Internet – ontwenning en aanwenning

Het was een beetje onvoorzien, dat ontwennen van het internet, dat wel. Maar eenmaal in de flow bleek die ontwenning vlotter te gaan dan gedacht.

Gezeten in een soort van toren – hoog in de nok van een oude pastorij, – is de wispelturigheid van de wifistraling alhier een terugkerende kwaal, waar willens nillens mee geleefd moet worden. De bron in de kelder laat zich immers niet zo vlot verplaatsen.
Dat internet. Meer eraf dan erop, en eens erop, dan is dat meestal met een traagheid die mij doet denken aan een vorig millenium. Het is hier echt een feest… Enteren en dan eerst een cake kunnen gaan bakken. Terugkeren om een halve pagina te kunnen lezen. Animated gifs die beginnen als een foto, dan in slowmotion gaan, en pas na een uurtje op de gewenste snelheid draaien.
Ik laat mij vaak vollopen met subtiele en gelaagde frustraties, waarbij binnensmonds gemompel, tierend gevloek en woeste armbewegingen niet ontbreken. En bij dat laatste gooide ik vorige week een kop koffie over mijn toetsenbord. Prompt werd mijn u een IUi, mijn a een ZER, en mijn spatie een IIIIIIIIIIIOPPOPOOPOPPPPPP****$$$$$$$$$$$$$$$$$$.
Een soort van afasie: wel weten wat ik wilde zeggen, maar er kwam alleen nog maar wartaal uit…
Opeens was het over; mijn verknochtheid aan het wereldwijde web.

Verbazingwekkend hoe makkelijk het ging. Er waren geen afkickverschijnselen. Er was geen dwangmatige behoefte om bij vrienden of kennissen te gaan zitten internetten. Ik kon de mail nog lezen op mijn telefoon, en de krant sporadisch eens op de computer van mijn lief lief.
De basisbehoefte was gedekt.
Ik ontwikkelde zelfs een lichte weerzin, een vaag gevoel van toekomstige verveling, alleen al bij de gedachte aan uitgebreider ‘computeren.’

De passiviteit die het internet aan mij ontlokt is in feite onrustwekkend.
Ik heb de laatste jaren duizenden krantenpagina’s, facebookstatussen, grappige poezenfilmpjes en interessante huishoudtips gelezen. Ze droegen zelden bij aan mijn dagelijks leven. Ik ken ondertussen zes manieren om eieren te splitsen, maar doe het nog altijd op de manier waarop ik het vroeger geleerd heb. Ik word geprikkeld door andermans creativiteit – de resultaten zijn soms mindblowing, – maar ik ben zelf nog het creatiefst als het internet effe wegvalt.
Al die honden die op een bal stuiteren, naast de stoel springen, babyuiltjes die boos kijken, een sprinkhaan op een fiets… De stroom is eindeloos. Ze stelen mijn tijd en vullen me met ijlheid. Ik heb het gezien, ik heb niks gemist… Zucht…
Facebook vult mijn geest met ontelbare prullen uit andermans leven, en tegelijkertijd ontneemt het mij van mijn eigen tijd en leven. Als een vierde dimensie, een soort van extern onderbewustzijn, voert het een soort lobotomie uit op mijn hersenen en laat het mij in een robotachtige passiviteit achter.

Maar.
Natuurlijk ging dat niet blijven duren.
Ik kocht een nieuw toetsenbord. (Nadat ik het andere eerst had laten drogen, had gewassen en terug had laten drogen. Tevergeefs…)
Er zijn namelijk gedachten neer te schrijven, boeken te finaliseren en te herbeginnen, foto’s te bewerken, mails te beantwoorden.
Ik ben dus terug aan het wennen. Aanwennen of zoiets.
Er was een grote facebookfeed in te halen. Het nieuws over vlucht MH370 moest gelezen. De Wever had ook weer van alles gedaan en gezegd dat mijn afkeuring behoefde. Ik ontdekte Charlie en het internet krijgt al weer wat meer zin.
Nog even en ik ben weer helemaal de oude. In de vierde dimensie. Met kreupel internet, dat blijft, maar wel ‘aanwezig’.

IMG_3784

4 gedachtes over “Internet – ontwenning en aanwenning

  1. Ik wou dat ik het internet kon afzetten en gewoon werken. Maar dat kan niet, want het internet is mijn woordenboek, mijn referentiemateriaal, en zonder dat is een vertaler niet veel. En dus beland ik keer op keer ook op Facebook, en op blogs die ik moet bijlezen (al is dat gelukkig wel sterk geminderd en lees ik eigenlijk alleen nog wat ook op Facebook wordt gelinkt). Het internet is mijn reddingsboei én mijn Nemesis. Ik zal er nooit van los geraken, maar ik hoop het wel – beetje bij beetje – met wilskracht opzij te leren zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s