Mec

Vingers van metaal. Oren met gaatjes in.
Zijn hart maakt wind, en davert als een storm.
Meet Mec. Een dief van jongensharten.

En mijn lief heeft er hard aan gewerkt… ❤

IMG_0503

IMG_0505

IMG_0506

IMG_0507

Raadsels op Chinese vazen

In het kader van onze glansrijke toekomst probeert mijn lief lief Sventikov zich om te scholen tot kenner van antiquiteiten, designdingskes, schilderijtechnieken enzovoort. Dit maakt dat onze kinders soms meegesleurd worden naar kijkdagen van veilingen, musea…
Zij zuchten vaak.
Zij spelen angry birds op de iPhone.
Zij mogen nergens aankomen.
Zij willen koekjes en liggen op de grond.
De kleine opdrachtjes die ik hen geef nemen ze meestal gelukkig ter harte:
Zoek eens een vaas die je mooi vindt. Bepaal wat je er precies mooi aan vindt. Teken ze nadien na.
Zoek twee schilderijen met bootjes op.
Kijk eens rond en weet eens te zeggen wat papa mooi zal vinden.
Maar meestal liggen ze op de grond. Of spelen ze tikkertje rond de meest breekbare vaas.
En nadien staan ze in de hoek bij één of ander bronzen beeld.
Of smeert Boris zijn snot en tranen aan mijn broek af…

In Gent was het – overigens prachtige – designmuseum gelukkig wat voorzien op dat springboongeweld.
Ze hebben daar een kinderopdracht die in goede aarde viel. Iets met playmobilmannetjes. Dat werkt meestal wel.
En nu zou het fijn zijn als ik ze nog zelf een vaas kon laten beschilderen. Maar ik denk dat er vooral angry birds op getekend zullen worden…

Hier is er nog heel wat aandacht voor de zotte kunstvoorwerpen:
IMG_3261

Maar de lokroep van de angry birds is sterker dan de bombastische voorwerpen:
IMG_3267

Toch blijkt de nabijgelegen vaas interessante, maar moeilijk te begrijpen taferelen te bevatten:
IMG_3271

Echter niet van dien aard dat het de vogels overstemt. Het raadsel dient niet noodzakelijk opgelost te worden:
IMG_3273

Water is ook schoon:
IMG_3276

In het designmuseum was het eerst even duidelijk maken: nergens in gaan zitten!
IMG_3281

De playmobilopdracht was een ernstige zaak:
IMG_3297

IMG_3303

En na het harde werk moest er uitgerust worden. Ook bompa moest rusten, want die had al die playmobilmannetjes moeten vinden.
IMG_3320

Designmuseum met kinderen: een aanrader. Vooral voor kinderen vanaf vijf, denk ik…

#Maakboom 2013

Stervende bomen in mijn living, dat is hier afgeschaft. Ik heb het een tweetal jaar gedaan, maar het het was voor mij meer lijden dan gezelligheid. Ik leed mee met de boom.
Daarom gingen we vorig jaar over naar een #maakboom.
Ook dit jaar wilden we er eentje. Die van vorig jaar was ons immers nogal meegevallen.
Maar omdat Tadeusz graag een zo-echt-mogelijke wilde heb ik wel eens wat dieper nagedacht dan vorig jaar.
Ik ben bijlange geen knutselprinses. Ik vind het leuk, maar ik kan het niet zo goed. Ik ben namelijk een luie knutselaar. Het moet makkelijk zijn of anders loopt het mis. Ik kan ook niet goed afwerken. Ik kan niet goed knoopjes leggen, rechtknippen, geduldig zijn. Daarom zijn mijn knutselprojecten altijd op kinderniveau. 🙂

Een halve dag heb ik gezocht naar geschikt karton. Ik wilde namelijk grote stukken. Dat bleek al niet zo evident. Beddenwinkels, zetelwinkels en uiteindelijk een ijskastwinkel. Het werd dus een doos van een reuzenijskast. De doos ging nauwelijks in de auto.

