Succes

Ik geloof dat ik in de supermarkt stond. Met een pak boter in mijn handen. Opeens was het daar. Het besef.
En het maakte me geeneens moedeloos of triest. Integendeel.

Ik zou een succesvol leven leiden, had de kuisvrouw van mijn bomma ooit beweerd. Ze had het in de dras gelezen van mijn Turkse koffie, die ik trouwens heel vies vond. In Turkije. Mijn zestienjarige ik geloofde dat. Ik wist dat het waar was. Succes en geluk. Want koffiedik is voor echt.
Er waren er meer. Niet alleen waarzeggende kuisvrouwen, maar ook gewone mensen. Passanten. Liefjes. Hier en daar een handlezer. Ik werd wel wat cynischer, minder naïef en relativerender. Maar ik hoorde het wel vaker: ‘succes, lang leven, die komt er wel.’
Ik kon een beetje schrijven. Ik had veel fantasie. Ik was niet dom. Ik had doorzettingsvermogen. Enzovoort.

Eigenlijk loop ik al heel mijn leven die voorspelling achterna. Dat succes dat komt, de vraag is alleen wanneer…
Af en toe raakt dat ‘succes’ me vluchtig aan. Een spettertje licht op mijn arm. Een jeugdboek gepubliceerd. Een compliment van een bloglezer, een steengoed idee voor een roman die een bestseller moet worden.
Maar helemaal in de zon kom ik nooit. Ik heb best al hard gewerkt voor dat succes, maar de resultaten bleven altijd uit.

De twee jeugdboeken die ik schreef staan daar nu in de kast. Twee van de vele andere duizenden.
Mijn blog verliest iedere dag evenveel lezers als er bij komen.
Mijn steengoed idee ligt daar te verstikken onder bergen van twijfel.
Tijdschriften waar ik één keer iets voor deed en later weer helemaal niks.
’t Is niet dat ik mijn kansen mis. Ik gebruik ze alleen niet.

Ik dacht van mezelf altijd dat ik dat kon loslaten. Maar om eerlijk te zijn begon het me de laatste jaren wel wat te frustreren. Zeker in deze wereld waar succes van anderen zo duidelijk lijkt. En de tijd die maar doortikt. Het was alsof mijn succes steeds uitgesteld werd. En ik begon stilaan te vrezen voor een afstel. Al goed dat ik niet jaloers ben van aard. Ik kan echt blij zijn voor andermans succes. Ik ben niet bitter of giftig. Maar er was wel wat stress. Waar blijft dat warme felle schijnsel van het succes toch?

En toen stond ik dus in de supermarkt.
Opeens besefte ik: Het zou er gewoon niet komen.
Ik voelde me zo bevrijd! Ik kon stoppen met die vage schim van succes na te jagen. Als ik nu eens beslis om mijn voeten te vegen aan al die voorspellingen, die verwachtingen, die zelfopgelegde verplichting om het ‘te maken’, dan hoef ik me tenminste niet meer te frustreren als ik iets maak/schrijf/fotografeer/teken dat maar rommel is. Ik ben niet hip, ik creëer geen trends, ik vind niks uit, ik kan niks buitengewoons. En dat is helemaal oké!

Misschien is mijn beeld van succes gewoon helemaal mis.
Ik geef anderen vaak een voorzet. Ik kan inspireren, doorgeven, meewerken.
Ik maakte al twee kinderen. Gezonde kinderen. Gelukkige kinderen.
De meeste dingen die ik doe, doe ik graag. Ik amuseer mij met fotograferen, schrijven, werken, spelen. Dat zoiets kan is in feite al een succes op zich.

