mond, en teveel alcohol in zijn bloed. Ik stond nog redelijk veilig op de oprit achter het hek en was aanvankelijk niet geweldig geïntimideerd.
Deze meneer had – naar eigen zeggen – al maandenlang last van het lawaai van één van onze afdelingen. Hij was nog nooit eerder komen klagen, maar vond wel het nu welletjes en ik moest zijn probleem nu oplossen.
Op dat moment heerste er een totale stilte in het hele gebouw, want in een strikt gestructureerde ontwenningskliniek moeten de verslaafden altijd op een deftig uur gaan slapen. Maar de dronken man vond dat ik niet naar huis mocht. Hij wou het voor ééns en voor altijd uit de voeten hebben. Hij uitte zich in liefelijke termen zoals ‘onnozel mens’ en ‘pokkewijf’ en hij trok – toen ik toch wilde buitengaan – het hek met een klap weer dicht. ‘Gij blijft hier!’
Er zat uiteindelijk niks anders op dan de politie te bellen. Voor woorden en uitleg leek de man een alcoholische ongevoeligheid te hebben. En ik ging mij niet kungfu-gewijs de vrijheid toe-eigenen. Ik voelde mij ondertussen al behoorlijk opgesloten. Het hek was een beveiliging, maar even goed een kooi.
De politie kwam na een dik half uur.
Nadat de agenten de meneer opzij hadden gezet, probeerden ze bij mij begrip te zoeken voor zijn frustratie. Want geluidsoverlast, da’s erg. Niet dat ze zijn gedrag goedkeurden, maar toch.
Geluidsoverlast is erg, maar een willekeurige werknemer er meer dan een uur voor vasthouden op een oprit leek mij toch niet helemaal een te verdedigen oplossing.
Enfin. Ik naar huis. Na den twaalven thuis. Met een verhaal van ‘moet ge nu wat weten…’

Maandag werd ik door mijn directrice bij haar geroepen. Dat deze man toch over een serieuze grens was gegaan. Het was een vorm van geweld, door mij als het ware een uurtje te gijzelen met zijn slecht humeur. Dat ik maar een klacht moest gaan neerleggen. Gewoon als signaal. Dat zoiets niet kan. Liefst had ze gewoon een brief gestuurd naar de man met een uitnodiging voor een gesprek, maar omdat het een onbekende was kon dat niet.
Ik heb even gebeld met slachtofferzorg. Ze luisterden naar mijn verhaal. En een klacht, dat kon in eender welk kantoor.

Ik ben diezelfde dag nog naar het kantoor gegaan.
Aan de balie kreeg ik al snel te horen dat ‘meneer geen strafbare feiten gepleegd heeft,’ en dat een klacht waarschijnlijk niet zou gaan. Tenzij – heel misschien – tegen onbekenden. Want ik ken de man niet. En of dat eigenlijk wel een goed idee was. Want een klacht dat kan nog meer agressie uitlokken…
Nu mocht dat allemaal wel waar zijn, maar ik vond het toch al wat vreemd. Moeten slachtoffers van ernstigere feiten dan ook maar geen klacht neerleggen uit vrees voor nog meer agressie? Kunnen mensen dit dan zomaar doen? Iemand een tijdje vasthouden omdat ze slecht gezind zijn?
De vrouw achter de balie zei me dat de man in kwestie op het moment zelf al berispt geweest was en dat ze meer niet konden doen. Een berisping in beschonken toestand, hoe diep zou dat doorgedrongen zijn?
En bovendien: ik kende deze man inderdaad niet, maar de politie wist wel heel goed wie de man was. Ik hoefde de man zijn identiteit niet per se te kennen, maar ik wilde wel weten of ik – of mijn werkgever – toch nog iets kon ondernemen om deze situatie wat recht te trekken.
Ik mocht – als ik echt echt wilde – nog wel een hoofdinspecteur zien. Maar dan moest ik wel wachten.
Allemaal erg ontradend.