Er werden twee dezelfde kerstbomen op getekend. En uitgesneden. En er werd een snee in gemaakt. Eentje van bovenaf en eentje van onderaf. (Het bleek wel belangrijk om de snee een dikte te geven. Anders schoven de stukken nadien niet mooi in elkaar.)
image

De stukken kregen een kerstboomgroene kleur. Ik had ‘m graag in oranje en gifgroen geschilderd, maar omdat Tadeusz een zo écht mogelijke wilde…
image2

Het geheel werd dan in elkaar geschoven. Beetje wriemelen wel.
image4

Ik had nog ergens wattenbollen liggen. De kinderen kleurden die met stiften. Papa en mama kleurden ook wat mee. En er kwam een ‘luie’ bevestigingsmanier. Gewoon een draadje erdoor prikken en rondom vastmaken.
image3

En vervolgens met punaises in de boom. Simpeler kon ik het niet maken.
Lichtjes erin en voila! Geen kunstwerk, maar wel een kerstboom!

6d970e78681d11e38d350eee0cfdfc58_8

IMG_1445

IMG_1458

IMG_1471

Onze boom werd gemaakt van oud karton. Wattenbollen (waarschijnlijk gebleekt wel) en stift. De boom werd wel met een spuitbus groen gespoten. Die is natuurlijk wel mega milieuonvriendelijk. Da’s een strafpunt. Maar schilderen met de hand dat zag ik niet zitten.
De boom is trouwens niet overal mooi groen gespoten, want tijdens de groenmaakactie hingen mijn kinderen het nogal uit, waardoor ik de actie met een woedeaanval gestaakt heb en hen heb verweten dat ie niet overal even mooi groen was.

Hij ziet er in het echt trouwens wel veel mooier uit dan op de foto.
Inspiratie kwam van abfabulies
En met al dat geknutsel doen we ook ineens mee met de maakboomwedstrijd van maakblog en juffrouw sanseveria!

foto

Harige gedachtes

Niks zo vervelend als bloggers die bloggen dat ze te weinig tijd hebben om te bloggen.

Ik onderdruk daarom bij deze de neiging om te bloggen over mijn blogtijdfrustraties. U merkt er bijgevolg niks van. Helemaal niks.
U denkt: ‘Goh, blogt die nu weeral?’
En ‘Zeg, die is ook altijd zo goedgemutst, georganiseerd en opgeruimd.’
Kleine variaties in dat soort gedachten zijn toegelaten.

Ik wijs u ondertussen op een kleine pietluttigheid – bijvoorbeeld het haar van mijn kinders – wat de aandacht moet afleiden van lage blogfrequentie, kwalitatieve slabaksels en onsamenhangend gebazel. Het is natuurlijk wel belangrijk dat uw aandacht ook effectief succesvol wordt afgeleid naar de tenen, een grapje of het haar van mijn kinders.

Ik vind dat schoon. Dat haar. Niet dat mijn jongens zo’n uitzonderlijk mooi haar hebben, of zo. Nee, nee. Zo helder van geest ben ik nog wel. Het is heel doordeweeks haar. Gewoon, ietwat saai jongenshaar.
Maar voor mij is het mooi. Omdat het van mijn kinders is. Ik ben de moeder.
Een krulletje hier, een piekje te lang daar, lichte schakeringen. De manier waarop de haartjes over elkaar rollen. Hoe het omhoog wipt bij het lopen. Hoe het plakt tegen hun hoofd als ze zweten. Hoe het zich als zeewier gedraagt onder water in bad. Geen haar ter wereld is interessanter dan dat van hen.

2bf1523ab74211e2a0fd22000aa8039a_7

IMG_1209

IMG_1218

IMG_1283

En? Keek u naar het haar? Zag u het ook? De springerige sprietjes, de strepen van de zon? Dan is de afleiding is gelukt. U dacht even niet aan de weinige postjes hier, uw commentaar op mijn schrijfsels, de onderwijshervorming of de onbetaalde rekening. Door het haar van mijn kinders.
Zo gaat dat ook bij mij…
Ik vloek op traag internet, kinderen die weglopen als ze hun schoenen moeten aandoen. Mijn agenda staat te vol. Ik klaag dat er – very eerstewereldproblematiek – teveel jassen aan mijn kapstok hangen. Vervloekte stoplichten, omleidingen, collega’s, afspraken, deadlines, plannen.