Sinds dat pak boter in de supermarkt is er niet zoveel veranderd. Ik maak nog altijd foto’s die soms leuk zijn maar zeker niet meer dan dat. Ik schrijf nog altijd wat prulletjes, die nooit wereldliteratuur zullen worden. Maar het frustreert me niet meer. Ik zie nu weer beter wat ik probeer te zeggen en wat er eigenlijk echt op de foto staat…

IMG_1065-2

IMG_1627

IMG_1790

IMG_2268

IMG_2390

IMG_2668

IMG_2535

IMG_2571

Foto’s zijn een greep uit de afgelopen weken. Zo weinig tijd gehad om ze te bewerken/bekijken. Maar het blijkt wel dat ik ze graag zie, die jongens. Zelfs al vervloek ik ze meermaals per dag😉

26 gedachtes over “Succes

  1. Zo fantastisch eerlijk prachtig, recht uit je hart!
    Heb genoten van je verhaal!
    Zoals ik dat al zovele keren heb mee-gelezen, “mee-gemaakt”, maar daarom niet altijd – of zelfs weinig – zelf heb gereageerd op je schrijfsels… so sorry,
    Ja, want dat was van alweer een hele tijd geleden, hé …

    Wil maar zeggen, beleef je eigen creativiteit belangeloos en dus op de eerste plaats voor jezelf!! Of je wil persé een boodschap uitdragen .. ??
    Ik in mijn fotografie voel dat zo: Het genieten van dat ene prachtige moment ( zij het een heerlijk landschap / een tof sociaal straatmoment / een concert / …) dat je dan via een klik kunt vastleggen… en evtl. anderen van kunt laten meegenieten. En, ja , ik zet dat dan op bvb. Facebook – mijn vroegere (Foto)Blog wordt niet meer bekeken …FB rules the world …(Heb ik me dan maar willens nillens aan overgegeven…)
    Maar streef daar geen succes mee na… tuurlijk leuk as je wat reacties krijgt… Belangrijker vind ik de Social Community die je daarmee opbouwt. Via mijn concertfotografie bvb.heb ik vele vrienden ontmoet die mijn-zelfde passie deelden (van de Folk-muziek) ENIG …!!
    Deze foto’s moeten dus niet tentoongesteld worden of gepubliceerd… om mijn voldoening te verkrijgen…
    Geniet van je eigen moment hoe jij , op jou manier de “wereld” vastlegt, via woord of beeld!
    Dagskes, Groetjes, X
    erik O,

  2. Mooi! Hoe bond zonder naam het ook klinkt, ik begin ook meer en meer te denken dat dat succes iets is dat vaak samenhangt met frustratie en twijfels en even snel weer overgaat als het komt, terwijl het uiteindelijk alleen maar draait om content zijn met stomme kleine momentjes. En die hebben zelden of nooit iets met succes te maken.

  3. Ik ben zeker overtuigd van jouw bijzonderheid, in tekst, beeld en intenties,
    Succes in de ogen van een ander is niet urgent, om het leven te levn nu, in elke vorm wel.

  4. Wat is dat succes? Hangt het samen met bekendheid? Of met geld? Persoonlijk – maar wie ben ik- denk ik dat je vrij succesvol bent. Alles is relatief natuurlijk. Maar je bent zoals je zelf schrijft best gelukkig,je hebt talent, hebt twee leuke en gezonde kinderen, een ‘succesvolle’ relatie, enzovoort. Mij lijkt het al heel wat.🙂

  5. Ik dacht eigenlijk net hetzelfde als An, “jij bent toch succesvol”. Je kan dingen doen die je graag doet (schrijven, fotograferen, …), misschien alleen niet op het niveau dat jij het denkt. Je hebt een gezin, wat je gelukkig maakt. Een meer dan behoorlijk dak boven je hoofd, na de nodige zoektocht

