Krokodillentranen

‘Het zal zweten zijn, ja. Weinig slapen, vuile luiers, veel frustratie.’
Ik maakte mij – toen nog kinderloos – wel voorstellingen van hoe het zou zijn. Ik probeerde de toekomstige liefde voor een nog onbestaand wezen al een beetje te voelen. Wat natuurlijk niet ging. Ik probeerde mij de discussies aan tafel in te beelden. De slapeloze nachten. Het ging een heel klein beetje, maar eigenlijk ook niet.
Ook toen het eerste kind zich nog aan de binnenkant van mijn buik bevond was het allemaal zo abstract, zo onduidelijk en spannend.
En toen was het daar. Samen met mijn eerstgeboren zoon opende zich een nieuw palet aan gevoelens, gedachten en angsten. Het kind maakte de wand van mijn hart zacht, en maakte me extern kwetsbaar. Dat was een vreemde ervaring. Ik kon opeens pijn en vreugde voelen via een ander lichaam. Dat van mijn kind.
Wat een sensatie, zo’n boreling. Ik wilde er gelijk nog eentje, zo speciaal vond ik dat.
We maakten er nog eentje. Zonder al teveel na te denken. En toen had ik er twee. Dubbel kwetsbaar zeg maar.

Mijn jongens gaan van school veranderen. Tadeusz gaat nu naar het eerste leerjaar en dat vraagt een nieuwe school. Boris verhuist mee. Op de laatste schooldag kwam dat besef even knalhard binnen. Deze fase in hun leven sluit zich hier af. Dit komt nooit meer terug. Tadeusz had een speciale meester, eentje uit de duizend. Hij beseft dat niet, maar ik besef dat des te meer.
Op de laatste dag van dit schooljaar wist meester Gerd van de Krokodil nog half Vlaanderen te ontroeren met zijn rappende kleuters. Hopelijk straalde er toch iets van zijn coolness op Tadeusz af…

Het opgroeien van mijn kinderen is mooi, en afscheid nemen hoort er bij.
Maar de groeipijnen zitten niet alleen in hun benen. Ze zitten ook in mijn hart.

(Trouwens: Tadeusz is die met zijn groen angrybear t-shirt. In het begin en op het einde wat aan het suffen links in beeld…)

6 gedachtes over “Krokodillentranen

  1. ach en jee, wat een herkenning. Geen rappende kleutermeester hier, maar wel ook afscheid van de school en dat komt ook hier knalhard binnen.

  2. Grappig, ik hoor van vrienden dat de krokodil de beste school van t land is…wij zijn anders ook héél content in Mortsel!veel succes in ’t lager, ik vrees nu ook al elke dag met mijn steeds terer (??) moederhart. En dat wordt er niet beter op naar t schijnt…

      • Hm, mijn reactie komt precies niet toe. Jack zit op de leefschool Lieven Gevaert en hij en wij vinden het er fantastisch! Echt supercontent! Ben ook in Zeppelin gaan kijken, zal daar ook wel goed zijn zeker?! Succes in alle geval met de overstap!

  3. Mijn hart doet al pijn als ik mijn driejarige kleuter in de buurtuin hoor roepen: ‘Wacht op mij, ik kan niet volgen!” en de buurmeisjes daar niet op reageren, omdat ze zelf maar iets groter zijn en opgaan in hun spel. Ik moet mezelf dan tegenhouden om niet in te grijpen, maar ik geloof echt dat kinderen af en toe wat tegenslag, afscheid en verdriet nodig hebben om blijere volwassenen te worden,maar om die dingen te zien/laten gebeuren….pfff

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s