Na drie kwartier wachten in de wachtzaal mocht ik bij de hoofdinspecteur komen.
Ik had verwacht dat deze man op z’n minst enig begrip voor mijn situatie zou opbrengen, maar niets was minder waar. Het zat er na vijf minuten al direct bovenhands op. Het werd eigenlijk gewoon een banale ruzie.
Meneer dronkenlap had vrijdag geen strafbare feiten gepleegd. Hij had me immers niet geslagen, en hij had geen als… dan… constructies gebruikt (‘Als ge nu buitenstapt dan sla ik u’, bijvoorbeeld.).
Dat ik de man dreigend had gevonden, en dat hij me toch had laten verstaan dat ik het niet moest riskeren om buiten te stappen, was blijkbaar niet genoeg voor de hoofdinspecteur. En ik moest er niks bij verzinnen, he…
Ik wilde gewoon weten wat we dan wel konden doen, want ik vond dat de dronkenlap wel iets had gedaan dat echt niet oké was. Maar het bleef eigenlijk een banale discussie over het feit of ik me al dan niet terecht bedreigd had gevoeld of niet, en of het nu erg was wat hij gedaan had of niet.
Na vijf minuten stond hij met zijn wetboek te zwaaien: ‘de wet is de wet!’
En of ik vond dat hij zijn werk misschien niet goed deed!?
Als ik wilde zou hij nu naar de procureur bellen om te horen of ze zou meegaan in mijn verhaaltje van wederrechtelijke vrijheidsberoving. Ik vond dat hij dit zeer neerbuigend en venijnig naar mij bracht. Hij gaf mij niet het vertrouwen dat hij dit op een neutrale manier zou brengen naar een procureur, of eender wie.
De tranen stonden mij toen al in de ogen. Het was bijna alsof ik beschuldigd werd van iets. Alsof ik mij moest verantwoorden voor mijn slachtofferschap.
Ik heb gezegd dat ik weg wilde gaan. “Nee, laat maar. Ik wil weg. Ge moet niet bellen.” Vooral omdat ik voelde dat ik in huilen zou uitbarsten.
Ik trok mijn identiteitskaart uiteindelijk wenend uit de handen van de hoofdinspecteur (hij ging namelijk mijn naam nog eens noteren). Ik ben door de eerste de beste deur naar buiten gelopen.

Ik zal ongetwijfeld een heel ‘belachelijk hysterisch wijf’ geweest zijn. Ik moet mij waarschijnlijk heel erg grensoverschrijdend en agressief hebben opgesteld…
Het hele verhaal heeft in ieder geval een grotere impact gehad dan ik had verwacht.
Er zijn heel wat mensen die ergere dingen meemaken. Mijn ervaringen zijn niet wereldschokkend en ik behoef geen genoegdoening of wraak. Maar het is een principeskwestie.
Ik hoop gewoon vurig dat dit niet de norm is in Antwerpen. Ik hoop dat mensen die iets ernstigs hebben meegemaakt niet zo behandeld worden.
Momenteel ligt er een klacht bij de klantendienst van de politie.
Ik heb al een dossiernummer.
Ik ben eens benieuwd.

toevoeging: het moet wel gezegd worden dat de mensen van slachtofferzorg een serieuze pluim verdienen. Zij toonden zeker wel het begrip en de nodige zorg.

IMG_5396-35

19 gedachtes over “Politie Antwerpen. Mijn vriend?

  1. Heel herkenbaar, spijtig genoeg. De meeste klachten worden niet meer ernstig genomen en de aanvaardbare grens voor agressie en diefstal schuift altijd maar op. Kleine criminaliteit wordt steeds groter en een gewone burger kan hier niets aan doen. We leven in een maatschappij waar van ons verwacht word dat we ons gedragen en waar de overheid (politie) instaat voor onze veiligheid. Veel mensen weten dat zeker dat laatste niet meer waar is en staan wantrouwig tegenover het hele apparaat… en ze hebben gelijk.

  2. 2 keer op rij een rotte ervaring die echt grensoverschrijdend was en niets te maken heeft met een hysterisch wijf zijn.
    Terecht bij de klachten/klantendienst of is er iets zoals de ombudsdienst?
    Hoop tenminste dat je gehoord zal worden en je zo ook kan voelen.

  3. Het is helemaal niet correct dat je klacht niet serieus genomen wordt en dat ze je dan nog bovendien het gevoel geven dat jij de misdadiger bent. Helaas ben je niet de enige die zo behandeld wordt. En zoiets kruipt in de kleren en blijft er lang hangen.
    Mijn man werd tijdens het joggen zonder reden geslagen (gebroken rib als gevolg) door een stel tieners die daarna op hun brommer wegvluchtten. Aangifte gedaan bij politie, die niks deed. Toen mijn man zelf de vermoedelijke daders opspoorde en dat bij de politie ging vertellen, zeiden ze ‘dat ze de daders eens gingen uitnodigen voor een gesprek’, maar dat mijn man verder best geen stappen meer ondernam omdat die tieners dan misschien wel eens zouden terugkomen en nog harder toeslaan…

    • Daar kan de politie niets aan doen dat de daders zullen uitgenodigd worden. Dat is nu eenmaal de Saldus-wetgeving, de wet in België dus. En de politie moet zich daar nu ook eenmaal aan houden.

  4. Ontzettend triest gesteld met de politie. Dus eigenlijk had je je eerst misschien moeten laten neerslagen en dan was er recht van spreken geweest. Dit zijn wel degelijk dreigementen geweest aan jouw adres uiteindelijk.

    Groot gelijk dat je dat bij de Ombudsdienst hebt aangekaart. Duimen op resultaat.

