De Efteling

Zaterdag hebben we de in feite voor iedere ouder verplichte reis naar sprookjesland gemaakt. De Efteling is ongetwijfeld het mooiste pretpark van heel Europa. Hoewel de poppen soms wat onnozel overkomen heeft er toch iemand met een betere smaak aan de ontwerptafel gezeten. De meeste dingen zijn mooi en goed gemaakt. Met humor en zonder te overdrijven. Doordat het allemaal redelijk oud is komt het bovendien authentiek over. Dat vind ik toch.
Van mijn eigen herinnering weet ik dat de werkelijkheid er heel dicht tegen de fantasie kwam aanleunen. De Efteling was de plek waar mijn wereld en de toverwereld samenkwamen. Dat moest toch wel! Zo is het volgens mij ook bedoeld. En voor een kind gaat de nek van Langnek tot in de hemel. Pas als je er terugkomt als volwassene zie je dat het wel meevalt. Of zouden de bomen gewoon zo gegroeid zijn? 🙂

We gingen zaterdag met een behoorlijke groep. Een koppel vrienden en hun zoontje; mijn moeder en haar lief; en dan wij, het vierkoppig monstergezinnetje. De papa van Lennert – Tadeusz’ dikke vriend – was nooit eerder in de Efteling geweest. Dat voelt bijna aan als mishandeling. Wie heeft er nu de Efteling niet gezien als kind? Ik wil niemand op kosten jagen om naar de Efteling te gaan (duur is het wel), maar het is voor kinderen toch wel een speciale plek.

Onze weg naar sprookjesland verliep zaterdag al niet van een leien dakje. Met twee kinders voor dag en dauw nog medereizigers gaan ophalen bleek al een heftige bedoening. Ik slaagde er wonderwel in om toch te doen alsof ik alles onder controle had en geheel stressloos aan de dag begon. Ik hoop toch dat het zo overkwam. Ik had een slaatje gemaakt in een tupperware. Niet omdat ik daar zoveel zin in had, maar omdat in mijn ogen vrouwen-met-slaatjes-in-tupperwares-in-een-pretpark goed georganiseerde vrouwen zijn die hun huishouden en kinderen de baas kunnen. Omdat ik graag een vrouw zou zijn die haar huishouden en kinderen de baas kan, mòest ik dus een slaatje maken in een tupperware.

We kwamen een uurtje later dan gepland aan. Een beetje verkeerd rijden was niet aanvankelijk niet de bedoeling, maar een mens moet al eens van zijn planning kunnen afwijken, niet? Op de parking had ik het volgende geniale idee: tijdens het openen van de volautomatische buggy stak ik mijn poezelige ringvingertje er ergens tussen zodat ik serieus vast kwam te zitten in een of ander hydraulisch systeempje. Ik brulde de hele parking bijeen, voelde mijn vinger steeds platter worden en pas na een eeuwigheid van een drietal minuten werd ik bevrijd (volgens mij door mezelf trouwens, want niemand anders wist hoe die drommelse buggy weer toegeplooid moest worden). Iedereen bleek geheel van slag. Mijn hulpkreten en brulsonate hadden het bloed in de groep sneller doen stromen. Mijn lief met hartkloppingen, in gedachten al in ’t ziekenhuis. Mijn moeder zei dat ze opeens weer heel bewust mijn moeder was. Mijn hand bleef nog een uurtje kloppen en gloeiend warm. Maar mijn humeur was onkloppable. Ik had immers een slaatje!

De Efteling was zoals het hoorde. Sprookjesachtig en leuk. Het weer kon onmogelijk perfecter zijn. De kindjes waren flink en braaf en enthousiast. Mijn herinneringen werden opgepoetst, die van mijn zoon hopelijk geplant. En het viel op: ik zag nergens stoute kinderen, alleen maar geduldige ouders. In de rijen werd met grote glimlach aangeschoven. Ik hoorde nergens vermiste kindjes afgeroepen worden. Veel gelach, ge-oooh, en gegiechel.

Mijn leven is een aaneenschakeling van heerlijke banaliteiten en gewonigheden. Daar ben ik al moe genoeg van. Voor een ander misschien een beetje saai, maar voor mij bruisend genoeg. Voor de toeschouwers zullen de foto’s ook wel wat saai zijn, vermoed ik. Maar wat wil je, de handen vol met al die kabouters, een gezwollen vinger en al die sla die ik moest eten!

De voorbereidingen. Kindje in de koffer!

In de Efteling hebben ze goede bewakers om al die magie te beschermen.

In het kielzog van de Bomma op ontdekking:

Een straffe, pratende boom:

Muzikale paddenstoelen:

Een bloeddorstige draak:

De vogels leken niet echt. Ze hadden iets engs, bewogen vreemd en deden ook vreemde dingen. Volgens mij waren het ook Efteldingen:

Monorailgewijs met de Bomma en Alex door het bos vliegen:

Tot in de hemel:

Ook met haar kroost naar de Efteling:

Zelfs Boris keek zijn oogjes uit:

Woeffa!

Het mag misschien een heel banaal geluidsfragmentje zijn, maar het is wel degelijk gemonteerd. Ik zit er namelijk meestal gewoon door te kwekken. Al die dingetjes zijn eruit gehaald. Op enkele dingen na. Het zijn in ieder geval vier aaneengeschakelde geluidsfragmenten. Wat je hoort is dus niet gebeurd zoals je het hoort. De ‘nog eens een keer!’ is bijvoorbeeld van een ander naarbenedenvliegmoment. Maar het lijkt toch in een keer opgenomen. Vind ik.
Enfin. Het experiment zet zich voort.

Oh ja, de foto, hij gleed weldegelijk aan een vliegende snelheid…

Dictafoon. Klank zonder beeld.

Ik heb nieuw speelgoed: een dictafoontje. Ik had plots de neiging en de goesting om niet alleen beelden van mijn leven te schieten, maar ook kleine geluidsfragmentjes. Klank is immers een belangrijk aspect van het leven. Maar foto’s met geluid – zonder dat ze film zijn – dat heeft over het algemeen toch een ietsiepietsie duf karakter, vind ik. Het doet me denken aan museums waar je naar de zwartwitfoto’s van de nazi’s zit te kijken terwijl je een tape hoort met wind aan de Normandische kust en Duits gemarcheer. Het leek me eerst het leukste om gewoon voor een grijs aan te klikken balkje te gaan. Zonder beeld. Maar dat blijkt bij wordpress niet zo voor de hand liggend te zijn. WordPress laat mij immers niet toe om mp3’tjes te posten. Paf. Een streep door mijn creatief rekeningetje. Ik vond twee aanvaardbare oplossingen. Bij Soundcloud kan ik geluidjes posten die ik dan kan delen op mijn blog. Geen grijs balkje, maar wel balkje, met het beeld van de klank.
Het andere is een compromis. In iMovie film maken met foto’s en zo een soort diashow maken bij het geluidje. Dan krijg je die wat bevreemdende diashow waar je toch meer naar zit te kijken dan dat je luistert. Dat post ik dan op youtube. En dan deel ik het hier…
Ik ben getroubleerd. Ik kan niet kiezen.

Ik maakte een kleine montage van de geluidjes die ik in de afgelopen dagen opnam. Het is oefenen. En spelen. Het eindigt wel wat abrupt, maar ja.
Dus. Bij deze. Hieronder zien jullie beide oplossingen. Wat vinden jullie de beste oplossing? Hebben jullie graag een beeldje bij de klank? Of leidt het beeld alleen maar af? Vertel het mij…

Soundcloud:

Youtube: