Ode aan het geklungel

Struikelend baan ik mij een weg door het leven.
Bang om niet graag gezien te worden.
Bang om een slechte moeder te zijn.
Bang om financieel niet rond te komen.
Stommigheden die er uit mijn mond rollen.

Een van de dingen die ik in mijn blogstilte geleerd heb is: Als ik niet blog, dan blijft er teveel prut rondbazelen in mijn hoofd, zonder dat het wegkan.
Als ik mijn geklungel in het leven mag delen hier op de blog, mijn angsten en mijn twijfels, dan lijkt het allemaal minder erg.

Allemaal wat meer durven zeggen hoe bang we soms zijn, hoe dwaas we soms doen, hoe onperfect we zijn, en de wereld wordt een leukere plek.
Beschouw mijn terugkeer in blogland dus maar als een ode aan het geklungel, een noodzaak om de schijn te laten varen en weer wat stof te happen. Want, frankly, ik ben gelukkiger dan.

Om dat te illustreren toon ik graag het korte filmpje van mijn jongste zoon. Door naar zijn geklungel te kijken, besef ik pas echt wat voor een geweldig boogschieter hij is…

Blij om terug te zijn!
IMG_7177

Stofwolk

Stillekes hier he.
Dat komt door verbouwingen.
Ik zie heel wat bloggers regelmatig foto’s posten van verbouwingen. Uitgebroken keukens, omgespitte tuintjes, enz.
Dapper vind ik dat.
Want bij mij is de zekerheid en onzekerheid maar dun. Tussen staan en crashen. Tussen optimisme en een bijnazenuwinzinking. Dingen die mij actief kunnen raken, waar mijn beïnvloedbaarheid groot is, mijn meningen nog niet volgroeid, die houd ik meestal nog wat privé. Het is pas als mijn twijfels doorleefd zijn, en zich gezet hebben, dat ik het op mijn blog gooi.
Daarom zie je hier geen foto’s van stof, van tegels, en vloeren in de afgelopen weken.
Daarom is het hier gewoon een beetje stil.

Ik heb het ook te druk met het nieuwe jargon dat ik mij eigen moet maken. Lintelen. Lateien. Galvaniseren. Ondervloeren. Egaliseren. Vier carré. Allerlei waarden, getallen, afmetingen, diktes, dieptes. Dakgoten en afvoeren. Gaten in de vloer. Vreemde kabels. Onmogelijke douches. Stofwolken.

Een kennis van me zei: “Van verbouwen krijg je een ‘frons.'”
De laatste keer dat ik haar zag, lachte ik haar toe: “ik heb nog altijd geen frons, hé!”
Dat was juni.
Nu is ie er wel… De ‘verbouwfrons’.

foto 1

foto 2

foto 3

Mààr ik heb wel een nieuwe fascinatie. Iets wat mijn dagen verfrist.
Daar wil ik gauw iets over vertellen… Heel gauw…

Internet – ontwenning en aanwenning

Het was een beetje onvoorzien, dat ontwennen van het internet, dat wel. Maar eenmaal in de flow bleek die ontwenning vlotter te gaan dan gedacht.

Gezeten in een soort van toren – hoog in de nok van een oude pastorij, – is de wispelturigheid van de wifistraling alhier een terugkerende kwaal, waar willens nillens mee geleefd moet worden. De bron in de kelder laat zich immers niet zo vlot verplaatsen.
Dat internet. Meer eraf dan erop, en eens erop, dan is dat meestal met een traagheid die mij doet denken aan een vorig millenium. Het is hier echt een feest… Enteren en dan eerst een cake kunnen gaan bakken. Terugkeren om een halve pagina te kunnen lezen. Animated gifs die beginnen als een foto, dan in slowmotion gaan, en pas na een uurtje op de gewenste snelheid draaien.
Ik laat mij vaak vollopen met subtiele en gelaagde frustraties, waarbij binnensmonds gemompel, tierend gevloek en woeste armbewegingen niet ontbreken. En bij dat laatste gooide ik vorige week een kop koffie over mijn toetsenbord. Prompt werd mijn u een IUi, mijn a een ZER, en mijn spatie een IIIIIIIIIIIOPPOPOOPOPPPPPP****$$$$$$$$$$$$$$$$$$.
Een soort van afasie: wel weten wat ik wilde zeggen, maar er kwam alleen nog maar wartaal uit…
Opeens was het over; mijn verknochtheid aan het wereldwijde web.