  6. Zeer herkenbaar is dit stukje. Ik heb jaaaren – van mijn 14-15 tot begin de dertig – gedacht dat ik jeugdboekenschrijfster zou worden. Ooit. Thea Beckman achterna. Maar de ideeën kwamen maar niet, en ik had ook niet de energie om ’s avonds achter mijn computer te kruipen en gewoon te beginnen schrijven. Ik bleef maar denken dat het ooit zou komen, en dat ik dan de onhoudbare drang zou voelen om als een gek te beginnen schrijven.
    Tot ik op een keer besefte dat ik wellicht nooit die drang zal voelen. Dat er geen verhaal zal komen als ik er niet écht over nadenk en de tijd neem om het te laten groeien. Dat ik nooit Thea Beckman achterna zal gaan.
    Op dat moment viel er een enorme last van mijn schouders: ik MOET dat niet doen. Ik kan ook gewoon gelukkig zijn, en mijn leven leiden en beperkt succesvol zijn in wat ik doe (vertalen, bijvoorbeeld).
    En oh, af en toe steekt die drang naar succes nog eens de kop op. Sinds ik Nia geef, bijvoorbeeld, zag ik af en toe mezelf wel in de rol van succesvolle teacher met vijf-zes klassen in de week waar telkens 20-30 dansers op afkomen, en ik zou België wel eens laten kennismaken met Nia en ik zou… Maar ik leg het nu makkelijker naast me neer. Want ik besef dat die drang naar succes en mijn behoefte aan een vrolijk, speels en rustig leven niet te combineren zijn.
    Ik werk nog steeds hard. Soms. Als het zot in mijn kop zit, en als ik niet méér zin heb om een boek te lezen / in mijn zetel te liggen / met de kindjes te spelen. Maar over het algemeen doe ik gewoon mijn ding en meer niet. En ik ben gelukkig.

  7. Herkenbaar, Ysabel…Het hóeft niet, en zeker niet voor een ander zijn schone ogen… zolang jij je er maar goed bij voelt… want wat is de prijs van succes ? Voor mezelf denk ik soms : ik wil kunnen leven van fotografie. Maar dan vind ik mijn beelden niet goed genoeg. En toch, als ik dan kijk wat sommige professionele fotografen afleveren, denk ik : “dat kan ik toch beter”. Maar uiteindelijk wil ik er steeds plezier in beleven, en wil ik foto’s maken die ik zelf wil. En ik denk dat jij je wel amuseert in je schrijfsels en fotografie, want ik heb de indruk dat je enkel berichten post wanneer je er tijd/zin voor hebt. Ik kom alleszins graag terug op je blog (ik reageer wel niet veel) om je ontwapenende/leuke/… teksten te lezen en je mooie foto’s te bekijken. Doe zo voort !

  8. Verwachtingen maken alles kapot en het idee van succesvol te moéten zijn nog meer. Wat is succes eigenlijk? Je mag nog zoveel succes hebben als je wilt, je zal altijd blijven verlangen naar nog meer en nog beter. De aard van het beestje en dodelijk vermoeiend.

    Je lijkt me alleszins heel succesvol geslaagd als ik die ongelooflijk gelukkige lach op beide tootjes zie op de laatste foto.

  9. Dit klinkt zo bekend in de oren. Ik kreeg als kind wel eens te horen dat ik een bijzonder kind was. Maar verder dan een heel relatieve 5 minutes of fame toen ik eens meer dan 500 likes kreeg op een antwoord dat ik gaf op de status van iemand anders ben ik nooit geraakt. Het was wel een wonderlijk gevoel die dag, maar of het een soort succes was? Succes is meer dan naambekendheid en geld. Succes dat is wanneer jij je goed voelt in je vel. En dan is het goed🙂

  10. Ik wilde ooit ook een groot en beroemd architectenbureau. Ik heb me er intussen bij neergelegd dat ik slecht kan delegeren. Dat het dan allemaal wat kleiner en beperkter blijft neem ik er maar bij, dat ik mijn dag indeel zoals ik wil ook. Al bij al een succes om zo te kunnen werken en af en toe eens een compliment te krijgen van een tevreden klant.

  11. Zoooo raar dat je dat net nu schrijft. Ik was eergisteren nog aan iemand aan het vertellen wat een ongelooflijk sterke vrouw jij bent en hoe jij erin bent geslaagd om een gelukkig, succesvol, creatief leven te leiden…

  12. Bij het lezen van dit berichtje schiet spontaan het Campina regel liedje “doe je ding” in mijn hoofd. En inderdaad alles hangt maar af van de definitie van succes. Ik vind alvast dat je goed bezig bent.

