Zotte zomer

Nu het einde van de zomer nadert, valt het op: de mensen zijn op vakantie geweest. Enerzijds staat instagram vol met stranden, blije gezichten bij zwembaden, oogverblindende landschappen en familiegeluk. Allemaal ons eigen paradijsje en dan weer terug naar huis. Aan de supermarkt daarstraks vang ik allerlei gesprekjes op: ‘Jaja, wel twee dagen regen gehad…’ ‘Gisteren terug begonnen, ja.’ ‘Veel geluk gehad met de airbnb.’ De meeste vrienden en kennissen hebben ook genoeg aan een simpele ‘En?’ Dat slaat op: ‘Hoe was jouw hoekje van de wereld tijdens je vakantie?’ Dan gaat de deur van de reisherinneringen open. De sociale media puilt uit van heerlijke uitzonderlijkheden: gletsjers, vergezichten, palmbomen. Het internet is een reisgids. We willen allemaal tonen hoe gelukkig we zijn. We willen het allemaal delen met de anderen. We zijn allemaal blij.

De afgelopen dagen struinde ik door de foto’s van ons persoonlijk zomerhoogtepunt, ons familiereisje. Geen grote zottigheden, maar voor ons was het speciaal. Omdat we al een paar jaar niet echt reizen, was het voor ons weer een belangrijk moment. We beleefden avonturen, we zagen dingen die we niet alle dagen zien. We keken onze ogen uit, genoten, waren samen. We hebben het uitzonderlijk goed gehad.

Maar ik voelde vanmiddag een grote weerstand tegen het uitschrijven van ons tripje. Al dat meedraaien in die mallemolen van clichés. Wij hebben ook een palmboom! Kijk mijn kinderen kunnen ook fotogeniek naar de verte te staren! Kijk, ik maak een selfie op het strand! Bijna had ik besloten om er niks over te zeggen. De hele reis gewoon dood te zwijgen… Maar ik bedacht me dat ik dat niet kon. Ik wil immers ook delen. Eigenlijk hoop ik dat er mensen door mijn verhaal gelijkaardige reisjes zullen maken en dat ze zullen zeggen: ‘Amai! Bedankt dat je me dat hebt laten ontdekken!’ Dan heb ik een bijdrage geleverd aan iemand anders zijn leven. Dat voelt prettig natuurlijk.

En bovendien vind ik mijn eigen avonturen altijd het leukst. Die zijn het echtst. Die blijven bij. Het is raar dat jullie dat allemaal ook niet vinden. 🙂 En ik vind ook dat wij heel slim en vindingrijk geweest zijn. Want wij hadden alles wat we wilden zo dicht bij huis… We reden naar Engeland. Het exotische Engeland. Er waren palmbomen. Palmbomen begot. Er waren zeeën met duizelingwekkend blauw water, met golven zoals in de films. Wat een aaneenschakeling van schoonheid, afwisseling, ontroerende natuur, magische landschappen. Het was een wonder. Het was alles wat ik hoopte en het was zoveel meer dan alle clichés. Het leek wel alle landen in elkaar. Soms was het Frankrijk, soms Tenerife, dan weer Zuid Afrika, dan opeens iets uit de prehistorie. En Engeland was het ook. Met schapen. En Middeleeuws was het ook. 

We hadden wegens budgettaire beperkingen ‘tentopzettingen’ en ‘tentafbrekingen’. Best veel. Een zevental campings voor veertien dagen. En dus elke nacht ‘tentslaperijen’; da’s altijd speciaal. En stinken naar tent. Maar dat weet je pas nadien. Gelukkig.

Hier een greepje uit twee weken wonder. 

We begonnen met de spectaculaire zeven zusters. De witte kliffen van Hastings en reden dan door naar Brighton. Zee. Zon. Pier. Dé pier. Daar schudde ik de kutzomer van me af en had ik mijn laatste dipje. Vanaf dan ging het alleen maar beter.

Deze diashow vereist JavaScript.

Daar vlakbij, een camping als een sprookje. Blackberry woods.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bij Portsmouth wilde ik per se de Spinnaker toren zien. Het leverde een spectaculair zicht op de haven op. Een stad die erg belangrijk was in de oorlog en dat voel je. Het had er duizend laagjes. We pelden er maar eentje af.

