Enkele effecten van meer dan één kind

Ik vind dat ik toffe kinderen heb. Op zich. Hanteerbaar, lief, grappig.
Maar zet ze samen en er gebeurt iets vreemds. Het is een beetje als een chemische verbinding. 1 + 1 is niet gelijk aan 2. Eerder 5,65789.
Het ontstaat onmiddellijk als je de twee samenvoegt; een soort van luidruchtig tweekoppig monster met een explosief hart, een interne strijd en een destructief karakter. En de koppen zijn louter op elkaar gericht. Het geduw, getrek, geren, gespeel, gekakel is vaak oorverdovend.

Ik vind dat een van de moeilijkste dingen van meer dan een kind hebben. Het ‘samenspel’ tussen die twee. Ze horen mij niet meer, ze zien mij niet meer, ze bedenken samen de meest foute plannetjes, en ze jutten elkaar op. Het is een vaste structuur.
Het begint meestal met een ‘Kom we gaan…’ Dat kan van alles zijn. Een kamp bouwen, spion spelen, piratenschip bouwen, krokodillen vangen. Kortom, allemaal levensnoodzakelijke acties.
Ik maak dan meestal al een paar opmerkingen. ‘Laat het meubilair staan,’ bijvoorbeeld. Of ‘Breek die tafelpoot niet af.’ ‘Voer je broer geen sokken.’
Maar eigenlijk is het kalf daar al ergens verdronken.
Dekens worden over de grond gesleept, dozen worden uitgekapt, zakken worden volgepropt. Even later wordt er wel een klap gegeven. Want ze willen allebei nu – op dit eigenste moment – dat ene legoblokje vasthouden. De ene praat, de andere wilt dat niet. Ik maak mij druk, kan mezelf niet meer horen denken. Een lichte stemverheffing is op dat punt al niet uitgesloten. Een kleine waarschuwing. Mogelijks een dreigementje al. Soms gaat het dan even beter, maar in veel gevallen leidt het tot een boze mama, speelgoed dat afgepakt wordt, minstens één wenend kind, een rommelig huis, en gespannen zenuwen.

Het gebeurt snel, die voorwaardelijke en/of dreigende opvoeding.
Als jullie nu dit, dan krijgen jullie straks dat.
Als jullie nu niet zus, dan straks ook geen zo.
Als jullie niet onmiddellijk… ! Dan… !
Maar ook:
Willen jullie straks patatie? Dan moeten jullie nu wel patata…
Vinden jullie het leuk als ik boos wordt? Zouden jullie nu dan niet rap…
Vaak zijn het de beloningen die kinderen iets laten doen. De belonende opvoeding. Voor iedere inspanning een beloning verdienen.
Zo wil ik ze niet grootbrengen. Echt niet.

Als de interactie tussen mijn twee jongens weer eens tot het tweekoppig monster leidt, dan ben ik vaak een moeder die ik niet wil zijn. Omdat ik zo snel niks beters kan bedenken gooi ik er maar een voorwaarde of een beloning tussen. De cumulatie van hun samengevoegde energie verrast mij telkens weer en het dwingt mij tot meer nadenken over mijn moederschap. Maar ik heb niet zoveel constructieve wapens tegen tweekoppige monsters. En ik heb geen handleiding ‘hoe tem ik monsters’ gekregen.
Ik zet ze dan maar uit elkaar. Eentje boven, eentje beneden. Werkt eigenlijk altijd.
Dan heb ik gewoon eventjes twee aparte kindjes. 1 + 1 is dan wel eventjes 2. Of gewoon naar buiten. Daar weergalmen hun stemmetjes niet zo tegen de binnenkant van mijn schedel.

En als ze nadien weer samenkomen of binnenkomen, kunnen ze hun wilde fantasieën weer opnieuw laten doorgroeien tot dit soort situaties.
Plezant hoor, twee kindjes.

Hoe doen jullie dat eigenlijk, met twee jongens?
Of hoe deden jullie moeders/vaders dat?

