Lief fietspad

Beste fietspad,
Daar lig je dan in Antwerpen. Vol putten en gaten, zonder duidelijk begin of eind. Zo is dat in Antwerpen…
Maar, lief fietspad, je kan er niks aan doen. Je bent een verwaarloosd kind. Je hebt ouders zonder visie, zonder plan, én je krijgt te weinig gerichte aandacht.
Je bent al gehandicapt en wordt dan ook nog eens mismeesterd…

Ik befiets jou dagelijks. Vaak hou ik mijn adem in. Ten eerste omdat het soms spannend is. Gevaarlijk om kruispunten over te steken. En dan heb ik het niet over afgelegen hoekjes van de stad. Probeer van de Keyserlei maar eens naar de Meir te fietsen. Dat is een oversteek die ’s morgens, zonder koffie, behoorlijk wat risico’s inhoudt.
Ik hou mijn adem ook vaak in omdat ademen soms gewoon onaangenaam wordt. De lucht in Antwerpen is bij momenten niet te harden. Het stinkt. En soms proef ik het fijne stof gewoon in mijn mond.

Onlangs werd je wat opgefrist, beste fietspad. Aan de buitenkant, daar waar bijna niemand fietst. De Singel kreeg een nieuw fietspad. Ik begreep dat niet zo goed van jouw ouders. Dat fietspad ligt tussen de ring en de Singel en is dus een opvangnetje van fijn stof. Dat fietspad is in bijna alle opzichten een omweg voor een fietser. Er is altijd een kortere weg naar je bestemming. Want de Singel gaat als een grote bocht om alles heen. Je ouders waren er nochtans trots op…
De nationalestraat, een voor stadsfietsers over het algemeen een belangrijke straat, werd ook heraangelegd. Zonder fietspad. De ruimte om te fietsen tussen tramspoor en stoep is er soms wraakroepend smal. Het was er beter vòòr de heraanlegging. En toen was het al om te bleiten.

Mijn kinderen befietsen jou ook. Drie en zes zijn ze. Hoe moet ik ze uitleggen dat jij soms in het midden van een straat, zonder aanleiding, plots verdwijnt? Wat zeg ik als ze in gevaarlijke situaties komen omdat ze door putten, stenen en onlogische stoepranden van jouw pad af moeten?
Qua fietspadlogica is het in Antwerpen triestig gesteld.
En het wordt er blijkbaar niet beter op. De lucht wordt slechter, het groen wordt minder, de weg wordt hobbeliger. Ik had liever wat meer genoten van jouw gladde rozige armen in de stad. Maar nee. We rijden hoestend en slippend de toekomst in.

02ba1b7abe8c11e3be250002c99cf50c_8

4 gedachtes over “Lief fietspad

  1. Goh, ik vind dat ook altijd zo erg. Telkens als ik met de fiets ga werken is dat een dagelijkse ergernis. Ofwel is het fietsen op een gemengd voet/fietspad tussen de voetgangers (niets tegen voetgangers, maar wel als ik op de fiets zit, fietsers en voetgangers moeten gescheiden worden), ofwel op de baan tussen het zwaar vrachtverkeer. En als je dan al een eigen fietspad krijgt, wordt je elke paar 100 meter eens gedwongen om de straat over te steken.
    Gelukkig is het bij ons in het dorp wel goed fietsen, want met kinders door Antwerpen, dat is volgens mij niet goed voor het moederhart.

  2. Hoe mooi geschreven. Ik begrijp je volkomen. Ik fiets ook elke dag naar en van het werk en krijg ook te maken met drukke kruispunten, fietspaden die opeens zomaar verdwijnen en je tussen de auto’s gooit. Toch mag ik niet klagen, want er zijn ook veel goede stukken tussen. Maar ik zou mijn kinders toch nooit allee op pad sturen met de fiets.

  3. Tja, alle mobiliteit overhoop gooien om dan het verkeer nog meer in de knoop te sturen, met meer fijn stof als resultaat is anders ook wel straffe Struisvogelpolitiek, iets waar je de groenere medemens wel vaker op betrap. Minder utopisch denken en realistischer wezen, zou niet verkeerd zijn. Ik geloof in een en en verhaal.,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s