Extra punten voor de bonuskaart

‘JA LAAT MIJ DAN MAAR ACHTER! IK GA AL NIET MEER MEE!’
Het gepiep van de kassascanners stokte even. Het werd eventjes, heel eventjes, wat stiller rondom me.
Ik zuchtte.
Albert Hein, drukste moment, na een dag rondhossen en stressen, nog snel langs de Albert Hein met de jongens, ter plaatse effe snel een menu bedenken. Snel. Snel dus.
‘IK GA WEG! IK GA NU DUS ECHT WEG!’
Mijn zevenjarige beende weer weg. Langs de youghurtrayon en de boter. Uit het zicht.
De vierjarige zegt: ‘Ik ben heel braaf hé mama!’
Grauw probeer ik hem toe te lachen.
Terwijl ik de ajuinen zoek heb ik spijt van mijn loze opmerkingen. Ik had gezegd dat ik zijn wegloopgedrag zo beu was dat ik hem de volgende keer wel zou achterlaten. Het resultaat staat hierboven. Dwaze, niet verwezenlijkbare dreigementen. Op het moment dat ik dat soort uitspraken doe weet ik al hoe fout ze zijn. Maar snel en ad rem deftige dreigementen op crisismomenten bedenken blijkt niet bij mijn topkwaliteit. Nerveus, hormonaal, gehaast, moe. Een cocktail van omstandigheden die niet bijdragen tot geduldig boeddhistisch moederschap. Allee, bij mij toch niet…
Ik zie opeens een kans om de zevenjarige aan zijn T-shirt vast te grabbelen terwijl hij mij voorbijwandelt.
‘En nu is het écht gedaan. Jij mag even daar gaan staan, aan het onthaal! Daar! Bij die blauwe madam!’
Ik duw hem naar het onthaal, terwijl ik hem stevig vasthoud aan zijn arm. ‘Auw!’ roept hij dramatisch.
Mijn toekomstige zenuwinzinking nadert met rasse schreden.
Ik probeer mijn gezicht vervolgens weer in een iet of wat vriendelijke plooi te trekken want ik moet de kassierster nog trotseren. Niet mijn favoriete maskertje vandaag.
’t Is aan ons. ‘Goedendag mevrouw. Bonuskaartje?’
‘Nee, geen kaart…’ groene glimlach.
PIEWIEWIEWIEWIEW!
Een alarmpje… Iedereen kijkt op. Ik ook. Zoonlief van zeven hangt met één been aan een toegangspoortje en laat daardoor het alarmpje afgaan.
De zenuwinzinking is nu gearriveerd. Vollenbak.
Maar de Albert Hein is nog niet weg. Alles is er nog. Drukte, kassiersters, een te betalen rekening, een vierjarige die wortels staat te aaien en een zevenjarige die bevrijd wordt door een securityman uit een hekje met een alarm erin…

Nu zijn we twee weken verder. Nù mag ermee gelachen worden…
Het was een hoogtepunt. Meestal laten we de ambiance achterwege als we naar de supermarkt gaan.
Ik hou me dan maar vast aan ‘Andere moeders doen ook maar wat…’ en de wetenschap dat het na een paar dagen meestal betert.

En ondertussen zorgen die twee wel voor leven in de brouwerij…

IMG_6039

7 gedachtes over “Extra punten voor de bonuskaart

  1. Maar snel en ad rem deftige dreigementen op crisismomenten bedenken blijkt niet bij mijn topkwaliteit. Dreigementen en crisismomenten gaan zowiezo niet goed samen denk ik. Behalve dan die ene keer dat ik gezegd heb “nu is het genoeg, dan doen we maar geen boodschappen”, de volle winkelkar pardoes liet staan waar hij stond en naar de uitgang beende🙂. Toen waren mijn toenmalige kleuters zo geschrokken dat ze mij terug naar binnen probeerden te trekken “toe mama we zullen braaf zijn mama alsjeblief”. Het proberen om te draaien lukt meestal beter : laat ze zoeken waar de bananen liggen, vraag de oudste om de melk te gaan halen, en als ze flink zijn mogen ze iets kiezen uit het rek met de puddinkjes (dat toevallig als laatste aan de beurt komt natuurlijk). En if everything else fails, http://www.collectandgo.be !

    • Opdrachten geven gaat prima bij kleuters maar mijn zevenjarige wil geen bananen meer zoeken… En de kar laten staan maakt hier geen indruk. En lost het probleem niet op…. Zucht. Collect en go zal het worden…

  2. Elk van mijn kinderen heeft 1 x in hun leven de supermarkt op stelten gezet. Daar is het gelukkig bij gebleven. Als het crisis, is mijn standaardantwoord: ‘Als je me onder druk zet en zoveel drama maakt, is het antwoord zowiezo neen’. En dat blijf ik ook heel rustig herhalen. Als we allebei rustig zijn, kunnen we en plan bedenken – later thuis – om dat nooit meer te laten voorkomen. En dat werkte…. Mijn oudste zoon ging toen een tijdje langs de koekjesafdeling op de volgende manier: ‘deze koekjes is voor volgende week, en die daar is voor de week daarna, en die chips dat is voor de week daarna’. Ze mochten 1 ding kiezen per keer, vandaar….En weet je, Isabelle, mijn kinderen zijn nu negen en elf en gaan niet meer mee winkelen. Dus die fase gaat dan ook weer over…

  3. Daarstraks zag ik een moeder en zoon (zelfde leeftijd als Tadeusz) aan de kassa van Albert Heijn. Zoon was met de doos tampons aan het zwaaien en vroeg of dat voor hem was. De moeder: “Daar kunt gij niks mee doen, dat zal ik je later nog wel uitleggen”. Even later geraakte de moeder haar geduld finaal op en riep ze: “En nu gaat ge 2 seconden zwijgen en langer ook!”. Dus troost u, iedere moeder heeft dat voor bij AH.

  4. Ah ja, dat ken ik. Ik heb 4 van dat soort jongens en ik verzeker je; het kan echt nog veel erger🙂

    Ik doe dan net alsof ze niet bij mij horen………….(wat dan niet lukt want “Mamaaaaa”)

  5. Ik dacht vanochtend nog: wat is hier leuk aan? We waren met zn drietjes kapot van de zeek, Babybroer was om vijf uur wakker, ze zaten te vechten in bad en voor 9u hadden we al tien crises gehad en had ik geroepen dat ze moesten stoppen met roepen of dat ik hen anders ging achterlaten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s