Controle is een illusie

Op de ene of de andere manier geloven we allemaal graag in het idee dat we controle hebben. Controle over ons huishouden, over onze job. Controle over hoe we onze dagen invullen, welke shit we pikken, en welke niet. Controle over hoe anderen over ons denken. Controle over de toekomst van onze kinderen.

Het is een ziekte van deze tijd, die illusie van, en drang naar controle. We kunnen allemaal de top halen, als we er maar voor werken. Als we falen hebben we niet hard genoeg ons best gedaan. Aan de hand van boodschappenlijstjes, schoolrapporten en loonstrookjes proberen we af te meten of we ‘goed bezig zijn’. Lijstje niet afgewerkt? Ai, niet goed bezig. We kunnen niet verdragen dat we niet weten wat anderen van ons denken. Als er een zweem van afkeuring of misprijzen is, dan moet dat gefikst. We gaan peoplepleasen en behagen. We piekeren ook. We piekeren maar door. En piekeren is eigenlijk gewoon proberen om met denken de realiteit om te buigen. Piekeren is een poging van de geest om de kromme dingen recht te denken. Het lukt nooit, maar we blijven geloven dat het toch werkt. Zeker ’s nachts in ons bed.

In de laatste jaren besef ik steeds vaker hoe weinig controle ik heb. Er zijn maar een paar dingen die ik kan controleren. Daaronder vallen: mijn denken, mijn houding en mijn acties.

Mijn kinderen vallen daar bijvoorbeeld niet onder. Als kinderen klein zijn dan lijken ze allemaal een beetje op elkaar. Chubby billetjes, beetje scheelkijken, wat brabbelen. Luiertje vol. Meppen met het speelgoedje. ‘Nee niet in het mondje…’ Er zijn wel wat verschillen, maar vanop een afstandje lijken kinderen op elkaar en lijken ze redelijk onbeschreven. Allemaal uit dezelfde mal. We detecteren wel wat persoonlijkheid, maar dat is dan vooral ‘oh, kijk, hij lacht zoals de papa.’

Als verse ouder dacht ik dat ik mega-veel controle ging hebben over hoe ze zouden opgroeien. Wij, ouders, hadden gesprekken over ‘welke waarden en normen we ze wilden meegeven. Het zouden zo’n kinderen worden en ik wilde zo’n relatie met hen. Het waren blanco boekjes die wij als ouders mochten invullen.

Dat sloeg dus tegen. Het waren al echte mensen van bij het begin. Ze hadden zich vermomd als onbeschreven blaadjes. Ze worden iedere dag gewoon meer zichzelf. En ik heb invloed genoeg, maar controle dus niet. Ik besef alle dagen dat mijn  kinderen gevormd worden door wat ze van thuis uit meekrijgen, dat mijn denken en mijn wezen bijdraagt tot hun opgroeien, maar dat is geen controle. Ik kan er nog niet voor zorgen dat ze hun boekentas niet in het deurgat laten staan, hun jas aan de kapstok hangen, de fles appelsap na gebruik weer dichtdraaien. Ik eet mijn keukenhanddoek op als ik mijn oudste zoon patatten zie schillen. De luiheid druipt ervan af, maar ik kan de motivatie er moeilijk inkloppen, hé.

Echt een cadeau, die kinderen, om te leren controle los te laten. Ware leermeesters. Ik zou ze dankbaar moeten zijn. Ze bevrijden mij van mijn illusies.

En het helpt nog ook. Hoe meer ik aanvaard dat er maar heel weinig dingen zijn waar ik controle over heb, hoe minder ik pieker, hoe beter ik slaap, en hoe rustiger ik ben. Minder gejaagd. Milder. Steeds beter surfend op de golf van de dag. En doordat ik mezelf niet voortdurend in een hogedrukketel van veeleisendheid en perfectionisme steek, leer ik aan mijn kinderen dat zij ook niet altijd op topniveau moeten presteren. Dat ze gewoon zichzelf mogen zijn. Op hun tempo. Omdat ik zo ook met mezelf omga.

Mààr ik zat toch weer op hun kamer daarstraks. Want ik wilde dat ze sliepen. Ik vond toch weer even dat je als moeder toch moet kunnen controleren wanneer je kinderen slapen. En ik had afgelopen week ook een vestimentaire discussie met Tadeusz toen hij een short aandeed en daar per se een dikke trui boven wilde doen. Och ziet; ik heb zelfs geen controle over wat mijn kinderen aandoen. Achter mijn rug kleden ze zich gewoon weer om.

Mijn denken, mijn houding, mijn acties. En al de rest is een illusie… Gewoon vertrouwen, sommige dingen durven loslaten en mijn geliefden graag zien. Veel meer kan ik niet doen.

boris zee

4 reacties

  1. Bonjour Ysabje, Voudriez-vous avoir la gentillesse de me retirer de votre liste de contacts. Merci d’avanceColette Zinzen

  2. De illusie van controle…Als je beseft dat het een illusie is, kan je twee dingen doen: angstig vastklampen of werken aan beter kunnen loslaten. Een levenswerk denk ik. Ik dacht vroeger dat ik me kon wapenen tegen die onzekerheid door veel te mediteren. Ze konden me alles afnemen, maar als ik innerlijk sterk genoeg zou kunnen worden, kon niemand of niets mij nog uit mn evenwicht brengen.Tot ik niet meer kon mediteren. En besefte dat ik zelfs hier niets kon forceren. Enkel het leven door mij laten stromen, steeds kiezen voor wat me het beste, het meest juiste lijkt en dan loslaten en zien wat daar dan uit voortkomt. We mochten in de dagtherapie elkaar kwaliteiten en werkpunten geven. Een heel groot compliment van enkele mede’cursisten’ was dat ik wijs ben. 🙂 . Dat hebben mijn inspanningen me dan toch al gegeven. Ik vind dat ook van jou, je bent wijs. 🙂 . xxx

  3. Helemaal mee eens! Of toch bijna, want ik denk dat je geen controle hebt over je gedachten, wel over wat je met die gedachten doet: handel je ernaar, laat je je erdoor meeslepen, geloof je ze of niet…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.