En dan opeens is daar het licht in hun haar. Of het vuil onder hun nagels. Gesnurk als ze slapen. Kuiltjes in wangen. Een kusje op mijn hand. Een traantje van de wind.
Ik zeg dan dat ik van ze hou.
‘Jaja, mama. Dat heb je al eens gezegd.’
Maar ik zeg het eigenlijk niet tegen hen.

Stellapiep

Of ik even iets met een vogel wilde doen.
Dat kwam de buurvrouw vragen. Want zij is bang van vogels en er zat er eentje in de gang. Gekwetst. Door de kat.
Onderaan de trap zat ie, met bonkend hart, heel klein te wezen. Nog babywenkbrauwtjes. Een mereltje.

Een schoendoos als huisje op ons terras. Tijdelijk. Met een ovenrooster als dak. Wat geweekte kattenbrokken in een kommetje. De kwetsuren vielen op het eerste zicht wel mee. Maar nog te baby om te kunnen vliegen.
Tadeusz zat ernaast.
‘Hoe zullen we haar noemen?’
‘Auto!’
‘Nee zotteke. Dat is toch geen naam!’
‘Oké… Telefoon!’
Goed, het concept van namen kiezen is nog niet helemaal doorgedrongen tot Tadeusz, maar hij denkt wel mee. Dat verdient positieve bekrachtiging. Echter… ‘Telefoon’ dat is er toch een beetje over, vind ik. We strandden op een keuze tussen Stella of Piepje.

Even later zaten Boris en Tadeusz op het terras met Piep te praten. Boris zat op zijn gat gebiologeerd naar het diertje te staren. Tadeusz, als een volleerd dierentemmer zei:
‘Dag Vogeltje. Ik ben Tadeusz.’
‘Dag wogel!’ riep Boris terwijl hij zwaaide naar het diertje.
‘Ik ben Tadeusz,’ zei nummer 1 weer.
‘En dat is Boris. Binnen zijn Sven en Ysabel. Wij noemen die papa en mama, maar jij moet wel Sven en Ysabel zeggen.’
Boris knikte heftig om te bevestigen. Het vogeltje zat onbeweeglijk in een hoekje met een schuin kopje naar hen te kijken. Vermoedelijk doodsbang.
‘Ik weet dat jij wel naar Afrika kan vliegen, maar dat gaat nu nog niet, hé. Jij bent nu nog wat te klein. En het is te koud. Wij kunnen onze jas aandoen als we naar buiten gaan, maar jij moet dan in je bloot vel.’
‘Blote vel!’ zei Boris bloedserieus…

Even later hadden we een groter huisje gebouwd. Een platliggende grote curverbox met een afgedankt droogrekje voor. Omdat ik bang was dat ie anders zou gaan flapperen en platgetrapt zou worden door opgeschrikte kindjes. Onder andere. Ideaal is het niet, maar ja, wat moet je met zo’n vogel? Terug in de tuin van de buren? Dan is ie het nagerechtje voor de poes. Dat krijg ik niet over mijn hart. Dan moeten wij hem maar leren vliegen.

Ik legde de kinderen in bed. Ze sliepen net als Sventikov binnenkwam.
‘Ik kan het niet meer aanzien!’ fluisterde hij opgewonden. ‘Zowel de moeder als de vader zitten op ons terras en ze zitten wormen te brengen.’
Mijn gevoel van ‘redder’ veranderde instant naar een gevoel van ‘kidnapper’. Niet leuk.