  13. Moest hieraan denken:

    Belangrijk

    Het is maar goed dat we ons zelf belangrijk vinden.
    Als het eens niet zo was, waar moest het dan wel heen!
    Och och, we hoeven er geen doekjes om te winden:
    dan stortte werkelijk de maatschappij ineen.

    Want stel u voor dat we onszelf ineens eens zagen
    zoals de anderen ons zien. Hoe zou dat zijn?
    Dat was afschuwelijk! Dat was niet om te dragen!
    We wierpen ons waarschijnlijk voor de dieseltrein.

    Ofwel, we zouden ons in ’t kolenhok verschuilen.
    Geen mens zou ooit nog meer geloven in zijn werk.
    Meneer hiernaast zou in de gang gaan zitten huilen:
    ‘Ik ben een vlerk… ik ben een nietsnut en een vlerk…’

    En al de grote directeuren van bedrijven
    gingen beschaamd en heel verdrietig naar bed;
    ook de politici… ze zouden binnen blijven,
    de ambtenaren kropen achter het buffet.

    Geen enk’le spreker zou nog één keer durven spreken,
    geen enk’le chef zou ooit een chef meer durven zijn,
    geen enk’le predikant zou ooit meer durven preken,
    de boel lag stil, volledig stil op elk terrein.

    Gelukkig zijn we niet op die manier ontluisterd.
    Wat is het eigenlijk toch prachtig ingericht,
    dat de natuur ons stuk voor stuk heeft ingefluisterd:
    vergeet het niet, je bent een mens van groot gewicht.

    Annie M.G. Schmidt

  14. Ik kom hier soms eens meelezen. Deze vind ik alweer heel sterk. De foto’s zijn schitterend. Ik was onder de indruk de eerste keer dat ik op je blog terecht kwam. De foto van het hek met achtrgrondgloed staat nog op mijn netvlies. En dat komt niet zo vaak voor. Dus… petje af wat mij betreft. Succes. Tja. Nu doe je me ook nog nadenken. Dank je wel.

  15. Jij bent bijzonder. In wat je schrijft en de manier waarop, in de beelden die je maakt, in hoe je naar je jongens kijkt, met en zonder lens. En dat is heel wat.
    Ik heb me nog nooit zo “on top of the world” gevoeld, nu al bijna een jaar, enkel en alleen door weet ik welke verwachtingen allemaal naast me neer te leggen.

  16. Je bent inderdaad zo bijzonder, speciaal en zo uniek..dat je een succes madam op zich bent. Met of zonder publiek. Love you!

  17. Volgens mijn bescheiden mening heb je toch al heel wat succesvolle momenten bereikt🙂 Maar ik begrijp die eerdere frustratie, bij mij is ze er ook, ik heb ze alleen nog niet los gelaten. Misschien wordt het tijd voor een bezoekje aan de supermarkt😉

  18. Ja, van hetzelfde hier! En dan heb ik nog niet eens die twee boeken die jij hebt. Het helpt me om niet bij anderen te kijken. Wel bij echte mensen, want dan zie je het hele plaatje (de successen én de mislukkingen), maar niet op andere blogs. (Hier durf ik trouwens nog wel te komen…) Ik voel me dan namelijk vaak een stuk slechter na zo’n surfronde.
    Er zijn overal mensen die érgens wel beter in zijn dan ik. Ik weet dat wel, maar als ik het niet zie ben ik lekker blij met m’n eigen prutswerkjes. Dan zijn het gewoon mijn kunstwerkjes🙂

  19. Terwijl ik het las, dacht ik al: het hangt er maar vanaf hoe je succes definieert. Als ik jouw leven had, zou ik me succesvol vinden. Kinderen, een lief, een huis om te verbouwen. En natuurlijk is het van de buitenkant altijd zo makkelijk oordelen en heeft ieder huisje zijn kruisje, maar als ik jou was, ik zou trots zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s