Applausje

Boris – acht jaar – had op school les gehad over Henri Matisse. Het knip en plakwerk van deze kunstenaar had hem wel geïnspireerd, want hij besloot dat hij het ook eens wilde proberen, zo met gekleurde papiertjes.

Aangezien mijn kinderen qua tekengoesting meestal niet verder komen dan het tekenen van tunnels waar TNT inzit (die TNT, dat is Lucky Luke zijn schuld, denk ik), besloot ik gezwind aan te sluiten bij dat creatief plan. Enige assistentie is meestal wel aangewezen bij Boris. Anders eindigt het geheid in een boel snippers op de grond en helemaal geen ander tastbaar resultaat van zijn vlijt. Mijn taak ligt ‘m vooral in het temporiseren. ‘Rustig Boris. Plak nu eerst iets op voor je al het gekleurd papier in stukjes knipt.’ ‘Doe nu eerst die lijm weer even dicht, want anders plakt straks alles overal aan vast behalve op het papier.’ En met enige bijstand en minimale sturing, is het kind vaak in staat tot wonderlijk mooie creaties.

Hij was er behoorlijk blij mee. En ik ook. Ik vond het helemaal prachtig. En dat vind ik niet vaak. Als ik voor de achthonderdste keer moet luisteren naar welk voos stokmannetje de TNT bewaakt in een volledig grijze tunnel (omdat ze te lui zijn om eens een andere kleur te nemen), dan is het voor mij schier onmogelijk om daar nog enige enthousiasme over te veinzen. Als ik het niet mooi vind, zeg ik dat. Ik weiger een applaus-mama te zijn die bij iedere luie streep op een papier alle toeters en bellen bovenhaalt. Ik vind dat ze hun best mogen doen voor een applaus. En als ze hun best doen en het trekt op niks, dan krijgen ze applaus voor het ‘hun-best-doen’ en niet voor de tekening. Geen gratuite successen bij ons thuis…

Maar dit was dus erg geslaagd, vond ik. Een fijne mix van toevalligheden, kleurenblindheid, knipkunsten en gevoel voor compositie… ‘En voor wie is die kaart nu, Boris?’ 

‘Voor Mirke,’ besloot hij stellig. Hij vind Mirke de leukste juf van de school. Ik denk omdat het een beetje een gekke juf is. Ze is luid en leuk en altijd te vinden voor een grapje of een spelletje. Hij wilde graag een briefje schrijven. En hij deed dat. Het werd een van de liefste briefjes die hij ooit geschreven heeft.

IMG_5583[1]

IMG_5585[1]

(Van Boris voor Mirke. Ik vind het jammer dat ik het vierde niet bij jou kan blijven. Ik hou van jou. van Boris)

Voor mij schrijft hij zo’n mooie briefjes niet hoor. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit al eens een hartje voor mij knipte. Ik krijg grijze vlekkerige TNT-tunnels, ja…

Maar gelukkig is het een kind dat overloopt van liefde. Hij geeft die aan zijn knuffels, zijn juf en ook echt keiveel aan mij. En hij is een van de beste helpertjes die je je kan voorstellen. Een kind dat niet liever doet dan meewerken. Zet hem in gang, geef hem wat bevestiging en hij weet niet meer van ophouden. Daarom: een warm applaus voor Boris…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.