18 gedachtes over “Enkele effecten van meer dan één kind

  1. Ik las het ooit in een boekje en het klopt eigenlijk wel: gewoon niet reageren. Je weet toch nooit helemaal zeker wie er begonnen is of wie er nu precies waar in de fout ging. Even op je tanden bijten en de kamer uitgaan. En als er eentje komt klagen over de andere gewoon stoicijns blijven. (Een goeie dooddoener is :’het maakt niet uit wie er begonnen is, maar wel wie er eerst stopt’ :-)) Tien minuten later hebben ze meestal alweer het grootste plezier met het bedenken van een volgend plannetje…

    • @mafaldine: dat werkt hier dus niet he, de kamer uitgaan. Dat wordt hier altijd nog erger. Die geraken helemaal oververhit na een tijdje, en vaak sneuvelt er iets, of hebben ze een vreemd soort ongeluk of zo…

  2. Ik had eerst twee dochters. Dat ging redelijk goed en toen kwam mijne zoon. Ik werd de moeder die ik niet wilde zijn. Ik heb geen vat op hem zoals ik op de meisjes heb. Hij gaat er altijd over en ver voorbij. Ik laat me telkens vangen, door met hem in discussie te gaan, door te dreigen, te straffen. In mijn hoofd ligt het dus altijd aan het feit dat ik geen jongensmama ben. Ik kan tegen het kattige en flauwe gedrag van de meisjes, maar het wilde gedoe van de jongens daar ben ik niet voor gemaakt, denk ik. Geen goede raad dus….

  3. Ik heb (ik corrigeer) wij hebben drie zonen.
    Ik herken mij helemaal in jouw verhaal.
    De dynamiek tussen de drie karakters zorgde soms voor explosieve toestanden.
    Ik zeg wel ‘zorgde’…
    Het komt wel goed.
    Ze worden ouder en wat wijzer en wat rustiger.
    Geduld, en probeer tot 10 te tellen voor je uitbarst…:-)

  4. Ik vind het telkens zo herkenbaar hoe je het omschrijft. Alleen heb ik de wondertruc nog niet gevonden. Ik heb het ook al geprobeerd ze uit elkaar te halen en er eentje naar boven te laten gaan, maar daar ontstaat dan weer zo’n hevige discussie over, dat het weer terug naar af is… En niet reageren, ik zou het graag willen, maar ik kan zo hard niet tegen lawaai dat ik dat echt niet kan (blijven) aanhoren. Mijn volgende probeersel is oordoppen op maat. Ik laat het je weten of dat werkt🙂

  5. Haha, al eens een tweeling gehad? Trouwens, die oudste heeft wat weg van Rufus Wainwright , das dus wel een compliment he! Succes nog!

  6. Je beschrijft volgens mij op een geweldig originele manier de gewone gang van zaken (als je twee zonen hebt die niet veel in leeftijd schelen). Ik troost me soms met de geachte dat het een soort van “male bonding” is waarvan ze later de vruchten gaan plukken.🙂 Zes hectare bloemisterij om ze op los te laten, bewezen ook al hun nut wanneer de stemmetjes te hard tegen de binnenkant van moeders schedel weergalmen.🙂

  7. Hier ook 2 zoons van ongeveer dezelfde leeftijd (en daarna nog een peuterdochter). Ik laat ze ook doen en reageer niet meer -op goede dagen- en dat werpt zijn vruchten af. Als ze een discussie hebben vechten ze eens goed en daarna gaan ze weer door. Ik probeer over de rommel te kijken en te genieten van hun eindeloze fantasie, onderhandeltalent en diepe diepe vriendschap voor elkaar. dat lukt niet altijd hoor, maar het is niet beter als ik de dag doorbreng als zagende klagende en roepende moeder.
    Het moet dat testosteron zijn, want de dochter is ook een echte luide wilde, maar dat is niets in vergelijking met de combinatie van die twee. Ik begrijp haar precies beter, gek hé!

  8. ik heb er maar eentje, dat is een stuk rustiger, maar die wil wel voortdurend geëntertaind worden. Soms zou ik daarvoor wel graag een tweede gehad. Als ik jou was zou ik gewoon constant een camera opzetten, dat houdt ze precies nog redelijk rustig🙂

  9. Ik heb 3 zonen (7, 5 en bijna 2 jaar) en de oudste twee hebben een hele tijd veel ruzie gemaakt, maar nu zijn het 4 handen op 1 buik. En ze kunnen zich af en toe samen kwaad maken op hun kleinste broer, die de de televisie uitzet zonder dat zij dat willen. Oplossing: een derde kind!🙂

  10. Ja, twee jongens in huis is niet gezeverd🙂 Het enige verschil is dat er bij ons vier jaar tussenzit en dat de oudste wel doorheeft dat de jongste nog niet op hetzelfde niveau zit, qua fysiek en dingen begrijpen. Hij houdt zich dus wel in. Benieuwd wat het wordt als ze meer aan mekaar gewaagd zullen zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s