  5. Onvoorstelbaar! Wat goed dat je zo lang hebt doorgezet met aangifte doen en daarna ook nog de moeite hebt genomen om een klacht in te dienen. Ik hoop dat je daar stevig in je gelijk gesteld wordt! (groetjes van een nieuwe volger van je blog!🙂 )

  6. Politie die niet komt opdagen als je buren nacht na nacht hun boxen op quasi maximaal volume zetten en je belt voor nachtlawaai. Politie die om 6u uiteindelijk opdaagt als je sinds 2u ’s nachts elk uur belt omdat het nog steeds oordopjes nodig bonkend luid is. Politie die helemaal niet opdaagt tenzij je expliciet zegt dat je klacht wil neerleggen, omdat ze enkel dan verplicht zijn om te komen. Wijkagent die je niet al te verbloemd zegt dat je je niet zo moet aanstellen als je bemiddeling wil. Agenten die zeggen dat je zelf de klachten moet bijhouden, omdat ze niet belangrijk zijn, ongeacht hoe veel het er zijn, maar dat je vanaf 3 wel de vrederechter kan inschakelen. Agenten die er meer dan een half uur over doen om ter plaatse te komen als je belt omdat er een meisje op straat in elkaar geslagen wordt. Tegen dat iemand op onze voordeur stond te bonken en mij uit te schelden voor hoer en meer dergelijk schoons, kwam het al niet meer in mij op om de flikken nog maar eens te bellen. Gent, brugse poort. De politie, uw vriend…

  7. Begrijp jou volledig! Ik ben ooit aangereden door een dronken vrachtwagenchauffeur. Een zwarte muur kwam frontaal op me af. Door nog net uit te wijken, heeft hij heel mijn flank geramd. Vervolgens is hij al zwalpend verder gereden. Heb achtervolging ingezet, de politie gebeld en doorgegeven waar hij was. Hoeveel bijna accidenten dat ik voor mijn ogen heb zien gebeuren door dat zwarte gevaarte. Eens alle combi’s ter plaatse waren, werd zijn rijbewijs onmiddellijk ingetrokken. Ik ben door het oog van de naald gekropen. Het is een wonder dat mijn auto niet is gaan spinnen volgens de experts. Eens in het politiekantoor kreeg ik een soortgelijke pipo aan de hand. Heel begripvol zei hij: ‘madammeke, als wij van zoiets onder de indruk moeten zijn, dan kunnen wij dees job ni doen.’ Daar zat ik nu echt op te wachten. Wellicht werd ik ook een hysterisch wijf bevonden … zo worden we immers genoemd als we iets niet pikken en niet alleen maar schoon wijveke spelen. Even later word ik opgebeld door die zatte chauffeur die dreigde dat ik niet moest riskeren om der een spelleke van te maken. Oh ja, pipo had mijn gegevens opgeschreven op het aanrijdingsformulier en meegegeven. Dat ik even later weer in het kantoor stond omdat ik me bedreigd voelde werd ook niet in dank afgenomen. Wetende dat begrip voor het slachtoffer zo belangrijk is in verdere verwerking, groet ik pipo.

  8. Uiteindelijk heeft die zatlap je toch een uur gegijseld. Ik denk dat je bij de politie beter een slachtofferrol kan spelen ipv je rechten op te eisen. Zo van (met tranen) ‘ik was zo bang!’ ‘ik was duizelig van angst’ ‘ik kreeg geen adem meer van de schrik’ ‘ik stond daar alleen en hulpeloos overgeleverd aan die agressieveling’

  9. Amai, echt triestig van die politiemensen! Niet te geloven eigenlijk. En een voos gevoel moet het ook al zijn, het gevoel van u te moeten verantwoorden. Ik vind dat gij nog wreed kalm gebleven zijt precies. Ik zou daar zelf ne mega schrik opgelopen hebben. Ik vind het ook al niet kunnen dat ze u een half uur hebben laten wachten?!

  10. Triestig om te lezen, vooral als je hoort dat ze zich wel bezig houden met gasboetes uit te delen aan kinderen/jongeren die zogezegd te veel lawaai maken, die zonnebloempitten te eten en uit te spuwen, die belletje trek doen,…

  11. Als je nog de behoefte voelt om erover te praten, kan je altijd nog eens bellen naar slachtofferbejegening van de politie (en daar ook vertellen dat je door hun collega’s niet goed bejegend bent geweest) en/of contact opnemen met slachtofferhulp van CAW De Mare in Antwerpen : http://www.cawdemare.be/diensten/5.html Zij hebben ook een signaalfunctie naar de politie toe.
    Als oud-slachtofferhulper besef ik maar al te best dat dit zogezegd banale voorval psychisch wel wat gevolgen kan hebben. Het gedrag bij de politie maakt dit alleen maar erger. Courage.

  12. als dit bij gebeurd dat er niet word op gereageerd geef ik het door aan het comité p,die agent aan de poort moeten die man niet alleen verwideren ze moet ook die zijn naam noteren
    nog veel sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s