Springobsessie

We hebben er allemaal wel enkele. Hoewel ze een negatieve bijklank hebben, koesteren we ze. Obsessies. We klagen er soms over, maar we geven ze niet graag af. De shopping-obsessie, de (minder) eten obsessie, (stoppen met) roken. De obsessie op het andere geslacht, schoenen, dwangmatig soorten tofu uitproberen. We kunnen enorm gefocust zijn op waardering of goedkeuring van anderen, of ons werk in perfectionistische stijl uitvoeren. Lachend geven we het toe, maar loslaten doen we zelden. We haten het, en we kunnen niet zonder… Verslaafden hebben hun obsessies. De drug natuurlijk, maar evengoed ‘de politie’ of gewoon een streepje variabele paranaoïa. Ouders hebben ‘de veiligheid van hun kinderen’, veel mannen hun auto. Soms verhullen we onze obsessies in het eufemisme ‘passie’. Maar een passie is geen obsessie. En obsessie is geen passie. Een obsessie doet pijn. Passies zelden.

Je zou bijna denken dat het iets van volwassenen is. Geobsedeerd zijn klinkt zo negatief, zo misgroeid, alsof we ergens onderweg afgedwaald zijn. Maar kinderen zijn eigenlijk de ultieme geobsedeerden. Vanaf het eerste moment. Op de borst, op de melk, op hun tut, hun knuffel, hun ijsje, hun autootje, het knopje waar ze zo graag op willen duwen. Ze gaan in hyperfocus. Totale overgave. Geen compromissen, geen half werk. Ze kunnen aandacht niet verdelen, maar wel als een laserstraal bundelen tot het item van de obsessie uiteenvalt in pixels. Of deeltjes. Of whatever. Ze bijten hun tutjes kapot, trekken de oren van hun konijn. En sterven duizend doden als ze niet op het knopje mogen duwen. Aan het touwtje mogen trekken. Het onschuldige kind is vooral een obsessief kind. En naarmate we ouder worden verdelen we onze focus beter en zouden obsessies ons steeds minder mogen beheersen. We zouden het moeten ontgroeien. Bij enkelen lukt dat. En sommigen slagen daar dus totaal niet in. Stiekem naar de site van de autodealer en dan alle opties aanvinken; kwijlend. Ongedurigheid, zenuwachtigheid, verlof nemen op de eerste soldendag om schoenen te shoppen. Nog tot 12 uur ’s nachts laptoppend, want zolang het verslag niet doorgestuurd is, kan je onmogelijk slapen.

We zouden het dus best wat achter ons laten, onze obsessies. Inruilen voor passies. Gezonde leuke dingen waar we ons nog in kunnen verliezen, maar niet meer ten koste van van alles. En wanneer zou die transitie dan gebeuren? Ergens na de puberteit, veronderstel ik. Want als je daarin zit dan is er niets meer normaal en is alles een obsessie.

In mijn kinderen tieren de obsessies nog welig. Hun obsessies zijn schattig, en weinig problematisch. Ze leunen aan bij passies. Maar het zijn wel obsessies. Snoep. Knuffelbeesten. Minecraft. Op je handen lopen… Dwangmatig gedrag, onmogelijk te stoppen.

We waren in Zeeland de afgelopen dagen. Een huisje in het idyllische Burgh-Haamstede. Heerlijke tuin, mooi weer, zee vlakbij. En een trampoline in de tuin. En het mag gezegd: mijn oudste had daar een trampolineobsessie. ’s Morgens was dat het eerste dat ik hoorde: Pieppieppiep. De veren piepten een beetje. Waar is Tadeusz? Op de trampoline. We hadden iedere avond discussie want ze wilden op de trampoline slapen. Net gegeten. Salto’s op de trampoline. Rugsprongen. Kniesprongen, gewoon liggen en wat veren op de trampoline.

En als we af en toe de tuin inruilden voor het strand, dan kwam zijn golvenobsessie het overnemen. In de buurt van de zee, verandert hij immers in een zeekind. Hij praat met de golven. De zee roept hem als een sirene. Hij staart in de verte alsof hij golven kan oproepen. En als ze komen verdwijnt alles rondom hem. En dan staat ie in de golven te springen. Gelijklopend dus. Het is eigenlijk een springobsessie. Hij had al een periode waarin hij altijd met zijn armen stond te zwaaien. (Keiveel foto’s waarop hij met zwaaiende armen staat. Raar hoor… ) Hij heeft ongeveer een half jaar op zijn handen gelopen. Vaak bijna een voet in mijn gezicht. Bij dit uitstapje was het ‘springen’.

Ik benijd hem voor die totale overgave. Het deert hem nog niet. Op zijn leeftijd zijn obsessies dingen om volledig mee samen te vallen. Nog niet teveel ego dat in de weg zit. Hij stelt het niet in vraag. Hij springt alleen maar. De last van de obsessie zit hem vooral in zijn moeder die hem af en toe van zijn ‘passies’ wegtrekt. Om tanden te poetsen. Omdat het eten klaar is. Of omdat we naar huis moeten. Waar we geen golven hebben. En geen trampoline… Maar daar hebben we wel weer een ipad natuurlijk…

IMG_6553

spong

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.