Verbazingwekkend hoe makkelijk het ging. Er waren geen afkickverschijnselen. Er was geen dwangmatige behoefte om bij vrienden of kennissen te gaan zitten internetten. Ik kon de mail nog lezen op mijn telefoon, en de krant sporadisch eens op de computer van mijn lief lief.
De basisbehoefte was gedekt.
Ik ontwikkelde zelfs een lichte weerzin, een vaag gevoel van toekomstige verveling, alleen al bij de gedachte aan uitgebreider ‘computeren.’

De passiviteit die het internet aan mij ontlokt is in feite onrustwekkend.
Ik heb de laatste jaren duizenden krantenpagina’s, facebookstatussen, grappige poezenfilmpjes en interessante huishoudtips gelezen. Ze droegen zelden bij aan mijn dagelijks leven. Ik ken ondertussen zes manieren om eieren te splitsen, maar doe het nog altijd op de manier waarop ik het vroeger geleerd heb. Ik word geprikkeld door andermans creativiteit – de resultaten zijn soms mindblowing, – maar ik ben zelf nog het creatiefst als het internet effe wegvalt.
Al die honden die op een bal stuiteren, naast de stoel springen, babyuiltjes die boos kijken, een sprinkhaan op een fiets… De stroom is eindeloos. Ze stelen mijn tijd en vullen me met ijlheid. Ik heb het gezien, ik heb niks gemist… Zucht…
Facebook vult mijn geest met ontelbare prullen uit andermans leven, en tegelijkertijd ontneemt het mij van mijn eigen tijd en leven. Als een vierde dimensie, een soort van extern onderbewustzijn, voert het een soort lobotomie uit op mijn hersenen en laat het mij in een robotachtige passiviteit achter.

Maar.
Natuurlijk ging dat niet blijven duren.
Ik kocht een nieuw toetsenbord. (Nadat ik het andere eerst had laten drogen, had gewassen en terug had laten drogen. Tevergeefs…)
Er zijn namelijk gedachten neer te schrijven, boeken te finaliseren en te herbeginnen, foto’s te bewerken, mails te beantwoorden.
Ik ben dus terug aan het wennen. Aanwennen of zoiets.
Er was een grote facebookfeed in te halen. Het nieuws over vlucht MH370 moest gelezen. De Wever had ook weer van alles gedaan en gezegd dat mijn afkeuring behoefde. Ik ontdekte Charlie en het internet krijgt al weer wat meer zin.
Nog even en ik ben weer helemaal de oude. In de vierde dimensie. Met kreupel internet, dat blijft, maar wel ‘aanwezig’.

IMG_3784

Net geen #plog

Ploggen. Photo-logging. Een dag in foto’s. Iemand stelde voor dat ik dat eens zou doen. Het leek me leuk. Ik lees het soms graag bij andere mensen.
Ik had vrijdag de 14de een paar dingen gefotografeerd om een plogje te doen. Maar dat lukte dus niet. En toen ik er vanavond aan begon vond ik het toch een tikje vervelend, dat rijtje foto’s. Zo interessant vond ik het allemaal niet. Ik bezorg u dus een kleine selectie en dan ook nog eens twee dagen te laat. Geen #plog1 dus. Eerder #plog1/2:

Het ontwaken en douchen van de kindjes:
foto 2

foto

foto 3

Het lief dat niet op de foto wilde:
foto 8

De eerste liefdesbrief van Tadeusz.
foto 16

De mooie maar wegens stortregen verlaten speelplaats van de kinderen. Ik zal dat missen. Op de school waar ze volgend jaar naartoe gaan is het maar een pover speelplaatsje als je dit gewend bent…

foto 11

Misschien dat ik op termijn nog wel eens plog, en het dan doe zoals het hoort, maar nu dus nog niet…

Een paar beloftes

Eventjes had ik er geen zin in. Al dat facebooken en dat bloggen en dat doelloos ronddobberen op het internet. Opeens stak het me tegen. Daarom was het hier weer even keistil…

Niet dat het ‘andere’ dan zoveel boeiender is. Het huishouden is immers te vergelijken met het internet. Het stopt òòk nooit. En echt voldoening krijg ik er niet van. En net zoals op het internet kan je doorklikken wat je wil, er ligt altijd wel een nieuw mes of bord om af te wassen. Er is altijd wel een stofvlok die gedeletet moet.
Het is eigenlijk angstwekkend. Sinds ik kinderen heb is mijn huishoudelijke bijdrage makkelijk verzestienvoudigd. En ik bak er nòg niks van!
Gelukkig is er het internet nog. Daar is geen stof…