Deze diashow vereist JavaScript.

In New Forest sliepen we op een camping tussen de paarden. Maar we reden snel door naar Bodmin Moor en daar werd mijn hart redelijk meedogenloos gestolen. Wat een magisch land. Smoorverliefd werd ik. Of eerder Moorverliefd (flauw he).

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook de camping was belachelijk tof. Een boerderij. Wat een aanrader.

Deze diashow vereist JavaScript.

Vanaf dan werd het alleen maar gekker. Het water werd blauwer, mooier, en helderder. Alles was mooi, elke dag anders. Het werd teveel om op te noemen. We zaten elke dag in het water. We zagen het einde van de wereld. (Lands End wordt het einde van de wereld genoemd. We zijn daar niet naartoe geweest, want dat is daar megatoeristisch en naar het schijnt is het échte einde een beetje verderop: Cape Cornwall. Je kan er walvissen en dolfijnen spotten. Maar wij hebben die niet gezien. Wij hadden het te druk met wandelen, zwemmen en genieten.)

Deze diashow vereist JavaScript.

We genoten van vissersdorpjes, bezochten het gebied rond het kasteel van King Arthur in Tintagel (we hadden tickets voor de grote opening van de brug, maar wegens weersomstandigheden was dit uitgesteld.) We zochten naar fossielen met een hamer aan de Jurassic Coast.

Deze diashow vereist JavaScript.

We gingen naar Eden. Het regenwoud in prachtige koepelserres. De hele plantenwereld is daar aanwezig.

Deze diashow vereist JavaScript.

We zagen het prachtige Saint Ives, waar we een zeehond spotten (zie je hem?) en waar we naar het Barbara Hepworth museum gingen. En verder zaten we in de zee te spelen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is bijna teveel. We zagen Stonehenge (zonder betalen), we zwommen in de azuurblauwe zee van Porthcurno aan het Minack theatre, ik kuste een palmboom, we kookten op één vuurtje, dronken koffie in het gras. We speelden rummikub. In een nachtelijke storm werden de piketten uit de grond gerukt en kropen we dicht bij elkaar. Penzance, Truro, Portloe,… het ene al mooier dan het andere…

Deze diashow vereist JavaScript.

Die twee weken waren pure rijkdom. We sprokkelden onze ponden bij elkaar, we telden elke penny, maar we waren wel samen. Op twee weken werden we weer een gezin. We maakten geen ruzie meer, we hielpen elkaar. We braken onze tenten op en af in no time, omdat we weer leerden samenwerken. Op elkaar aangewezen. We hadden dit nodig en we verdienden dit. Het had naar eender waar kunnen zijn. We hebben gewoon geluk gehad dat we toevallig afdreven naar zo’n verrassend fris en heerlijk Engeland.

 

 

 

6 reacties

  1. Ik beleef in jouw overzicht een hele reis terug van jaren geleden.
    Engeland is voor velen nog altijd onbekend en onbemind, maar zo mooi! Voor het kamperen zou ik passen, maar anders ben ik direct weg!

  2. Ik krijg tranen in mn ogen… Bij ons is de vakantie ook dé moment dat alle plooien worden gladgestreken. De eerste week is altijd nog aanpassen en de tweede zijn we eindelijk een geheel, we merken dan dat iedereen zijn best doet en rekening houdt met het geheel. Je foto’s zijn ook prachtig, omdat je voelt hoe betekenisvol ze zijn. Kutzomer en Zotte zomer zijn een prachtig yingyang-geheeltje. Het is zeker door de ‘Kutzomer’ dat de ‘Zotte zomer’ zo zot tof was.
    X

  3. Een tweedaagse trektocht in Wales met mijn beste vriend, met de tent, koken op een zelf bijeengesprokkeld vuurtje, witte bonen in tomatensaus. Om dan tot de ontdekking te komen dat ons drinkwater op was voor de tweede dag in de wilde natuur en nog urenlang water destilleren door dit te koken op ons houtvuurtje in het lege blikje van de witte bonen. Thee met rooksmaak doet me nog steeds aan die tweedaagse denken. Uit je routine stappen. Tijd doorbrengen met belangrijke mensen in je leven. Kleine ruzies maken, het bijleggen, samen mens zijn. Dat is reizen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.