Vat vol prut

Wij hebben geen tv. Allez, wel een tv-toestel, maar geen ‘kabelaansluiting’. Geen netflix, geen zappen, geen eindeloze reclame. We kiezen daarvoor. De providers vinden het bijna ondraaglijk dat wij dat niet willen, want als het over telefoontarieven en internetaansluiting gaat komen ze er telkens op terug. Of we geen kabel willen… ‘Voor maar 1 euro meer… Dat zit in het pakket… Waarom zou je dat niet willen?’

In deze tijd is het vreemd als je iets dat gratis of ‘bijna gratis’ is afwijst. Men begrijpt dat niet. Je krijgt het toch?! Nu weet ik ondertussen een beetje dat als je iets ‘krijgt’, dat er vaak net iets wordt ‘afgenomen’. Je denkt dat er iets wordt toegevoegd, maar ergens in het proces is er net verlies. Of ik nu betaal voor kabelaansluiting of niet, ik wil het liever niet in huis. Ik beschouw tv als een dief. Een ordinaire dief. En die laat ik liever niet binnen in mijn huis.

Tv steelt mijn tijd. Ik heb het dan niet over het kijken van een feuilleton of een film, want dat is klassiek tijdverdrijf waar een mens voor kan kiezen én zich mee kan verrijken. Maar tv-programma’s zijn erop gebouwd om ons te laten kijken. En liefst ook naar het volgende programma. En het volgende. (‘Next: the discovery of the incredible bladdibla!!). Er wordt altijd wel iets ‘onthuld’, of de ‘ontknoping nadert’. Ze maken van een iemand die naar de voordeur wandelt een cliffhanger. Wie zal er binnenkomen? Wat ligt er in de brievenbus?! Na de reclame komen we te weten dat het slechts een werveltje in een glas water was. Maar dat zijn we direct vergeten, want: Ojee! Een dramatische stem vertelt ons dat we zo dadelijk de bloedstollende waarheid zullen kennen van dat duistere geheim! Welk geheim weten we niet, maar dat doet er niet toe, maar we mogen het zeker niet missen! Van het ene programma rollen we in het volgende. Van het ene vraagteken naar het volgende schreeuwerige uitroepteken. Gestolen minuten vormen een ketting van uren. Bye bye woensdagavond. Tot nooit meer vrijdagavond.

Tv is ook een dief van vrijheid. De gewoonte, de gemakkelijkheid maakt dat, bij het vallen van de avond, de tv gemakkelijk gekozen wordt als een soort beloning voor een lange dag. Zo was dat in het verleden vaak bij mij. Ik dacht dat ik het verdiende: languit, gapen, even niks doen. Er was uiteindelijk iedere avond wel iets te volgen of te zien. De avond begon, de tv ging aan. Voor iets anders kiezen werd schier onmogelijk. Ik wilde misschien wel tekenen, of schrijven, maar ach, morgen is ook goed. Ik werd steeds onvrijer. De lichtbak at mijn andere mogelijkheden op. Of toch alleszins de goesting daarvoor.

Onder andere daarom hebben wij geen kabelaansluiting. De hele evolutie van Netflix, smart tv, uitgesteld kijken, tv die je kan pauzeren, enzovoort, hebben we eigenlijk wat gemist. Ik weet dat het bestaat, en het biedt veel voordelen, maar we doen het prima met een beetje online kijken, hier en daar een dvd (ja, dat is blijkbaar ook niet meer van deze tijd), en we blijven van héél wat reclame bespaard.

Deze avond zat ik ergens in een zetel. Met een tv-toestel, mét aansluiting. Dus ik keek. Ik zag een stukje van ‘My ex on the Beach’. Zelden zoveel leeghoofdigheid gezien. Wat een gruwelijke nonsens. Dit zijn jonge mensen, en jonge mensen mogen wel wat platvloerse testosteron en leeghoofdigheid hebben, maar ze komen op tv omwille van hun borsten, spieren en hun grofgebektheid. Halve porno op tv. Ik zapte weg met de hoop dat mijn kinderen deze mensen nooit als rolmodellen zouden zien. Maar bijna overal zag ik sterk gelijkende prut. Muziekvideo’s waarbij vrouwen halfnaakt op de grond kronkelen, borsten die over het scherm stuiteren, sportmannen met blokjes op hun buik. Dwaze shows met dit soort blokjesmannen in strakke pakjes. Als ze winnen steken ze een vuist in de lucht. Als ze falen maken ze iets kapot. Hun tennisraket. Hun fiets. De tegenstander met lelijke woorden. Ze doen alsof ze winnaars zijn, maar vaak zijn het alleen maar verwende kinderen.

img_68631-e1563066567979.jpg

En omdat het laat was, kreeg ik ook nog koop-tv te zien waar je allerlei belachelijke toestellen kan kopen om zonder inspanning óók zo van die blokjes te krijgen. Gewichtsverlies in een pilletje. Je koopt er geluk voor luttele euro’s!

Jason Momoa kwam in het nieuws: fans vonden het niet kunnen dat hij er niet meer zo strak uitziet als in zijn film Aquaman. Body shaming noemen ze dat. Ik had een half uur tv gekeken en ik wilde al wenen.

Ik zapte nog één keer door. Ik belandde op de zender van het Vlaams Parlement. Ik vond dat wonderlijk. Ik wist niet dat dat bestond. Ah, eindelijk iets zonder piemels… Of wacht. Oei. Ik zag de aanstelling van Wilfried Vandaele in het Vlaams Parlement. Er werd gelachen, handen geschud, met smartphones fotootjes maken. Dikbuikige kostuums die elkaar schouderklopjes geven. Aan enkele duizenden euro’s per maand… Er werden nog enkele andere beelden getoond. Van die ene keer dat Ben Weyts verdedigde waarom er gokreclame op trams en bussen moet blijven mogen hangen. Reclame voor gokken. Een levensgroot probleem in België.

IMG_6859[1]

De meeste zitjes in het parlement waren trouwens leeg die dag. Ik geloof niet dat parlementsleden dat in hun loon voelen als ze vaak afwezig zijn.

 

Mijn oudste zoon staat aan de voordeur van zijn puberteit. Dit is de wereld waarin hij zal leven. Hij zal dit allemaal normaal vinden. Hoewel ik veel geloof en hoop heb voor de jonge generaties maak ik mij soms wel zorgen over de viezigheid die mijn generatie er in steekt. Kapitalisme, racisme, opportunisme, seksisme, egocentrisme, …

Ik vind opvoeden een van de moeilijkste dingen die ik al deed. En ik besef dat ik maar een beperkte invloed heb. Maar ik probeer wel wat tegengewicht te geven. Ik  leg hem uit dat hij ook nee kan zeggen als ze hem op straat een gratis blikje bubbelfrismegasmaak willen geven. Ik vertel hem dat als je wint bij een gokspel of een loterij dat je daar soms meer mee verliest dan wint. En dat het niet cool is, ook al zie je er overal reclame van. Meestal met rondborstige dames. Ik vertel hem dat je met verliezen vaak meer wint dan met winnen. Ik vertel hem dat gelukkig zijn niets met centen te maken heeft. Dat de tv een vat vol prut is.

En ik vertel hem ook dat ik hem graag zie… Maar meestal rolt hij dan gewoon eens met zijn ogen.

4 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.