Nu zijn er nog een paar redenen voor mijn betrekkelijk magere online aanwezigheid…
– We hebben een huis gekocht… (Jeuj!) Een huisje. Niet te groot. Gelukkig maar, want hoe groter, hoe meer stof. En er is een winkeltje aan.
– We willen dus een winkeltje opendoen. (Jeuj!) Zoiets in de trant van antiek-design-curiosa-schoondingen. De precieze toedracht van de winkel is nog niet helemaal duidelijk. Maar het groeit. Winkeltje spelen lijkt me tof. Een naam wordt nog gezocht. Het is al bijna even moeilijk als het kiezen van een naam voor een kind.

Maar goed. Ondertussen gaat dat leven maar door, dwarrelt het stof neder, smossen de kinderen cornflakes op hun trui en is de vraag ‘wat eten we vanavond’ soms acuter dan de ietwat verdere toekomstkwesties.
Ik wil niet dat het bloggen er bij inschiet. Bloggen is voor mij een beetje een eilandje waarop ik kan uitrusten. Een manier om de dingen op een rijtje te houden. Bloggen is kijken naar mijn eigen leven en het waarderen. Af en toe moet een mens eens genieten van het uitzicht. Daarom wil ik het behouden.

Ik wil graag een paar rubriekjes in het leven roepen. Om mezelf te dwingen van te bloggen.
– Kindjes. Ik zag het concept bij Zilverblauw. Ik doe mee. Vooral omdat ik het eigenlijk al een beetje doe. Maar nu dus in een categorie. Iedere week minstens één portret van de kinderen online zetten.
– Opvoeding. Ik wil iedere week minstens één opvoedingsding bloggen. Een tip, een kwestie, een vraagstuk, een hoe-moet-het-dus-nietje.
– En omdat ik niet louter een blogmama wil zijn, maar ook nog iets anders wil doen dan moederen, wil ik ook iedere week iets brengen dat helemaal niks met die kinders te maken heeft.

Misschien zijn er nog dingen/rubrieken die jullie graag zien terugkomen op deze blog. Laat het me weten!

Laat me beginnen met een #kindje#1…
IMG_2480
Met zijn spontaan geknutselde kroon en een stevige portie guitigheid…

De mini plastic missie

Er is hier veel nagedacht de afgelopen week na mijn vorige post. En gepraat. En gediscusieerd.
Heeft het eigenlijk wel zin?
Zijn we niet sowieso met veel te veel?
De discussie van ‘Deep ecology’ versus ‘shallow ecology‘.
Het al dan niet opgeven van gewoontes.
De beperkingen van de realiteit. Kies je voor de in plastic ingepakte biokomkommer of voor de oningepakte niet-biokomkommer?

–> Ik ga voor praktische, pragmatische, luie en moderne oplossingen. Als ik aanpassingen ga doen van het kaliber ‘volhouden’, dan weet ik dat ze uiteindelijk toch zullen sneuvelen. Daarom wil ik oplossingen die makkelijk logisch in te passen zijn. Ik zal zeker geen ecologische heldin worden. Vergeet dat maar. Hier zal nog niet rap een wormenbak op het terras te vinden zijn.

–> Ik wil niet ‘voor het milieu’ gaan. Ik wil het doen voor mezelf. Voor mijn eigen welzijn, en daarbij hoort dat ik met respect voor mijn omgeving wil leven. Voor mijn nageslacht. Omdat ik er niet van hou als de vogels dood uit de lucht vallen omdat hun maagje scheurt van de plastic dopjes van mijn shampoofles.

Ik krijg uit allerlei hoeken weetjes en tips. Sommige zijn verontrustend, verwarrend, interessant.
Zo is het bijvoorbeeld niet zo klakkeloos aan te nemen dat plastic recycleren een goede zaak is. Dat hoorde en las ik hier. Het bracht een kreukel en een diepe frons in mijn pril enthousiasme.

In Rwanda mag je geen plastic binnenbrengen. Ze bannen alle plastic zakken. Bagage van toeristen wordt uitgekamd. Een mooi voorbeeld!
Lees meer hier en hier
De kreukel wordt weer wat gladgestreken.