Het hek ging weg. Ik kon het niet verdragen. Maar hun problemen zijn nog niet opgelost. Stellapiep wil weg. Papa spoort haar aan tot vliegen. Maar ze hebben eigenlijk geen veiligere plek dan ons terras. Stellapiep belandde al eens in een bloempot waar ze met moeite uitgefladderd geraakte. Vadervogel bracht al eens een worm. Moeder circuleerde wat. Kwetterend. Stellapiep hopte van hoek naar tafel.
Nu is het donker. En stil. Sventikov kon het familiedrama niet meer aanzien en ging slapen. En zij, zij zit daar ergens. In haar ‘bloot vel’. Hopelijk zit ze te slapen en zit ze niet te sterven, zo zonder jas.

Ik vind mijn eigen kroost opvoeden al niet simpel, maar zo betrokken partij worden bij een ander gezin. Pfft…

4290dd06c6e911e2a7f322000a1f9a55_7

IMG_1183

IMG_1187

Wakker hart

Sinds ik moeder geworden ben is er veel veranderd. Niet alleen praktisch, of organisatorisch. Maar ook binnenkantisch. Ik ben een ander mens geworden. Voorzeker zijn de meeste ouders het met mij eens: zo’n kind, dat laat uw wereld daveren en zet alles wat je voordien wist helemaal op z’n kop.

Eén van de aspecten van het moederschap is de o zo evidente bezorgdheid. De ene heeft er meer last van dan de andere. Ik ben van de strekking dat kinderen leren uit hun fouten. Ik zal ze niet tegenhouden van op laddertjes te klimmen, op stoelen te staan, risico’s te nemen, te gaan skaten enzovoort. Ik zou mijn jongens toch niet kunnen tegenhouden. Het zijn wervelwinden. En bovendien helpt het niet. Tadeusz valt eerder op zijn gezichtje als hij gewoon naast me staat dan als hij op een been op de toren in de speeltuin staat. Maar de bezorgdheid is er altijd wel. Af en toe voel ik, ergens in een ver hoekje van mijn hart, de verpletterende leegte die er zou zijn als er hen iets zou overkomen. Ik zie soms alles wat er fout kan lopen met hen, en dan voel ik die leegte al. Die beangstigende leegte, die meedogenloze pijn. Ik moet dat soort gedachtes en worst-case-scenario’s vrijwel onmiddellijk lossen, want als ze me meetrekken dan zou ik mijn kinders in dwangbuisjes steken en mochten ze alleen nog eten met hele stompe lepels.

Tadeusz werd vorige week geopereerd. Kleine ingreep. Niks speciaals.
Ik was erop voorbereid dat ‘uw kind onder narcose’ geen leuke ervaring is. Goed gemutst begonnen we eraan, hij en ik. Hij om zes uur mee op, en zonder eten, want hij moest ‘nuchter’ zijn. Hij wist wat er ging gebeuren. Hij was er oké mee. Ik ook. Hij was boeddhistisch dapper. Ik was trots.

Tot hij daar in dat onnozel pyjamaatje zat, in dat grote bed. Opeens leek hij nog zo verschrikkelijk klein, zo kwetsbaar. Mijn grote jongen was opeens weg. Dit kleine kind, meegesleurd door grotemensentaal in iets dat hij onmogelijk echt kon begrijpen.

En dan naar die operatiekamer. ik mocht mee tot ie in slaap was, zeiden ze. Hij lag daar, met zijn smalle lijfje, op de operatietafel. Die drukte rondom hem. Een grapje van een verpleger klonk zo vreemd in die setting. Toen hij daar lag en me aankeek, kon ik niet lezen wat hij dacht. Hij had een masker voor zijn mond, waar hij in moest blazen. Hij hield mijn hand vast. Zijn ogen draaiden even. En opeens nam een verpleegster me bij de arm en leidde me weg.
Mijn hart lag daar nog bij hem, en ik liep in gruzelementen de kamer uit.
Mijn verstand was voorbereid op het hele gebeuren. Maar ik was blijkbaar mijn hart vergeten in te lichten.

De verpleegster zei nog: ‘Lastig hé, als het je eigen kind is’. En ze was weer weg. En ik zat daar op de bank. Te wenen. Niet uit angst. Niet uit zelfmedelijden. Maar gewoon uit moederschap. Met een wakker hart. Zonder narcose.

