Fuck the poor

Af en toe moeten we een geweten geschopt worden. Confrontatie met wie we zijn.
In onderstaande filmpje wordt het maar weer eens duidelijk dat we niet altijd de mensen zijn die we zouden willen zijn.

We denken van onszelf dat we humaan zijn. Menselijker dan anderen. Wij staan daar boven. Dat zou ik niet doen.
We denken graag van onszelf dat we boven dat soort psychologietjes staan. Wat zijn dat allemaal voor trieste mensen dat ze die man voorbij lopen?
Maar wees eens eerlijk, zou u de eerste man helpen?

‘Ohnee, een dakloze die op straat ligt. Ohnee, hij kreunt zelfs nog! Erg! How low can you go?’
We denken al snel, dat als wij hem gaan helpen, dat hij ons dan met een ge-alcoholiseerde blik zal aankijken, dat hij ons in verlegenheid zal brengen.
‘Hij zal me niet meer willen loslaten en dan zit ik daar mee. Misschien begint ie wel te huilen. En hij zal wel stinken ook.’
Dakloze groezelige mannen liggen soms op de straat. Die doen dat regelmatig. Dit vinden dat prettig.
Maar een zakenman? Nee, die liggen nooit op de grond. Als die erbij gaan liggen, dan zal er wel iets serieus aan de hand zijn. Die gaat ons niet in verlegenheid brengen. Integendeel! Ik ga vanavond trots zijn op mezelf als ik deze man help!

Het is niet zo vreemd dat we zo denken. Onze ervaringen, het dagelijks leven, onze verwachtingspatronen en gewoontes duwen ons immers in die richting. Vooroordelen die we ondertussen als common sense zien. We hoeven ons daarvoor niet te schamen eigenlijk.
Want vaak is het zo als we denken. Dan brabbelt zo’n dakloze wat dronken woorden en krijg je hem niet rechtgeholpen. En na vijf minuten geef je het op.
Ik herinner mij nog dat een dakloze ooit keikwaad op me werd. Omdat ik ‘m koffiekoek te eten wilde geven. Hij werd woest. Dacht ik misschien dat hij niet wist wat gezond eten was? Hij wilde die rommel niet, en hij wilde al zeker niet door zo’n omhooggevallen trees betutteld worden.
Ik was zestien of zo. Ik was er helemaal niet goed van. Daar kreeg mijn paternalistisch idealisme al een stevige deuk. ‘Goed doen’ was helemaal zo eenvoudig niet. En ik had mezelf er niet beter bij gevoeld, of iemand anders er mee geholpen.
Ik werd voorzichtiger. Argwanender. Een beetje banger zelfs. Omdat ik het niet in de hand had hoe de ander zou reageren.
Dankbaarheid is nooit verzekerd. Resultaat ook niet.

Maar wil dat zeggen dat ik daarom mijn nek niet meer kan uitsteken voor een ander? Is het daarom onmogelijk geworden om goed te doen? Moet ik het niet altijd blijven proberen? Is mijn eigen ongemak niet ondergeschikt?
Ik vind dit soort filmpjes confronterend. Omdat ik, door ernaar te kijken, voel dat ik vind dat ik het goede moet doen, maar ondertussen ook besef dat er een kans bestaat dat ik dat niet zal doen.
Het lijkt misschien dat ze een trieste waarheid tonen. Maar mij geven ze eerder hoop. Want nu ik ze gezien heb, kan ik het morgen misschien een beetje overstijgen…
Het onderstaande filmpje vond ik minstens even sterk. Maar dan vooral voor het principe, het sociaal psychologisch aspect ervan…

4 gedachtes over “Fuck the poor

  1. Pingback: What would you do? | De wereld van Anna

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s