Het boeiende verhaal van de verbrandingsoven van Kopenhagen, BIG. De hightech-verbrandingsoven die midden in de stad staat, die hele buurten moet verwarmen en waarop je ook nog kan skiën… meer foto’s en uitleg hier

Ondertussen hebben we hier wel al wat mini oplossingen voor onze persoonlijke overdadige afvalberg:
Lush. Shampoo, douchegel, conditioner, handenzeep. Geen verpakking voor nodig. Als je toch plastic mee naar huis krijgt, kan je de verpakkingen terugbrengen.
– De zakjes van de cornflakes en het toiletpapier worden hergebruikt in de vuilbakjes.
– Koekjes en cake worden zoveel mogelijk zelf gebakken. Bespaart een berg afval aan verpakking. Ben eens benieuwd of ik dat volhou.
– Snoepjes worden bij de snoepwinkel gehaald. In papieren zakjes.
– Geen voorgepakte kazen/salami/vlees meer.
– Tandpasta kan zelf gemaakt worden. Ik ben wel nog op zoek naar een goed receptje. Momenteel nog genoeg tandpasta in huis…
– We sorteren nu dan toch groenafval. Kwestie van mijn restafvalzak beetje te verkleinen.
– Kraantjeswater. Onze plastic flessen gaan eruit. Glazen flessen blijken ook niet erg milieuvriendelijk. Dus ga ik voor kraanwater. Zonder Brita wel te verstaan want daar heb ik het niet zo mee. Nu alleen nog onze watervoorraad opdrinken en een toffe karaf vinden.
– Het botervlootje is momenteel een nog niet opgelost probleem. We overwegen om terug te gaan naar echte boter, maar twijfelen. Cholesterolgewijs. Kilogewijs ook. Mijn lief heeft trouwens een favoriete boter. Bio wel. Maar in een vlootje.

Enfin. Het is een begin. Het idee is: onze afvalproductie halveren. Volgens mij is dat een makkie.

En toen ik gisteren in de zoo was, zag ik veel dieren die zelf wel van plastic leken. 😉

IMG_0738

IMG_0742

IMG_0744

Zomer van licht

De zomer. Deze zomer. Deze intense zomer. Die zo diep in mijn hart gesneden heeft. Die van 2013. Mijn leven scharniert op deze zomer.

Mijn vader stierf. Dat bepaalt de kleur al sowieso. Maar er gebeurden ook zoveel andere dingen in deze zomer. De dagen duurden zalig lang, de zon scheen in mijn ogen, ik verbrandde in de zon, at gebakken tofu op een scheepsdek. Mijn kinderen groeiden. Er verscheen een boek. Ik deed nieuwe dingen. Ik ging weg en kwam terug. Ik lachte en ik weende. Deze zomer lijkt gebakken in steen, met gevlamde emoties als patroon en afgebrokkelde randjes. Een heel opvallende tegel in de keukenvloer van het leven.

Ik weet eigenlijk niet waar te beginnen, wat te vertellen. Ik heb weinig geblogd en zoveel te vertellen. Misschien krijg ik het allemaal niet verteld, want, zoals het leven dat doet, blijven nieuwe gebeurtenissen over een mens heenspoelen, als golven van een diepe zee. Wat baat het om te vertellen over de voorgaande golven als er weer al een nieuwe aan komt rollen?

Maar het is zoals ik hierboven al zei: mijn leven scharniert op deze zomer. Over sommige stormen worden nog lang vele verhalen verteld. En niet alleen slechte verhalen. Ik denk dat ik nog een tijdje flarden van dit vreemde seizoen in dit vreemde jaar zal delen.
Het was een zomer van licht.
Het was een zomer van kinderen.
Het was een zomer van dieren.
Het was een zomer van dood.
Het was een zomer van lachen.
Alles gaat voorbij.

Misschien moet ik beginnen met het licht. Het licht heeft me zo vaak ontroerd en beroerd. Hopelijk onthou ik ook dat, en niet alleen het verdriet.

IMG_6043

IMG_4692

IMG_6060

IMG_5920

IMG_6073

IMG_6035

IMG_4341

IMG_6428

Kris kras door elkaar. Niet chronologisch. Het schijnsel van de dagen. In de laatste is, in het zwart onderaan, het silhouet van Tadeusz te zien, die met heel zijn wezen de berg opfietst, en, uiteindelijk, de berg overwint.