Smoelentrekkerij om 6u20.
IMG_8624

Vertrekken om 6u40
IMG_8628

Getagd worden om 7u20
IMG_8647

Zo’n ziekenhuis heeft zoveel lading. Dood, leven, gezond, ziek. Mooi, rustgevend en ook hard en lelijk. Heel dubbel. Interessant wel…
IMG_8643

Geprepareerd tv kijken om 8u00.
En nog zo klein zijn…
IMG_8650

Ondertussen werd mijn moederhart nog maar eens op de proef gesteld met nummer twee die op zijn voorste tanden gevallen is. Hij zal het vermoedelijk een paar jaartjes zonder voortanden moeten stellen. En wat denk je? Als de tanden eruit moeten, dan doen ze dat natuurlijk onder narcose…

Een Heide voor Hulkjes…

‘Boris, we gaan naar de kamtste heide, en daar mag jij spelen, maar je moet nuuu je sokken aandoen.’
Soms neemt Tadeusz de opvoedkundige taken van ons over.
‘We gaan eest naar de bombom plimplammetjes (boterhammetjes) eten. Dan spelen. En als je braaf bent krijg je daarna misschien een pannenkoekje!’
hij geeft Boris een ellenboogstoot en een scheve grijns.
Pompom!’ lacht Boris blij…

Ik was al opgelucht dat we een plan hadden voor de zondag, want de laatste dagen loopt het hier in huis weer niet op rolletjes. Veel huilbuien, veel in de hoekstaanderij, veel niet weten wat ze willen. Misschien heeft hun winter wel lang genoeg geduurd. Misschien moet Boris nog wat kiezen krijgen, of moet hij wennen aan de nieuwe inzichten van zijn huidige groeifase. Misschien voelen ze dat mama veel te weinig tijd heeft gehad voor hen de laatste tijd. Maar misschien hebben ze gewoon zin om het uit te hangen. Kan ook. Alle redenen zijn goed voor een potje strijd.

‘Ik wil een blauwe lepel!’
‘Ikke ook!’
‘Er is maar één blauwe, jongens. Misschien moet Boris vandaag de blauwe lepel nemen en Tadeusz morgen. Dan krijgt Tadeusz nu de gele.’
Even word ik dwaas aangestaard en dan…
‘Ikke wil ook gele pepel!’
‘Nee, ikke de gele!’

Een uitstapje naar mijn de Bobonne (mijn grootmoeder, die ze dus ook wel eens PomPom noemen) en een wandeling naar de Kalmthoutse Heide was het ideale scenario. De heide slokt de decibels van deze minidinosaurussen immers moeiteloos op. De heide kan dit drieste tweetal wel aan. Daar zijn genoeg stokken. Genoeg zand om in te rollen. Genoeg hompjes dor gras om over te struikelen.

Het gewicht van het ouderschap is gebonden aan plaats en ruimte.
Op de Kalmthoutse Heide vind ik mama zijn niet zo heel moeilijk.
Maar een zondagmiddag, 11u, thuis, met twee minihulkjes zonder oren die van aankomende verveling iets doen dat tussen vechten en met-stiften-kleuren hangt, dan vind ik het soms een tikje zenuwslopender…

IMG_0675

Vader en zoon genieten stijlvol van het uitzicht:
IMG_0680

De broers tonen hun tijgersprongen:
IMG_0713

Schone Heide… Vaak erg steppeachtig. Ik kan me er toch wel wat giraffen of olifanten bij voorstellen. Maar op deze foto is er een beetje te veel water voor giraffen, denk ik.
IMG_0716

Hier kan het dan wel weer, lijkt me…
IMG_0744

Zot doen hoort erbij zeker?
IMG_0733

Op de heide waant papa zich vaak onzichtbaar. (Denk maar aan de vorige keer dat we er waren…) Deze keer werd Sventikov wel opgemerkt. Zien jullie ‘m ook?
IMG_0758

Ja, de Z was niet helemaal juist, maar schrijven in het zand is nog iets anders dan op de tafel of de muur hé… 😉
IMG_0819